Kościół został dobudowany do klasztoru od strony północnej, w miejsce rozebranych cel zakonnych, w latach 1752-1776. Po kasacie bernardynek, która miejsce miała w 1781 roku, przekazano go bernardynom w 1789 roku. Kościół jest orientowany, murowany z cegły i kamienia, jednonawowy. Posiada krótkie, prostokątne prezbiterium, przesunięte z osi kościoła na południe. Przy prezbiterium od południa przylega zakrystia, a od północy kaplica Miłosierdzia Bożego i Matki Bożej Bolesnej. Do nawy od strony zachodniej przylega kruchta, a nad nią wznosi się wysunięty do wnętrza nawy chór muzyczny, który wsparty jest na szerokim łuku - dawniej służył jako oratorium dla sióstr.

Kościół pokrywa dach dwuspadowy, podzielony na trzy fragmenty ze względu na zróżnicowaną wysokość kalenicy, która jest wyższa nad nawą kościoła. Nad dachem chóru muzycznego wznosi się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, z latarnią nakrytą dachem spadowym. Wieżyczka ta dobudowana jest w 1853 roku. Całość dachów pokryta jest blachą miedzianą w 1993 roku.
Elewacje: wschodnia i zachodnia są otynkowane, gzymsem oddzielone od szczytu. Szczyty trójkątne z wnękami, w których umieszczony jest krucyfiks. We wschodniej elewacji, poniżej wnęki znajduje się wydłużone okienko.
Ściana kruchty i chóru muzycznego od strony północnej jest symetryczna, trzyosiowa. Na osi głównej znajdują się drzwi wejściowe, zamknięte lekkim łukiem. Bezpośrednio nad nimi wnęka, a w niej tłoczona w blasze monstrancja - znak, że w kościele znajduje się wieczysta adoracja (blachę z monstrancją wykonał Zdzisław Schab; w tym miejscu została umieszczona w 2001 roku). Nad nią znajduje się następna wnęka, a w niej figura Niepokalanej - Patronki Zakonu. W ścianie obok drzwi wejściowych, nisko nad ziemią znajdują się dwa okienka oświetlające kruchtę, a nad nimi dwa prostokątne okna chóru organowego.
Za tarnow.bernardyni.pl