Kościół św. Wawrzyńca

Kościół po ewangelicki p.w. Świętego Wawrzyńca z ok. 1541 r. Datę budowy ustalono na podstawie badań dendrochronologicznych w 2009 r. Wcześniej wiek określano na 1701 r. Wyposażony dzięki fundacji barona von Larischa. Remontowany w 1752, 1797 i 1929 r. Restaurowany w 1950 r. Odnowienia wnętrz w 1999 r. Zabytek klasy "0". Cel corocznych, w dniu patrona – 10 sierpnia pielgrzymek, zwłaszcza mieszkańców Skoczowa ślubujących po pożarze w 1756 r.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, usadowiony na kamiennej podmurówce zbudowany głównie z drewna jodłowego. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Kruchta z boku nawy. Wieża kwadratowa konstrukcji słupowej, nadbudowana nad nawą z izbicą, poprzedzona kruchtą. Zwieńczona cebulastym hełmem, krytym gontem. Świątynia otoczona zamkniętymi sobotami. Dach dwukalenicowy, kryty gontem. Wewnątrz empora chóru muzycznego z parapetem o barokowym wybrzuszeniu w środku, wsparty na dwóch słupach. Płaski strop w nawie, podparty okrągłymi belkami i pozorne sklepienie kolebkowe w prezbiterium. Współczesna polichromia. Belka tęczowa z niesymetrycznym profilowaniu i napisem: „Święty Wawrzyńcze – módl się za nami”. Ołtarz główny klasycystyczny z XIX w. z tryptykiem renesansowym z XVI w. Barokowa ambona z 1701 r. dekorowana ornamentem z suchego akantu i rzeźbami czterech Ewangelistów i Świętego Michała Archanioła. Cenne tabernakulum barokowe z XVII w. z malowanymi postaciami św. Piotra i Pawła. Chrzcielnica barokowa – ludowa i żyrandol rokokowy drewniany z poł. XVIII w. Ławki z XIX w. Liczne rzeźby i obrazy z XVII, XVIII i XIX w. Stacje Męki Pańskiej z p. XIX w. Zachowane oryginalne drzwi z okuciami i portalem o wykroju „oślego grzbietu” z okresu budowy kościoła.