Neogotycki kościół parafialny został zbudowany w latach 1859-1861, jako świątynia katolicka. Plan kościoła został wykonany przez architekta Alexisa Langera z Wrocławia. Kamień węgielny został poświęcony 19 listopada 1859 roku, a już 9 czerwca 1861 roku świątynia została konsekrowana. W 1862 roku kościół otrzymuje miano kościoła parafialnego. W 1888 roku dobudowane zostaje nowe wejście na chór organowy, które istnieje do dnia dzisiejszego. W latach 1923-1931, za kadencji księdza proboszcza Maksymiliana Sauera, zostają zainstalowane trzy dzwony na wieży kościelnej oraz witraże Serca Bożego i św. Franciszka. Po II wojnie światowej, w 1969 roku położono posadzkę, w kolejnych latach nastąpiło odnowienie wnętrza kościoła ( 1988 rok ), wymieniono pokrycie dachu ( 1999 rok ), a w grudniu 2003 roku zamontowano oświetlenie na elewacji zewnętrznej.

Pierwsze informacje o drewnianym kościele pochodzą z 1315 roku. W 1588 roku ulega on spaleniu. Na jego miejsce w 1593 roku wybudowano kolejną, również drewnianą świątynię, która została rozebrana w 1776 roku. Obecny kościół wzniesiony zostaje w latach 1770-99, staraniem księdza Georga Freitaga, który po zakończeniu budowy poświęca nową budowlę[2]. Od tej pory do 1945 roku, kościół należy do ewangelików i jest pod wezwaniem św. Barbary. Przy budowie użyto materiału budowlanego pochodzącego z ruin zamku Jana v. Borschnitz-Jeltsch, istniejącego na miejscu obecnego cmentarza. Wieża kościoła pochodzi z 1834 roku, na szczycie której położono metalową kulę z historycznymi dokumentami. W 1865 roku na wieży założono zegar. W 1867 roku poświęcone zostały nowe organy. W latach 1899-1900 kościół został powiększony według projektu architekta Hansa Polziga, przez budowniczego Bernarda Schulza. W latach 1927-32 nastąpiło gruntowne odnowienie świątyni (wzniesiono obecny dach, wieżę, zamontowano nowe organy). W latach 1929-1930 założono nowe ogrzewanie kościoła. Od 1945 roku kościół przejmują katolicy, a jego wezwanie zostaje zmienione na św. Teresy z Liseaux[3].