Od średniowiecza Ruda Pabianicka należała do parafii rzymsko-katolickiej św. Mateusza w Pabianicach. W związku z szybkim rozwojem miejscowości na początku XX w. mieszkańcy rozpoczęli starania o pozwolenie na wzniesienie własnego kościoła. Jednak wobec dużych trudności zdecydowano się na tymczasowe rozwiązanie – uzyskano pozwolenie na budowę remizy strażackiej, która faktycznie miała pełnić funkcje kościoła. Parterowy budynek wzniesiono w latach 1912-14 na posesji przy ul. Kościelnej 15 (obecnie ul. Farna).

W 1917 r. powołano do istnienia w Rudzie Pabianickiej nową parafię pod wezwaniem Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny. Dzięki podjętej ograniczonej rozbudowie dotychczasowa remiza oficjalnie stała się kościołem. W drugiej połowie lat 20. podjęto kroki w celu zbudowania w tym samym miejscu nowego większego kościoła. W 1937 r. rozpoczęto na tyłach istniejącej świątyni budowę prezbiterium i północnej części nawy głównej z transeptem. Podczas II wojny światowej nieczynne budynki uległy dewastacji. Po wojnie budowa nowego kościoła była kontynuowana, w 1948 r. rozebrano stary budynek, a budowę zakończono w 1953 r. W ostatecznej wersji kościół został zaprojektowany przez arch. Wacława Kowalewskiego w zmodernizowanym stylu renesansowo-barokowym. Pierwszy projekt autorstwa Wiesława Lisowskiego został zrealizowany tylko częściowo (m.in. nie powstała planowana pierwotnie wieża).