MS Batory – polski statek pasażerski, transatlantyk (będący jednostką bliźniaczą MS Piłsudski) - wszedł do służby w roku 1936 i pływał do 1969. Po dwóch latach od zakończenia rejsów, w latach 1971–1972 został złomowany w Hongkongu. Miał przydomek „Lucky Ship”. Jego następcą był TSS Stefan Batory.
Budowa:
29 listopada 1933 roku w Warszawie dyrektorzy PTTO i przedstawiciel stoczni z Monfalcone podpisali umowę na budowę dwóch bliźniaczych jednostek pasażersko-towarowych. Wartość kontraktu wraz z odsetkami wynosiła ok. 1,9 mln dolarów. 13 grudnia 1933 podpisano umowę o dostawie włoskim kolejom polskiego węgla. Dostawy miały mieć wartość 60 milionów lirów, co stanowiło większość kontraktu na statki warte 69 milionów lirów.
Pierwszy ze statków nazwano "Piłsudski". Imię dla drugiej jednostki stało się przedmiotem dłuższej dyskusji. Ze strony polonii amerykańskiej padła propozycja nadania imienia „Paderewski”. Armator preferował nazwanie statku „Kościuszko” po wycofywanej ze służby starszej jednostce. Ostatecznie wybrano nazwę „Batory”.
Położenie stępki pod budowę „Batorego” nastąpiło 1 maja 1934, statek otrzymał wówczas numer budowy 1127. Wodowanie kadłuba odbyło się 3 lipca 1935, a matką chrzestną była Jadwiga Barthel de Weydenthal. Pierwsze doświadczenia z eksploatacji „Piłsudskiego” pokazały jego nie najlepsze własności morskie, w związku z tym na budowanym „Batorym” należało wprowadzić drobne zmiany techniczne. 8 kwietnia 1936, dwa miesiące po terminie przewidzianym w kontrakcie, nastąpiło przejęcie statku ze stoczni.
Opis:
MS „Batory” był dwuśrubowym motorowym statkiem pasażerskim mogącym w momencie oddania do służby przewozić 760 pasażerów i 1200 t ładunku. W tym czasie jego pojemność wynosiła 14 287 BRT, nośność 5560 t. Statek miał 7 pokładów użytkowych, wśród których były: pokład słoneczny (sundeck), łodziowy (boat-deck), spacerowy (promenada-deck), a także pokłady A, B, C i D. Kadłub był podzielony dziewięcioma grodziami wodoszczelnymi. Nowością na jednostkach tego typu było posiadanie kabin tylko dwóch klas: III i turystycznej. Dzięki takiemu rozwiązaniu można było lepiej planować rejsy i zaoferować klientom korzystniejsze warunki podróży.
Wystrój i dekoracje:
Zarówno MS „Batory”, jak i MS „Piłsudski” miały stać się pływającymi salonami i ambasadami kultury polskiej. Nad wystrojem obu transatlantyków czuwała Podkomisja Artystyczna w składzie: Wojciech Jastrzębowski (przewodniczący), Lech Niemojewski (sekretarz), Tadeusz Pruszkowski i Stanisław Brukalski. W efekcie doszło do współpracy licznego grona czołowych polskich artystów z grupy artystycznej "Bractwo św. Łukasza" (tzw. "łukaszkowcy"), którzy zaprojektowali nie tylko całe pomieszczenia (salony, palarnie, halle, kaplice etc.), ale również najdrobniejsze detale, jak np. zastawę stołową projektu Julii Keilowej i nawet karty dań.
Dane techniczne:
| Liczebność załogi |
- do XII 1939: 313 osoby
- od XII 1939: brak danych
- od IV 1947: 343 osoby
|
| Liczba pasażerów |
- do III 1940: 760 (kl. turystyczna – 355 i kl. III – 405)
- od III 1940: 1650 żołnierzy
- od II 1941: 2200 żołnierzy
- od IV 1947: 832 (kl. I – 412, kl. turystyczna – 420)
- od V 1957: 816 (kl. I – 76, kl. turystyczna – 740)
- od VII 1969: 600 miejsc hotelowych
|
| Długość całkowita (L) |
początkowo: 160,4 m; od kwietnia 1947: 160,3 m
|
| Szerokość (B) |
21,6 m
|
| Zanurzenie (D) |
7,5 m
|
| Pojemność |
brutto 14 287 RT; netto do kwietnia 1947: 8102 RT, od kwietnia 1947: 7923 RT
|
https://pl.wikipedia.org/wiki/MS_Batory
