W 1906 r. włączono do Łodzi między innymi teren kolonii Żubardź rozciągający się między ówczesną północną granicą miasta biegnącą wzdłuż drogi nazwanej później Wrześnieńską a strumieniem Bałutką, i zawarty pomiędzy późniejszymi ulicami Żubardzką i Malinową. W rejonie tym od początku XX w. postępowała samorzutna parcelacja gruntów rolnych w wyniku czego zaczęło kształtować się tu jedno z wielu podmiejskich skupisk niskiej zabudowy mieszkalnej. Wzdłuż działek rolnych usytuowanych prostopadle do Szosy Aleksandrowskiej zaczęto wytyczać ulice. Jedną z nich była powstała w 1913 r. prywatna ulica Maurera (nazwa pochodzi od nazwiska właściciela gruntu), która biegła od szosy na południe do dawnej granicy miasta.
W 1924 r. pod nr 13 wzniesiono drewniany kościół należący do nowoutworzonej parafii rzymsko-katolickiej pod wezwaniem św. Antoniego Padewskiego. W 1927 r. rozpoczęto pod nr 4 budowę większej murowanej świątyni. W 1932 r. odcinkowi ulicy pomiędzy ul. Aleksandrowską (obecnie Limanowskiego) a ul. Świeżą (wchłoniętą po wojnie przez przedłużoną ul. Lutomierską) nadano nazwę św. Antoniego. Południowy odcinek ul. Maurera przemianowano na ul. Szamotulską. Do II wojny światowej ulica została wybrukowana i częściowo zabudowana niskimi niewielkimi domami mieszkalnymi. Pod nr 5 powstała garbarnia. Niedokończony nowy kościół został zburzony w 1943 r. przez hitlerowców.
Po wojnie w 1947 r. ponownie rozpoczęto budowę kościoła poświęconego w 1952 r. W latach 70. Po północnej stronie ul. Lutomierskiej wzniesiono bloki mieszkalne przez co południowy fragment ul. Św. Antoniego został zlikwidowany. W tym samym czasie ulica uzyskała nawierzchnię asfaltową. Obecnie ulica ma charakter ulicy osiedlowej. Ze starej przedwojennej zabudowy pozostała jedynie kamienica pod nr 11 i zabudowania dawnej garbarni.