Wnętrza kościoła

Pierwsza wzmianka o najdawniejszym kościele drewnianym pochodzi z roku 1384. Kościół ten został spalony w roku 1428 przez husytów. Kościół (drewniany) odbudowany po najeździe husyckim został w roku 1595 rozebrany przez luteran. W latach 1600-1613 wzniesiono kolejny, tym razem murowany kościół, który w roku 1643 podczas wojny trzydziestoletniej został splądrowany doszczętnie przez grasujących Szwedów. Kościół został odnowiony i przebudowany na początku XVIII wieku (1699-1713) dzięki finansowemu wsparciu rodziny Althann, głównie zaś Michaela Wenzela Młodszego von Althann (1668-1738), dziedzica majoratu międzyleskiego. Dobudowano m.in. wysoką wieżę od strony zachodniej według projektu architekta włoskiego Jacopo Carove z roku 1699. Dach i częściowo wnętrza kościoła spłonęły w 1776 podczas wielkiego pożaru miasta Międzylesia. Kościół został ponownie odbudowany w latach 1776-1779 i połączony krytym przejściem z Zamkiem międzyleskim. W XIX i XX wieku kościół był kilkakrotnie odnawiany i upiększany.
Wnętrze kościoła

We wnętrzach kościoła znajdują się:

ambona w kształcie łodzi z roku 1760 z licznymi płaskorzeźbami: św. Krzysztofa, św. Augustyna nad brzegiem morza, św. Antoniego głoszącego kazanie do ryb, i proroka Jonasza wrzucanego do morza;
empora organowa, dwukondygnacyjna, z prospektem organowym na 27 głosów z roku 1745; budowniczy - K. Krause z Międzylesia.
obraz Matki Boskiej Sobieskiej (kopia), ofiarowanej parafii międzyleskiej w roku 1733 przez Jakuba Sobieskiego, księcia oławskiego (1691-1737), najstarszego syna króła polskiego Jana III Sobieskiego, w pięćdziesiątą rocznicę zwycięskiej bitwy pod Wiedniem (1683); oryginał obrazu znajduje się obecnie we Wrocławiu;
polichromie malarza Retmana z Lądka-Zdroju z początku XX wieku.
rzeźby świętych w prezbiterium, m.in. św. Eligiusza, św. Jana Chrzciciela, św. Jana Ewangelisty, św. Jana Nepomucena.