Województwo wielkopolskie

Zakład powstał w 1912 r. jako firma Wilhelm i Hugo Bracia Müller w Kaliszu, która w 1928 r. przekształciła się w spółkę akcyjną Wilhelm i Hugo Bracia Müller - Mercyzownia, Bielarnia, Farbiarnia Wykańczalnia i Tkalnia w Kaliszu. W czasie okupacji hitlerowskiej fabryka po zarządem Müllerów, którzy przyjęli volkslistę, zmniejszyła produkcję, dostosowując ją do potrzeb czasu wojny. Po wojnie produkcje uruchomiono w marcu lub, według innych źródeł, w maju 1945 r. Nacjonalizacja przedsiębiorstwa nastąpiła na mocy orzeczenia nr 85 Ministra Przemysłu i Handlu z 21 kwietnia 1949 r. (M.P., nr A-41, poz. 571). Od 1 września 1946 r. nosiła nazwę Państwowe Zakłady Przemysłu Włókienniczego nr 7 w Kaliszu, a zarządzeniem Ministra Przemysłu Lekkiego z 18 lipca 1949 r. utworzono przedsiębiorstwo państwowe wyodrębnione pn. Kaliskie Zakłady Przemysłu Jedwabniczego w Kaliszu (M.P., 1950, nr A-48, poz. 542). Przedmiotem działalności było wytwarzanie wszelkiego rodzaju artykułów jedwabniczych z naturalnego jedwabiu i z przędzy z włókien sztucznych. Z dniem 22 listopada 1971 r., zarządzeniem Ministra Przemysłu Lekkiego nr 52/O/71 z 27 października, fabryka przyjęła nazwę Zakłady Przemysłu Jedwabniczego „Wistil” w Kaliszu (zob. zespół nr 1078). Było to przedsiębiorstwo wielowydziałowe, w skład którego wchodziły trzy podstawowe działy: tkalni jedwabiu, wykańczalni jedwabiu oraz wyrobów igłowych (pierwszy tego typu w Polsce). Produkcja zakładu w tym czasie obejmowała: tkaniny surowe przeznaczone do wykończenia, tkaniny pościelowe, kołdrowe, podszewkowe, sukienkowe i bluzkowe, koszulowe, dekoracyjne i płaszczowe oraz dywany i chodniki jedno- i wielobarwne. W latach 1970-1977 produkcja wyrobów jedwabnych wahała się od 29-32 mln m.b., a wyrobów igłowych wzrosła z 1423 tys. m2 do 2417 tys. m2. W 1977 r. zakład zatrudniał 2100 osób. W 1992 r. przedsiębiorstwo zostało przekształcone w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, a w następnym roku włączone do programu komercjalizacji w ramach powszechnej prywatyzacji. W 1998 r. akcje spółki zadebiutowały na Giełdzie Papierów Wartościowych, a rok później kontrolny spółki nabyli prywatni inwestorzy Zenona i Marian Kwiecień. W 2000 r. powstała grupa kapitałowa WISTIL skupiająca kilkanaście zakładów branży włókienniczej (m.in. kaliski „Haft”), ceramicznej i chemicznej. W 2010 r. przedsiębiorstwo, od 2008 r. noszące nazwę WISTIL SA, rozpoczęło wygaszanie produkcji i wyprzedaż majątku (choć grupa kapitałowa WISTIL istnieje do dnia dzisiejszego)

Źródło: Archiwum Państwowe w Kaliszu

Dodał: ylooC, 2026-06-16 10:21:24

więcej

O cerkwi:

Dodał: mag , 2026-06-16 10:01:07

Historia powstania zajezdni tramwajowej wiąże się z pierwszym poznańskim dworcem kolejowym, który miał tu swoje miejsce. W 1848 roku powstał w tym miejscu Dworzec Jeżycki oraz stacją. Powstał wraz z budową linii kolejowej ze Stargardu do Poznania , oddaną do użytku 10 sierpnia 1848.



Założone w 1880 roku Poznańskie Towarzystwo Kolei Konnej wykupiło teren po stacji i zbudowało na nich stajnię na 80 koni, wozownię na 20 wagonów, kuźnię oraz budynek mieszkalny dla inspektora zakładowego, latrynę oraz pompę. Początkowo zajezdnia zajmowała działkę na narożniku ul. Gajowej i ul. Sienkiewicza. W 1890 roku teren zajezdni został powiększony, a osiem lat później w 1898 roku, w związku z elektryfikacją poznańskich tramwajów, wzniesiono nowe hale zajezdniowe i warsztaty, w których remontowano tramwaje. Wtedy też postawiono szachulcowy budynek na rogu Gajowej i Sienkiewicza oraz zmieniono nazwę na Poznańską Kolej Elektryczną.



W 1903 roku przebudowano torowisko od ul. Gajowej, oraz dobudowano trzecia halę. Rok później oddano do użytku budynek dyrekcji oraz nowe warsztaty. W 1908 dodano baterię akumulatorów szczytowych, które zasilały trakcję. W 1913 zajezdnia znacznie się powiększyła. Połączono wszystkie istniejące hale, powstała nowa kuźnia, a stara została przerobiona na pomieszczenie w którym zorganizowano odlewnię. Cały kompleks został natomiast wyposażony w centralne ogrzewanie i doprowadzenie ciepłej wody. Powiększono również budynek administracji z 1903 roku.



W 1924 w związku z przejściem sieci miejskiej na prąd zmienny w zajezdni pojawił się rtęciowy prostownik. W 1925 dodano kolejne warsztaty rozbudowując do obecnej długości główną halę oraz dodano wyjazd z torami od ul. Zwierzynieckiej.



W 1927 w związku z uruchomieniem komunikacji samochodowej wybudowano garaże dla autobusów, który mógł pomieścić 16 maszyn. W latach 1928-1929 powstał nowy garaż dla autobusów na 36 maszyn, a stary został przeznaczony na garaż dla mniejszych samochodów.



Po zakupie kolejnej parceli w 1936 zajezdnia osiągnęła swoją dzisiejszą wielkość czyli kwartał między ulicami Zwierzyniecką, Kraszewskiego, Sienkiewicza i Gajową, poza drobnym fragmentem na narożniku Zwierzynieckiej i Gajowej. W tym samym roku po kolejnej przebudowie hala główna osiągnęła ostateczne rozmiary, oraz dodano budynek z garażem i zapleczem socjalnym dla pracowników. Zmodernizowano również układ torowisk rozbierając ostatni budynek dworca kolejowego.



W czasie wojny zajezdnia nie uległa zniszczeniom. Była modernizowana i przebudowywana aż do 1962 roku, kiedy to Dyrekcja MPK przeniosła swoją siedzibę do budynku przy ul. Głogowskiej.



Obecnie pierwotne funkcje zajezdni zostały ograniczone na rzecz warsztatów i zaplecza służb technicznych MPK.



W 2008 roku zajezdnia została sprzedana portugalskiemu inwestorowi. Obecnie zajezdnia nie funkcjonuje, po 130 latach od jej uruchomienia. W dniu 28 grudnia 2010 o godzinie 6:47 wyjechał z niej ostatni liniowy wagon, Beijnes 3G o numerze taborowym 805.

/>
 

Dodał: pawulon, 2026-06-12 20:53:27

więcej

Linia ta wchodziła w XIX wieku w skład tzw. Pruskiej Kolei Wschodniej -

Dodał: McAron, 2026-06-08 00:57:19

Dwór późnoklasycystyczny. Budynek wzniesiony na planie prostokąta, parterowy i nakryty dwuspadowym dachem, fasadą skierowany na południe, gdzie nad wejściem góruje trójkątna wystawka. W elewacji północnej przeszklona weranda z ozdobnym szczycikiem. Od strony południowej niższa przybudówka.

 

Żródłó: 

Dodał: este, 2026-06-07 16:02:01

Kościół wzniesiono w 1566 r., później był wielokrotnie restaurowany. W końcu XIX w. przedłużono nawę w kierunku zachodnim, a w końcu XX stulecia dobudowano jeszcze od strony zachodniej obszerną kruchtę. Jest budowlą jednonawową, z węższym i niższym prezbiterium, zamkniętym wielobocznie. W prezbiterium zachowało się dawne sklepienie siatkowe, nawę przykrywa strop. Późnorenesansowy ołtarz główny z rzeźbami śś. Piotra i Pawła z 1. połowy XVII w., dwa barokowe ołtarze boczne z XVIII w. Starszym zabytkiem jest gotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem z lat 1420-30, dzieło szkoły czesko-śląskiej. W 1981 r. w okna wstawiono nowe witraże, wykonane według projektu Elżbiety i Andrzeja Bednarskich z Rypina.



Za:

Dodał: Jac64, 2026-05-25 22:26:58

więcej

Drewniany kościół na przedmieściu Wilczyna istniał od połowy XV w. W 1460 r. erygowano tu szpital i od tego momentu istniała przy nim kaplica p.W. Św. Krzyża. Około r. 1766 kaplica znajdowała się w stanie ruiny. W 1781 r. postawiono nowy drewniany kościół, który nadal funkcjonował jako kaplica przyszpitalna. Świątynię konsekrowano p.w. Ducha Św. i Św. Krzyża. Po likwidacji szpitala w XIX w. kościółek pełnił funkcję pomocniczego. Architektura obiektu jest bezstylowa, typowa dla małych drewnianych kościółków. Budowla jest jednonawowa, konstrukcji zrębowej, na podmurówce z kamienia. Wyposażenie wnętrza pochodzi z okresu póżnego baroku (jednym z jego ciekawszych elementów jest nakryty dwuspadowym daszkiem krucyfiks na wschodniej ścianie prezbiterium).

Dodał: andre13, 2026-05-25 22:18:30

więcej

Budynek administracyjny pruskiego więzienia. W latach późniejszych mieścił Wojskowe Więzienie Śledcze.

W trakcie budowy centrum Stary Browar, znalazł się w jego kompleksie.

Obecnie mieści luksusowy, awangardowo wyposażony hotel (22 pokoje) z galerią sztuki.

Dodał: mag , 2026-05-23 12:01:56

Gwda - rzeka na pograniczu Pojezierza Wałeckiego i Pojezierza Krajeńskiego. Jest to prawy dopływ rzeki Noteć. Długość rzeki wynosi 145 km, a powierzchnia jej dorzecza 4943 km. Źródło Gwdy, znajduje się w okolicach wsi Porost a swój kres w Ujściu wpadając do Rzeki Noteć.

Dodał: trz (tedesse), 2026-05-11 14:19:55