Zamek usytuowany był na wschodnim cyplu wzgórza zwanego później Wzgórzem Zamkowym lub górą św. Jadwigi królowej. 

Staniwił budowlę  o prostokątnym kształcie, z cylindryczną wieżą w północno-zachodniej części. Wewnątrz znajdowały się przynajmniej dwa budynki mieszkalne, a z zewnątrz dostawiona była  wieża bramna. 

Jego istnienie poświadczone jest już w 1395 r. Był najbardziej legendarnym i owianym tajemnicą.

Po jego zniszczeniu wzniesiono w tym miejscu kościół Św.Ducha i szpital dla ubogich. Z materiału pozyskanego z resztek zamku wybudowano stojący kilkadziesiąt metrów na zachód parterowy budynek zwany "Grodem".

Źródła podają, że w Bieczu Istniały trzy zamki. Jeden z nich stał na wschodnim cyplu wzgórza miejskiego, o którym jest wzmianka w dokumencie fundacyjnym szpitala św. Ducha. Królowa Jadwiga zezwoliła zbudować szpital w 1395 r. w miejscu, gdzie stał ten zamek. Fundamenty zamku zachowały się  do dzisiaj. Drugi zamek zlokalizowany był około 500 m za miastem przy szosie prowadzącej w kierunku Gorlic na tzw. wzgórzu zamkowym. Tam mieściła się pierwotna osada. W początkach XIII w. został zbudowany tam murowany zamek, którego fundamenty zachowały się do dzisiaj. We wzmiankowanym zamku zamieszkiwali książęta i królowie podczas pobytów w Bieczu. W 1228 r. został dokumentem wydanym w tym zamku w Bieczu przez Konrada Mazowieckiego potwierdzony ustny układ z 1226 r. o sprowadzeniu Krzyżaków do Polski. To tutaj również Władysław Łokietek zastanawiał się nad okresowym przeniesieniem stolicy z Krakowa do Biecza. Zamek jeszcze w 1473 r. był siedzibą urzędu grodzkiego. W dokumencie z 1475 r. wydanym przez Kazimierza Jagiellończyka jest wzmianka, że obiekt ten z jego rozkazu został niedawno zniesiony. Prawdopodobnie nie odpowiadał już zmieniającej się technice obronnej. W tym czasie wybudowano kolejny (trzeci)zamek od strony wschodniej, w którym zlokalizowana została terenowa administracja państwowa oraz sądy grodzkie i ziemskie.