Umownie przyjęto, że zdecydowanie zachodni fragment granicy polsko-niemieckiej obejmował siedem sekcji granicznych od A do G, czyli jego początkiem był główny kamień graniczny A 001 w Dębkach nad Bałtykiem, a końcem główny kamień graniczny H 001 usytuowany w pobliżu wsi Langenau (obecnie Łęgoń) położonej po stronie niemieckiej na wschód od Wschowy. Na tym odcinku Polska graniczyła głównie z pruską prowincją Grenzmark Posen Westpreussen utworzoną z pozostałych w Niemczech części prowincji poznańskiej i prowincji zachodniopruskiej, a na północy także z prowincją Pommern i w centrum z Brandenburgią. Fragment ten stanowił ponad 50 % długiej na 1305 km granicy (bez granicy wschodniopruskiej) z Niemcami.
Zaraz po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 r. zanim zostały ustalone na konferencji międzynarodowej w Wersalu nowe granice wschodnie Niemiec obowiązywała granica polsko-niemiecka zgodna z dawną granicą niemiecko-rosyjską. Nieustabilizowana wewnętrzna sytuacja polityczna w Niemczech ułatwiła w dniu 27 grudnia 1918 r. wybuch powstania w pruskiej prowincji poznańskiej, które w ciągu tygodnia ogarnęło większość jej terenu. 8 stycznia 1919 r. powstańcza Naczelna Rada Ludowa przejęła władzę cywilną i wojskową na obszarze zajętym przez powstańców. Na północy opanowano tereny siegające Inowrocławia, Szubina, Nakła, Chodzieży, Czarnkowa i Wronek. A na zachodzie Międzychodu, Zbąszynia, Babimostu, Kargowy i Leszna. Nie powiodły się próby wzniecenia powstania na Pomorzu Gdańskim. 16 lutego Najwyższa Rada państw Ententy zawarła w Trewirze układ z Niemcami o przedłużeniu rozejmu, który objął też walki w Wielkopolsce. Zapobiegło to grożącej w niedługim czasie wybuchem wojnie Niemiec z Polską. Określono wtedy też przebieg linii demarkacyjnej.
28 czerwca 1919 r. podpisany został Traktat Wersalski, który określił zasięg terenów należacych do prowincji zachodniopruskiej i poznańskiej przyznanych Polsce, w tym terenów opanowanych wcześniej w wyniku powstania wielkopolskiego. 22 lipca zniesiona została granica celna pomiędzy zaborem pruskim i resztą państwa polskiego, a w listopadzie Komisariat Naczelnej Rady Ludowej przekazał administrację rządowi polskiemu.
Artykuł 27 III rozdziału Traktatu Wersalskiego przewidywał następujący przebieg granicy polsko-niemieckiej na odcinku zachodnim. Od ujścia Piaśnicy do Bałtyku przebieg granicą między prowincjami Prusy Zachodnie i Pomorze (z małymi wyjątkami zgodny z przedrozbiorową granicą Polski) do punktu położonego ok. 15 km na wschód od Miastka. Następnie na południe pozostawiając północną część powiatu człuchowskiego po stronie polskiej do przecięcia przez Brdę granicy tego powiatu z powiatem chojnickim, a dalej granicą pomiędzy tymi powiatami aż do granicy z powiatem złotowskiem. Dalszy odcinek granicy wymagający już wytyczenia całkiem od nowa prowadził na południe dzieląc powiat złotowski na pół aż do granicy pomiędzy prowincjami zachodniopruską i poznańską w punkcie położonym ok. 15 km na wschód od Złotowa, a następnie wzdłuż tej granicy na zachód do miejsca w pobliżu styku z granicą pomiędzy powiatami wyrzyskim i chodzieskim prowincji poznańskiej. Stamtąd do rzeki Gwdy ok. 6 km na pd-wsch od Piły w powiecie chodzieskim pozostawiając to miasto po stronie niemieckiej i dalej wzdłuż Gwdy i Noteci płynącej przez powiaty czarnkowski i wieleński do przecięcia tej rzeki przez granicę prowincji poznańskiej z Brandenburgią (granicę przedrozbiorową Polski). Potem wymienioną granicą do styku z granicą pomiędzy powiatami międzychodzkim i skwierzyńskim, i na południe tą granicą do granicy z powiatem międzyrzeckim. Od tego punktu całkiem nowa granica biegła przez Jezioro Chłop i dalej na południe wzdłuż Obry do punktu na drodze pomiędzy Kopanicą i Kargową, a potem na południowy wschód do styku wschodniej granicy powiatu wschowskiego z granicą pomiędzy prowincjami poznańską i śląską (przedrozbiorową granicą Polski). Odcinek ten pozostawiał po stronie niemieckiej tereny prowincji poznańskiej przed rozbiorami należące do Polski i obejmujące cały powiat skwierzyński, większość powiatu międzyrzeckiego, niewielki fragment babimojskiego i połowę wschowskiego. Z powiatów prowincji zachodniopruskiej pozostał też w Niemczech niepodzielony granicą powiat wałecki. Pomimo starań strony polskiej o przywrócenie całości ziem polskich sprzed rozbiorów granicę tę wyznaczono z uwzględnieniem w znacznej mierze kryterium narodowościowego. Na terenach nieprzyznanych odsetek ludności polskiej nie przekraczał kilku procent, może poza rejonem Złotowa, który nie wrócił do Polski ze względu na dążenie do zachowania jak najdłuższego odcinka tranzytowej linii kolejowej z Berlina do Królewca przez Piłę, Chojnice i Tczew w rękach niemieckich.
Traktat Wersalski zaczął obowiazywać od 10 stycznia 1920 r. po ratyfikowaniu go przez Niemcy. Wycofywanie wojsk niemieckich z terenów przyznanych Polsce i przekazywanie ich administracji polskiej na Pomorzu i w poznańskiem (tereny za linią demarkacyjną) trwało etapami od 17 stycznia do 11 lutego. Tymczasowa granica polsko-niemiecka stała się nową linią demarkacyjną do czasu szczegółowej delimitacji przez komisję międzynarodową, która rozpoczęła prace w sierpniu 1920 r. Komisja ta miała prawo do ustalania odstępstw od przebiegu linii granicznej określonej w traktacie na głebokośc do 6 km na rzecz każdej ze stron i w wielu miejscach wprowadzała takie korekty. Ostateczne zakończenie prac nastąpiło w październiku 1923 r.
