Pochodził z wieloletniej rodziny górnośląskiej. Ojciec pracował jako kolejarz, brał udział w powstaniach śląskich. W 1914 rodzina przeprowadziła się do Wodzisławia Śląskiego, gdzie ukończył szkołę podstawową. Następnie studiował w seminarium duchownym oo. oblatów w Lublińcu, po czym wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Oblatów Misjonarzy Maryi Niepokalanej w Markowicach.
Studiował filozofię w Krobi oraz teologię w Obrze, podczas studiów zdobył uprawnienia technika dentystycznego. W czerwcu 1936 przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako ekonom w Seminarium Duchownym w Obrze, był wikarym w Łuninie na Polesiu.
Po 17 września 1939 został wikariuszem przy dziekanie Poczobucie-Odlanickim, sprawował dozór nad parafią Puzicze koło Baranowicz. Po 1941 zagrożony aresztowaniem ze strony Niemców przystąpił do oddziału partyzantów radzieckich płk. Wasiliewa. Po utworzeniu w ZSRR 1 Dywizji Piechoty im. Generała Tadeusza Kościuszki został jej kapelanem, później płk dypl. Zygmunt Berling mianował go majorem. Otrzymał uprawnienia delegata apostolskiego na terytorium ZSRR. Po sformowaniu 1 Korpusu został jego dziekanem. Redagował katolicki dodatek do pisma "Żołnierz Wolności" pod nazwą "Bóg i Ojczyzna". Po przejściu frontu wschodniego pod koniec 1943, w Katyniu 30 stycznia 1944 podczas uroczystości żałobnych upamiętniających ofiary zbrodni katyńskiej, w których uczestniczyli żołnierze 1 Korpusu PSZ w ZSRR, w wygłoszonym kazaniu potwierdził sprawstwo Niemców pomordowania polskich oficerów, tym samym artykułując tzw. „kłamstwo katyńskie”.
W 1944 został dziekanem Armii Polskiej w ZSRR. Brał udział w walkach na terytorium Polski, w styczniu 1945 zwolniono go jednak ze służby w wyniku konfliktu z generałem Rolą-Żymierskim.
Przed armią radziecką i polskim wojskiem ukrywał się w Górach Świętokrzyskich, gdzie ponownie wstąpił na ścieżki życia zakonnego, tym razem w klasztorze oo. oblatów w Świętym Krzyżu pod nazwiskiem pokrywkowym Franciszek Kopiec. Przebywał także w Poznaniu, a następnie był misjonarzem ludowym w Gdańsku. W latach 1957–1964 był proboszczem w Laskowicach (gmina Jeżewo) w województwie kujawsko-pomorskim. W 1964 został kapelanem, a następnie proboszczem kościoła garnizonowego św. Elżbiety we Wrocławiu. Od 1969 do 1972 pełnił funkcję proboszcza parafii garnizonowej św. Kazimierza Królewicza w Katowicach. Natomiast w latach 1972–1978 był proboszczem garnizonu i parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Jeleniej Górze.
Zmarł w Jeleniej Górze, gdzie został pochowany na cmentarzu komunalnym. 18 lutego 1993 Rada Miejska Jeleniej Góry nadała imię kapelana jednej z ulic okalających były jeleniogórski kościół garnizonowy. Odznaczony m.in. Krzyżami Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Grunwaldu i Walecznych, a także (pośmiertnie) Krzyżem Virtuti Militari IV klasy.
Info. https://pl.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Kubsz
Ksiądz Pułkownik Prałat doktor Andrzej Bokiej urodził się 17 lipca 1957 roku w Jeleniej Górze. Rodzice, Bolesław i Maria (z domu Kumielewska) byli dla młodego Andrzeja i jego brata Juliusza przykładem wiary, dobroci i ciężkiej pracy. Ksiądz Andrzej dorastał w Jeleniej Górze, gdzie ukończył szkołę podstawową i średnią.
Po studiach teologicznych na Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wrocławiu otrzymał święcenia kapłańskie 22 maja 1982 roku. Na tej też uczelni obronił doktorat w 1988 roku i otrzymał stanowisko Adiunkta w Katedrze Nauk Społecznych i Socjologicznych Religii Papieskiego Fakultetu Teologicznego we Wrocławiu. Po ukończeniu nauk, Ks. Bokiej wykładał w seminarium we Wrocławiu i Legnicy oraz w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Radiotechnicznych w Jeleniej Górze.
Ks. Bokiej rozpoczął swoją posługę w Oławie w parafii pod wezwaniem Św. Piotra i Pawła, następnie służył we Wrocławiu na Nowym Dworze w parafii pod wezwaniem Opatrzności Bożej i w parafii pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny na Pisaku. W 1989 roku otrzymał stanowisko Notariusza Metropolitalnej Kurii Arcybiskupiej we Wrocławiu. Najdłuższy okres posługi odbył tu, w Jeleniej Górze. W 1991 roku przejął rolę proboszcza w parafii pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego. W tym czasie Ks. Andrzej służył także jako kapłan służb mundurowych i pułkownik w Garnizonie Wojska Polskiego w Jeleniej Górze.
Służba w Jeleniej Górze, jego rodzinnym mieście, na parafii i w kościele które kochał była dla Ks. Bokieja niezmiernym honorem. Podczas probostwa Ks. Andrzeja, kościół został podniesiony do rangi Sanktuarium po otrzymaniu łaski sprawowania pieczy nad Relikwiami Drzewa z Krzyża Świętego. Ksiądz Bokiej z dużym zaangażowaniem prowadził prace renowacyjne na terenie kościoła między innymi konserwacje XVIII-wiecznych fresków, empor i odremontowanie barokowych organów. Razem z parafianami, Ks. Bokiej wspierał wiele inicjatyw charytatywnych na rzecz naszej wspólnoty, oraz potrzebujących w kraju i zagranicą.
Ks. Andrzej był pomysłodawcą, organizatorem i dyrektorem generalnym Europejskiego Festiwalu Muzyki Organowej „Silesia Sonans”, oraz założycielem młodzieżowej orkiestry kameralnej o tej samej nazwie promującej utalentowaną młodzież z naszego regionu. Festiwal „Silesia Sonans”, który odbywa się każdego września od 1998, jest jednym z wielu koncertów i wydarzeń kulturalnych zrealizowanych w naszym przepięknym kościele.
Za swoją pracę i usługi Ks. Bokiej został odznaczony Brązowym, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Brązowym, Srebrnym i Złotym Odznaczeniem Sił Zbrojnych w Służbie Ojczyzny, a także Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Ks. Bokiej służył w parafii pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego do śmierci 9 sierpnia 2022 roku kiedy odszedł po długiej walce z nowotworem.
Info. https://nj24.pl/ksiadz-andrzej-bokiej-nie-zyje/
