Podobnie jak w przypadku Higiei, czy Bamberki, również Fontanna Perseusza i Andromedy jest „obiektem wędrującym”, a przebyła chyba najdłuższą wędrówkę po mieście, spośród wszystkich poznańskich fontann.

Fontanna Perseusza i Andromedy ufundowana została na pamiątkę… wielkiej powodzi, która nawiedziła Poznań w 1888 roku, a ściślej na pamiątkę wizyty jaką w związku z kataklizmem złożyła w mieście cesarzowa Wiktoria. Fontanna odsłonięta została uroczyście w 1891 roku i stanęła w bardzo eksponowanym miejscu – na Rynku Nowomiejskim (obecny Plac Cyryla Ratajskiego), który był wówczas drugim (po Starym Rynku) najważniejszym Placem w mieście.

Na postumencie przygotowanym przez radcę budowlanego Grudera, stanęła rzeźba autorstwa Johannesa Pfuhla. Przedstawiała ona mitologiczną scenę – Perseusza ratującego Andromedę przed potworem morskim. Może miało to symbolizować cesarza, który będzie chronił miasto przed potężnymi powodziami, które wciąż chciały je pochłonąć.
Po zniszczeniach – jakich doznała podczas działań wojennych w 1945 roku – odrestaurował ją Edward Haupt. Odsłonięta została jednak dopiero w 1956 roku i to w zupełnie nowym miejscu – w Parku im. Marcina Kasprzaka (obecnie i przed wojną Park im. T.W. Wilsona) przy alejce wiodącej z Palmiarni do muszli koncertowej. W miejscu tym stoi do dnia dzisiejszego, nie pełni już jednak funkcji fontanny, a jest jedynie piękną rzeźbą ogrodową.
Na podst.: