†

Kopalnia Węgla Kamiennego "Grodziec"

Kopalnia Węgla Kamiennego Grodziec znajdowała się w Grodźcu (dzielnicy Będzina). Kopalnię tę nazywano "Grodziec II", do czasu likwidacji potocznie zwanej Kopalnią "Grodziec I" ("Maria"). Od 1938 r. Kopalnię "Grodziec II" zaczęto nazywać Kopalnią "Grodziec". Jest to czwarta grodziecka kopalnia, gdyż dużo wcześniej zlikwidowano trzy inne kopalnie:
"Barbara" (założoną w 1823 r.),
"Maria" (zwaną często "Grodziec I" powstałą w 1894 r.),
"Bory" (uruchomioną w 1917 r.).
Kopalnię uruchomiło 7 czerwca 1899 r. Grodzieckie Towarzystwo Kopalń Węgla i Zakładów Przemysłowych. Początkowo, do 1938 r. miała nazwę "Grodziec II". Potocznie nazywano ją "Grodziec Towarzystwo". W 1936 r. wykupiły ją Zakłady "Solvay" w Polsce. Od 1938 roku aż do likwidacji działała pod nazwą Grodziec. Ostatni wagonik z węglem wyjechał 31.12.1998 roku.
Kopalnia została zbudowana na nadaniach górniczych Stanisława Ciechanowskiego. Pierwszym dyrektorem kopalni był inż. Stanisław Skarbiński. Obszar górniczy kopalni podzielony jest na cztery bloki tektoniczne: A, B, C i D, przebiegające uskokami będzińsko-wojkowickim i grodzieckim. W kopalni wybierano pokłady grupy 500 i 600. Potem 800 i 816 - węgiel energetyczny typ 31,2.
W historii kopalni było siedem szybów głębinowych. Eksploatowane pokłady węgla charakteryzowały się naturalnymi zagrożeniami górniczymi: niebezpieczeństwo wybuchu pyłu węglowego, skłonność węgla do samozapłonu, zagrożenie metanowe. Już 7 lutego 1945 r. Kopalnia "Grodziec" wysłała pierwszy 44-wagonowy pociąg węgla do odbudowywanej Warszawy. W latach 70. kierownictwo Kopalni wspólnie z Dąbrowskim Zjednoczeniem PW opracowało założenie rekonstrukcji kopalni. Jej końcowym efektem miał być wzrost wydobycia do 4000 t/d. z jednoczesnym obniżeniem kosztów produkcji i podniesieniem rentowności kopalni. Zaprojektowany wzrost wydobycia pociągał za sobą konieczność modernizacji transportu pionowego, polegającej m.in. na zabudowaniu urządzenia slibowego w przedziale zachodnim szybu 1 w miejsce istniejących klatek 3-piętrowych, a także przystosowanie szybu 2 do prowadzenia regularnej jazdy ludzi oraz przejście z wydobyciem na jeden poziom.
Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego dla kopalni węgla w Zagłębiu Dąbrowskim została powołana w 1910 r. przez Radę Zjazdu Przemysłowców Górniczych Królestwa Polskiego w Dąbrowie. Kopalniana Stacja Ratownictwa Górniczego w Kopalni "Grodziec" powstała prawdopodobnie w 1920 r. i ma długą tradycję uczestnictwa w akcjach ratowniczych, także w sąsiednich kopalniach. Organizacyjnie KSRG podlega Okręgowej Stacji Ratownictwa Górniczego w Sosnowcu. W tej chwili po kopalni nie zostało prawie nic - jeden z szybów jest najwyraźniej studnią głębinową CZOK-u, pozostał biurowiec, budynek magazynu i jakiś warsztat.. Po drugiej stronie ul. Barlickiego, na wzniesieniu rdzewieje sobie unikatowa wieża ciśnień z nitowanych blach.
Na podst.

http://www.wnp.pl/