Kamienica odbudowana w połowie XX wieku, pozbawiona cech stylistycznych. Lubelska tradycja umiejscawia początki istnienia bramy około roku 1448, jednak dokładne dookreślenie czasu powstania nastręcza ogromnych problemów ze względu na brak źródeł. Pierwsze potwierdzone wzmianki źródłowe dotyczące bramy pochodzą z 1562 r. Ówczesny właściciel, Jan Kretek, w którego posiadaniu znajdowała się również kamienica Grodzka 2, miał ją wówczas rozbudować o drewnianą nadbudówkę. Na podstawie działu kamienic z 1596 r. wiadomo, że już w tamtym czasie Brama Rybna była dwupiętrowa oraz pełniła funkcje mieszkalne. Kolejne wzmianki dotyczące obiektu pochodzą z 1787 r. Przy okazji informacji dotyczących sąsiedniej kamienicy Rynek 5, dowiadujemy się, że część pomieszczeń bramy zostało oddanych w dzierżawę Franciszce Stefanowskiej. Co ciekawe, wcześniejsze o zaledwie sześćdziesiąt lat dane dotyczące opisu Rynku 5 nie wspominają nawet o przylegającym do kamienicy budynku bramnym. Stan obiektu pogarszał się w zastraszającym tempie, a pominięcie go w czasie remontu sąsiednich kamienic w 1845 r. doprowadziło ostatecznie do jego całkowitej dewastacji. Kolejne remonty kamienicy Rynek 5 z lat 1861-1862 zostały połączone z rozbiórką bramy. Dopiero po II wojnie światowej w ramach remontów elewacji budynków z 1954 r. zdecydowano się na odbudowę Bramy Rybnej, na podstawie litografii autorstwa Adama Lerue. Wówczas również przyozdobiono lico elewacji dekoracją malarską autorstwa W. Filipiaka.

Za

/p>

Rynek został wytyczony po nadaniu Lublinowi prawa miejskiego. Został założony na planie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 62x72 m. Nieregularny kształt Rynku wynika z założenia placu na łuku dawnych wałów, dlatego zachodnia pierzeja jest wklęsła, a wschodnia (przylegająca do dawnych wałów) wypukła. Początkowo ze wszystkich naroży Rynku wybiegały po dwie ulice. Wraz z upływem czasu i licznymi przekształceniami zabudowy Rynku część ulic została zabudowana. Od samego początku Rynek służył celom handlowym. Środek placu wypełnia gmach Trybunału Koronnego powstały w miejscu ratusza. Więcej historii Rynku: .
Źródło: Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN\\\" - www.teatrnn.pl/leksykon (

http://teatrnn.pl/leksykon

). Opis obiektu umieszczono za zgodą Ośrodka.

Nazwa ulicy pochodzi od grodu na Zamku, do którego prowadzi. Ulica od pierwszej połowy XVI wieku do dziś funkcjonuje pod nazwą Grodzka. Niegdyś funkcjonowała pod nazwą łacińską (Platea Castrensis).
Ulica Grodzka jest jedną z najbardziej oryginalnie zachowanych ulic Lublina. Zarówno jej przebieg, jak i nazwa nie zmieniły się od czasów średniowiecza. W połowie swej długości ulica otwiera się na plac Po Farze, w przedłużeniu zaś w kierunku Śródmieścia wybiega na Rynek i ul. Bramową zamkniętą Bramą Krakowską. Zachowana w autentycznej formie szerokość ulicy w stosunku do innych, była dyktowana jej pierwotną funkcją (dawny szlak handlowy). Ulica została wybrukowana pod koniec XVIII wieku z polecenia Komisji Dobrego Porządku.
Gawarecki H., Gawdzik C., Ulicami Lublina, Lublin 1976.