Kościół Wniebowzięcia Matki Boskiej i św. Augustyna, murowany istniał już ok. 1470, a parafia została utworzona w 1347. Od 1487 był to klasztor kanoników regularnych laterańskich, których sprowadził z Krakowa kasztelan sandomierski i podskarbi koronny - Piotr z Kurozwęk. W tym czasie obiekt został rozbudowany i wzniesiono klasztor. W 1827 r. kościół parafialny i klasztor oddany został na schronisko dla starców ss. miłosierdzia.
Budynek jest wybudowany z kamienia, gotycki, z przekształceniami późnorenesansowymi i barokowymi. Prowadzi do niego barokowa brama murowana, nakryta dwuspadowym daszkiem.