 | Kresy › woj. łódzkie › Łódź › Stacja kolejowa Łódź Żabieniec |
15 maja 2022 , Dworzec kolejowy Łódź Żabieniec.Widok na peron 1 i tory w kierunku stacji Łódź Kaliska.
|
Na stronie od 2020 grudzień
5 lat 6 miesięcy 27 dni |
 |
stacje
|
W projekcie wybudowanej w 1902 r. jednotorowej linii Kolei Warszawsko – Kaliskiej pomiędzy stacją Zgierz a stacją Łódź Kaliska nie przewidziano stacji pośredniej. Po II wojnie światowej pod koniec lat 40. na odcinku po północnej stronie przejazdu kolejowego na ul. Limanowskiego – Aleksandrowskiej biegnącym wśród pól niedawno przyłączonej do Łodzi wsi Żabieniec w związku z planami budowy szeregu magazynów przy ul. Brukowej uruchomiono stację. Początkowo układ torowy stacji Żabieniec składał się z dwóch torów stacyjnych oraz toru wyciągowego, od którego odchodziły w kierunku wschodnim trzy krótkie bocznice. W 1951 r. urządzono tu przystanek osobowy z dwoma jednokrawędziowymi peronami ziemnymi. Za budynki stacyjne służyły stare pudła wagonów osobowych. W 1953 r. nazwę stacji zmieniono na Łódź Żabieniec. W 1954 r. linię kolejową przebudowano na dwutorową. Z roku na rok przybywało bocznic po stronie wschodniej. W połowie lat 50. wybudowano ponad dwukilometrową bocznicę przecinającą ul. św. Teresy, Pojezierską i sięgającą ul. Limanowskiego z trzytorową stacja przemysłową do obsługi obiektów po wschodniej stronie ul. Brukowej oraz pierwszą bocznicę po stronie zachodniej do chłodni składowej.
Od początku lat 60. rozpoczęto budowę dzielnicy przemysłowej Teofilów, co pociągnęło za sobą konieczność powstania następnych bocznic kolejowych. Do końca lat 70. stacja została rozbudowana o siedem torów po wschodniej stronie i trzy po zachodniej. Bezpośrednio z terenu stacji wybiegało dziewiętnaście bocznic, których długość torów podstawowych bez odgałęzień na terenie zakładów przemysłowych i torów bocznych przekroczyła 20 km. Najdłuższą była bocznica mającą ponad 3 km obsługująca m.in. Fabrykę Transformatorów „Elta”, Zakłady „Stomil” i Zakłady Tekstylne „Teofilów”. Ruch zabezpieczały dwie nastawnie położone na końcach stacji, początkowo funkcjonujące w budynkach drewnianych, od 1962 r. zastąpione obiektami murowanymi rozbudowanymi w 1965 r. W 1968 r. wybudowano po stronie wschodniej w rozwidleniu bocznicy do „Centrostalu” piętrową nastawnię manewrową (od 1996 r. już nieistniejącą). Wzniesiono też wagę wagonową i dwukondygnacyjny budynek mieszkalno-biurowy (rozebrany z kolei w 2003 r. podczas przebudowy wiaduktu).
W 1965. ukończono budowę wiaduktu nad torami na ul. Limanowskiego – Aleksandrowskiej. W tym samym roku nastąpiła elektryfikacja linii. W 1972 r. uruchomiony został po południowej stronie wiaduktu dworzec Łódź Żabieniec z parterowym dwuczęściowym budynkiem dworcowym, z dwoma peronami i przejściem pod torami.
W latach 90. w związku ograniczeniem przewozów towarowych koleją oraz likwidacją wielu podmiotów dotychczas wykorzystujących bocznice na stacji nastąpił znaczący spadek natężenia ruchu. Obecnie z bocznic korzystają, i to w stopniu nieporównywalnym do tego w czasach dawniejszych, tylko elektrociepłownia i fabryka ABB. W 2009 r. po remoncie dworzec został zamknięty i zrezygnowano z prowadzenia odprawy pasażerów. Pomieszczenia w części południowej, gdzie wcześniej była poczekalnia i kasy biletowe, wydzierżawiono na lokal gastronomiczny. W 2015 r. ograniczona została znacznie liczba pociągów dalekobieżnych zatrzymujących się na stacji. Od połowy 2015 r. zatrzymują się tu pociągi Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej.
W 1902 r. przez pola ówczesnej wsi Żabieniec przeprowadzono linię Kolei Warszawsko-Kaliskiej. Po obu stronach torów w pasie terenu kolejowego biegły gruntowe drogi umożliwiające dojazd do pól przeciętych linią kolejową. W okresie międzywojennym odcinek takiej drogi o długości ok. 380 m po zachodniej stronie toru od przejazdu kolejowego na szosie aleksandrowskiej do niestrzeżonego przejazdu na przedłużeniu nieistniejącej już po wschodniej stronie ul. Topolowej stał się ulicą Plantową (od plantu, czyli nasypu kolejowego, wzdłuż którego biegła droga). Na zachód od tego przejazdu do I wojny światowej działała niewielka cegielnia. Pozostał po niej dom istniejący do połowy lat 70. z położonymi obok trzema stawami, z których jeden, wschodni, istnieje do dziś na terenie ogródków działkowych tuż przy ulicy. Poza domem dróżnika w pobliżu ul. Aleksandrowskiej przy ulicy nie powstała żadna inna zabudowa. W 1946 r. po przyłączeniu reszty Żabieńca do Łodzi ulica utrzymała swoją nazwę. Na ulicy wtedy, jak i dziś, występowały tylko adresy nieparzyste.
W latach 50. podczas budowy stacji Łódź Żabieniec poszerzono kosztem drogi nasyp kolejowy, na którym poprowadzono nieistniejący już ślepy tor wyciągowy, przez co ulica jako ciąg komunikacyjny przestała istnieć. Dopiero w 1964 r. po rozpoczęciu budowy osiedla bloków mieszkalnych Teofilów A ulica pojawiła się w nowej postaci jako droga o długości ok. 350 m z nawierzchnią z trylinki wyprowadzona od ul. Łanowej na południe i odsunięta na zachód o 50m od starej drogi. Przyporządkowana jej została spora grupa budynków wzniesionych po stronie zachodniej w latach 1964-75, z których te o adresach od nr 15 wzwyż usytuowane zostały przy wewnątrzosiedlowej uliczce nie mającej pierwotnie bezpośredniego połączenia z ul. Plantową (nazwanej w 1994 r. al. Klity) w oddaleniu dochodzącym do 0,5 km od niej. Z kolei wybudowane w 1970 r. pawilony handlowo-usługowe otrzymały adresy Plantowa 1, 1a i 1b, a prowadząca obok ulica od 1994 r. nosząca nazwę Lipiec Reymontowskich stała się następnym izolowanym fragmentem Plantowej. W 1975 r. oddano do użytku szkołę (obecnie Zespół Szkół Specjalnych nr 5, Plantowa 7). Pod koniec lat 70. położone na południe od zabudowań osiedla dawne pola sięgające kanału Bałutki zajęte zostały pod ogródki działkowe, a ulica została wydłużona dla zapewnienia dojazdu do nich. Ulica Plantowa jest szczególnym przykładem zastosowania nieprzejrzystego schematu adresowania utrzymywanego do dzisiaj mimo upływu 26 lat od czasu, kiedy zdecydowano się na nadanie nazw dojazdowym ulicom wewnątrzosiedlowym.