Pałac

Pałac neoklasycystyczny. Część środkową tworzy wydłużony budynek o zwartej prostopadłościennej bryle. Wnętrze to kompozycja dwutraktowa z westybulem i połączonym z nim salonem ogrodowym oraz połączonymi amfiladowo pomieszczeniami po bokach. Od strony północnej klatka schodowa, od południa w narożniku lekko ściętym mieści się ośmiokątny aneks kaplicy. Budynek pokryty płaskim, czteropołaciowym dachem. Lewa przybudówka to pawilon o kształcie kwadratu, połączony wąskim łącznikiem z Pałacem Nowym. Niezbyt rozbudowany układ wnętrz objął dwa trakty pomieszczeń, rozdzielone wewnętrznym korytarzykiem. Pokoje połączone są ze sobą według zasady amfiladowej. Od wschodu na środku traktu frontowego umieszczono klatkę schodową i główne drzwi wejściowe. Dobudówka, podobnie jak i cały istniejący już poprzednio korpus, jest dwukondygnacyjna. Na osi ryzalitu od frontu umieszczono klatkę schodową, uwidocznioną na zewnątrz półkolistym występem. Występ ten jest trzykondygnacyjny i ponad ścianami elewacji przechodzi w nakrytą blaszanym hełmem wieżyczkę. W dolnych partiach mieści się portal, wydzielony gzymsem kordonowym, zwieńczony trójkątnym tympanonem. Poniżej pomiędzy dwoma herbami rodu von Alvensleben - trzy róże, ustawiono datę 1891 - tj. datę ukończenia budowli.
Ostatnim obiektem wchodzącym w skład "Nowego Pałacu" jest sala balowa, która została wybudowana w latach 1905-1912 wg projektu poznańskiego architekta Henryka Spiera. Na początku powstał parterowy prostopadłościenny budynek dostawiony od północy do elewacji pałacu, skomunikowany z dwupoziomowym tarasem, mieszczącym niewielki regularny ogród. W północnej ścianie aneksu mieszczącego salę balową, znajduje się wejście poprzedzone klasycznym portykiem kolumnowym. W dolnej części między kolumnami umieszczono tralkową balustradę. Później tj. około 1912 r. powstał obszerny taras przed elewacją wschodnią. Składa się z dwóch partii - szerokiej, wyniesionej i wspartej murem oporowym oraz mniejszej, wydzielającej murkiem niewielki obszar wokół ryzalitu z wejściem do pałacu. Ściany tarasów dzielą na osi elewacji pałacu dwa proste biegi schodów, z ornamentyką klasycyzującą, oraz czterema sylwetkami gryfów na postumentach.

Źródło:

http://www.polskiezabytki.pl/m/obiekt/1216/Ostromecko/