Spichlerz ze Sternalic, nazywany w tamtych terenach soułkiem, ma w Muzeum szczególne znaczenie. Jest to pierwszy obiekt zakupiony dla muzeum już w 1961 roku i najmniejszy ze spichlerzy. Zbudowany prawdopodobnie pod koniec XVIII w. Ściany o konstrukcji zrębowej, dach czterospadowy, kryty słomą na gładko. Połać szczytowa dachu szalowana deskami w jodełkę - o deszczułkach zestawianych symetrycznie, pod kątem zgodnym ze spadkiem dachu. Drzwi proste z ozdobnymi kowalskimi okuciami. We wnętrzu jedna kondygnacja i użytkowe poddasze. W Sternalicach pod spichlerzem znajdowała się murowana z kamienia piwnica, służąca do przechowywania w okresie letnim mleka i produktów mlecznych; w muzeum nieodbudowana.