Dom Bramny - dawna główna brama klasztoru oliwskiego i siedziba klasztornego wójta.

Budynek z gotyckiej cegły zbudowany pewnie w XIV wieku. Ucierpiał podczas napadu gdańszczan na opactwo w 1577 r. Odbudowany dwa lata później (kaplica św. Bernarda na piętrze domu odbudowana w 1607 r.). Przez zachodnią część budynku prowadzi przejazd na teren cysterskiego opactwa zamknięty półokrągłym łukiem. We wschodnim, zwieńczonym schodkowo szczycie zachowały się gotyckie wnęki. Widoczne zamurowane fragmenty łuków pozostałe po dawnych przebudowach. Na ścianach domu znajdują się dwa zegary słoneczne, pochodzące być może z XVIII wieku.
Z Domem Bramnym wiąże się półlegendarna tradycja, według której podczas wielkiej epidemii szalejącej w 1709 roku w Gdańsku i okolicach zmarło w nim dziewięciu cystersów - brama opactwa zwana jest także Domem Zarazy.
W 1804 r., dom wyznaczono na siedzibę sołtysa oliwskiego. Po kasacie klasztoru wnętrze przebudowano na potrzeby administracji (w 1836) oraz utworzono w budynku areszt. Gdy w 1910 roku przeniesiono administrację Oliwy do nowego lokalu, Dom Bramny został zaadaptowany na pomieszczenia mieszkalne. W 1945 roku budynek częściowo spłonął. Po wojnie przez jakiś czas był wykorzystywany przez administrację. Obecnie znajdują się w nim pomieszczenia mieszkalne oraz siedziba Stowarzyszenia "Stara Oliwa".

za: