Koloruj
 | Kresy › woj. opolskie › Opole › Dzielnica XI › ul. Prószkowska › Kościół św. Józefa |
1936 , Z lewej strony obecne budynki politechniki, po prawej stronie kościół św. Józefa.
|
Na stronie od 2010 maj
16 lat 1 miesiąc 12 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Budowa kościoła w Szczepanowicach rozpoczęła się wiosną 1928 r. Projektantem świątyni był architekt Kickton z Poczdamu, a budowę nadzorował radca budowlany Mokros z Opola. Działkę pod budowę kościoła o powierzchni 1 ha ufundowały dwie siostry: Agnieszka i Joanna Baron z Wójtowej Wsi. Potrzebne środki finansowe na budowę kościoła w stanie surowym oszacowano na 250 tys. marek, z tego po 50 tys. zobowiązały się złożyć Szczepanowice, Wójtowa Wieś i Winów, 50 tys. dawna parafia św. Krzyża, resztę zobowiązało się dać państwo.
Szczepanowicki kościół był budowany wyjątkowo szybko i sprawnie, pomimo braku w owym czasie ciężkich maszyn budowlanych. Dzięki temu już 28.10.1928 r. mogła odbyć się doniosła uroczystość wmurowania kamienia węgielnego. Uroczystość zgromadziła kilka tys. wiernych z całej okolicy, a przewodniczył jej ks. Prałat Józef Kubis, który złożył w miedzianej szkatule 2 dokumenty napisane w języku niemieckim i polskim. Kazania w czasie uroczystej mszy św. zostały wygłoszone po niemiecku przez ks. Prałata Józefa Kubisa oraz po polsku przez ks. Karola Tokarza, przyszłego proboszcza szczepanowickiej parafii. W swoim kazaniu ks. Prałat Józef Kubis powiedział m. in.: „dzisiaj wszyscy się cieszą, że z pomocą Bożą jesteśmy w nowej i pięknej świątyni. Dowodem na to są tłumy wiernych, które się tu zgromadziły. Niechaj ten kościół będzie dla wszystkich ostoją podczas burzy...".
Wiosną 1929 r. wznowione zostały prace wykończeniowe przy budowie świątyni, które dzięki ofiarności i dużemu zaangażowaniu parafian udało się zakończyć we wrześniu tegoż roku. Poświęcenie nowo wybudowanego kościoła św. Józefa nastąpiło podczas uroczystości w dniu 6.10.1929 r. Dokonał tego biskup ordynariusz diecezji wrocławskiej ks. Kardynał Adolf Bertram z Wrocławia.
Źródło:
W legendzie o powstaniu grodu nad Odrą, średniowieczny władca plemienny, powitał w ten sposób polanę, do której dotarł po wyczerpującym błądzeniu po borach i z wdzięczności postanowił założyć na niej osadę.
Na terenach dzisiejszego kampusu również było pole, należące do powstańca śląskiego Karola Szymańca. Jednak próżno tu szukać legendarnej wdzięczności władców. Ziemia została odebrana polskiemu patriocie przez ówczesny rząd Niemiec i w 1936 r. wybudowano na niej dziesięciohektarowe koszary wojskowe.
Do końca II wojny światowej stacjonował tu 28. Regiment Piechoty Wermachtu.
Po wojnie w koszarach stacjonowali radzieccy żołnierze. Potem obiekty zostały przejęte przez Wojsko Polskie. Odtąd swoją siedzibę miały tu kolejno :
- 71. Pułk Zmechanizowany, przeformowany w 1955 r. w 71 Pułk Czołgów Średnich
- 25. Pułk Zmechanizowany (utworzony na bazie przekwaterowanego 40. Pułku z Bolesławca)
- 10. Pułk Zmechanizowany, przekształcony w 1994 r. w 10 Opolską Brygadę Logistyczną, która przenosi się na ul. Domańskiego
- 5. Brygada Pancerna ,,Skorpion”, rozformowana w 2001 r. Koszary przekazane zostają Agencji Mienia Wojskowego.
Przez krótki czas swoją siedzibę miał tu sąd rejonowy. Rozprawy odbywały się w budynku nr 7, gdzie wcześniej był sztab, a teraz rektorat, a więc zawsze jednostki związane z władzą.
Politechnika Opolska otrzymała kampus za symboliczną złotówkę od miasta w grudniu 2003 r. Pod uwagę brane były też inne lokalizacje, między innymi teren po zakładach Metalchem na południowym krańcu miasta.
Jako pierwszy do II kampusu przeprowadził się Wydział Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii, na którego potrzeby w 2006 r. wybudowano najwiekszą w regionie halę sportową. Wydział zajął budynek nr 9, zwany ,,Tramwajem”.
Potem, w miarę postępowania prac remontowych (w dużej mierze realizowanych dzieki unijnym dotacjom), do kampusu przenosiły się inne jednostki. Dwa, ważne uczelniane ośrodki – Instytut Konfucjusza oraz Muzeum Politechniki Opolskiej z Kolekcją Lamp Rentgenowskich były tu od początku swojego istnienia.
Kiedy do kampusu przeniósł sie także rektorat i administracja centralna, ul. Prószkowska 76 stała się głównym adresem Politechniki Opolskiej. Stała się też ważnym ośrodkiem życia miasta. Obecnośc tysięcy studentów zmieniła oblicze peryferyjnej dzielnicy Opola.
Ostatnia inwestycja – opiewający na 30 milionów zł i zrealizowany w rekordowym tempie projekt modernizacji budynków 1 i 3 – domknął adaptację koszarów. Nie oznacza to jednak, że dźwigi definitywnie opuszczą to miejsce. Kampus będzie się wciąż rozwijać. W planach jest już budowa hali lekkoatletycznej oraz centrum nauki Newton.
po.opole.pl