 | Kresy › woj. łódzkie › Łódź › Centrum › ul. Sienkiewicza Henryka › Kościół Najświętszego Imienia Jezus |
Lata 1900-1904 , Kościół ewangelicki św. Jana, wysł. 1904
blaggio.
+1 głosów:1  Obiekt na zdjęciu jest niewypośrodkowany - autorowi, gdyby był użytkownikiem FP, należałaby się tylko 5 :)) 2016-05-24 20:30:57 (10 lat temu)
Marek Potocki
+2 głosów:2 do blaggio.: To jest złamana symetria, taki środek artystycznego wyrazu, podobnie jak bokeh na całym kadrze ;D 2016-05-24 23:04:29 (10 lat temu)
zeto
+1 głosów:1 do Marek Potocki: Tak jest. To nie jest sztywna fotopolska kompozycje, ujęta w regulaminy, tylko swobodna wypowiedź artystyczna jej tworcy :) 2016-05-26 01:43:39 (10 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 marzec
16 lat 3 miesiące 29 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Neoromański kościół oo. jezuitów na ulicy Sienkiewicza 60 w Łodzi został zbudowany w latach 1880-84 jako ewangelicko-augsburski św. Jana Ewangelisty. Był drugim ewangelickim kościołem w Łodzi (po kościele św. Trójcy). 50 tys rubli na wybudowanie świątyni ofiarował łódzki fabrykant Karol Scheibler ( całkowity budżet na 100 tysięcy rubli w złocie)[1]. Po koniec prac w podstawie krzyża wieńczącego wieżę wmurowany został dokument z opisem historii obiektu oraz nazwiska inicjatorów i dobroczyńców budowy. Projekt przygotował inżynier Ludwik Schreiber z Kolonii. Pastor Wilhelm Piotr Angertein objął parafię jako pierwszy. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został przejęty przez Kościół rzymskokatolicki . W 1950 r erygowano. W roku 1989 jezuici, którzy opiekują się parafią, wykupili budynki od Kościoła ewangelicko-augsburskiego.
Źródło:
Widok z ulicy Henryka Sienkiewicza na centrum Łodzi
* Pierwotnie, czyli od 1827 roku, była to ul. Dzika;
* W latach 1888-1917 nazywała się ona Mikołajewska i Nikołajewska;
* W latach 1917-1940 nazwę zmieniono na Henryka Sienkiewicza;
* Niemcy przemianowali ulicę na Schiller Strasse (1939-1940) i na Koenig Heinrich Strasse (19401944);
* W 1945 roku powróciła ul. Sienkiewicza.
W 1988 roku ul. Sienkiewicza wchłonęła dawną ul. Boczną. Prawdopodobnie jeszcze przed końcem XIX wieku ulica była wybrukowana drewnianą kostką. To nie miało nic wspólnego z oszczędzaniem na nawierzchni ulic. Drewniana kostka w nocy znakomicie wytłumiała odgłosy przejeżdżających platform konnych, powozów i dorożek. Fabrykanci chcieli w nocy wypoczywać po trudach pracy. Dopiero na przełomie lat 1916-1917 wybrukowano kostką kamienną odcinek od ul. Pustej (dziś Wigury) na południe i od ul. Nawrot do Dzielnej (dziś Narutowicza).
W 1937 roku mieszkańcy Sienkiewicza doczekali podłączenia do kanalizacji miejskiej.
Wikipedia