Państwowa granica polsko-ukraińska obowiązuje od uzyskania przez Ukrainę niepodległości w dniu 21 sierpnia 1991 r. i jej przebieg pokrywa sie z przebiegiem wcześniej istniejącej granicy polsko-radzieckiej na odcinku przynależnym do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.
O przebiegu powojennej granicy polsko-radzieckiej zdecydowano na długo przed zakończeniem wojny. W 1943 r. dzięki udanej jesiennej radzieckiej ofensywie we wschodniej Ukrainie, a zakończonej w listopadzie osiągnięciem linii Dniepru, dla Stalina perspektywa odzyskania wschodnich terenów Polski zagarniętych jeszcze w 1939 r. stała się realna. Zgodnie z ustaleniami zapadłymi na zakończonej 1 listopada 1943 r. konferencji tzw. Wielkiej trójki w Teheranie Polska znalazła się w radzieckiej strefie operacyjnej. Wtedy też Stalin przedstawił propozycję wytyczenia przyszłej granicy polsko-radzieckiej w oparciu o tzw. linię Curzona, mimo że oznaczało to rezygnację z części terenów zajętych w 1939 r., ale w zamian zwiększało szanse na akceptację ze strony aliantów starających się pod naciskiem polskich władz na uchodźctwie uzyskać w miarę najkorzystniejsze dla Polski rozwiązanie w tej kwestii. Linia Curzona pojawiła się wiele lat wcześniej, bo w lipcu 1920 r., i została przedstawiona przez uczestników konferencji w Spa jako propozycja linii demarkacyjnej po sugerowanym zawarciu rozejmu w trwającej wówczas wojnie polsko-bolszewickiej.
Stalin brał pod uwagę tylko mniej korzystny dla Polski wariant południowego odcinka linii Curzona (w drugim wariancie Lwów i Drohobycz pozostawał po stronie polskiej), mimo to na początku lutego 1944 r., gdy na Wołyniu pierwsze oddziały radzieckie przekroczyły dotychczasową granicę polsko-radziecką władze Ukraińskiej SRR nadal wysuwały żądania przyłączenia do ZSRR również okolic Chełma, Zamościa i Przemyśla. 27 lipca 1944 r. Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego utworzony 21 lipca po przekroczeniu przez front rzeki Bug bedącej fragmentem tak wymyślonej granicy uznał ją w porozumieniu z rządem ZSRR jako tymczasową granicę polsko radziecką. W praktyce przebieg takiej granicy był umowny i o tym dokąd może sięgać polska administracja w terenie decydowali na bieżąco radzieccy komendanci wojskowi. A później podczas precyzowania przebiegu granicy linię Curzona, która była tylko linią ustaloną w sposób przybliżony, bo miała służyć w całkiem innym celu, władze ZSRR interpretowały w sposób dowolny, często pozbawiony racjonalnych podstaw, przez co granica podzieliła wiele miejscowości, zwłaszcza w rejonie bieszczadzkim, a przesunięcie styku z dawną granicą czechosłowacką z okolicy Góry Halicz do źródeł Sanu spowodowało powstanie trudnodostępnego od strony polskiej bezużytecznego “cypla”. Przy tym większość polskich propozycji korekt została odrzucona.
Na konferencji wielkich mocarstw w Jałcie w lutym 1945 r. ostatecznie zatwierdzona została koncepcja ustalenia granicy polsko-radzieckiej w oparciu o linię Curzona (bez Lwowa dla Polski) z dopuszczeniem kilkukilometrowych odchyłek od niej tylko na korzyść Polski. Po podpisaniu w dniu 29.06.1945 r. umowy o granicy pomiędzy Czachosłowacją i ZSRR sankcjonującej przyłączenie Rusi Zakarpackiej zajętej jeszcze w grudniu 1944 r. odcinek granicy polsko-czechosłowackiej od Przełęczy Użockiej do obecnego trójstyku granic stał się też fragmentem granicy polsko-radzieckiej. Umowa o granicy pomiędzy rządami Polski i ZSRR została podpisana 16 sierpnia 1945 r. i obowiązywała od 6 lutego 1946 r. Umowa uwzględniała na odcinku ukraińskim ustalenia z 1944 r. o odstępstwie od linii Curzona na rzecz Polski przez przedłużenie granicy wzdłuż Bugu od miejsca przecięcia z dawną ganicą rosyjsko-austriacką do ujścia Sołokiji w Krystynopolu i na rzecz ZSRR przez przekazanie rejonu Chyrowa i Ustrzyk Dln. Ponadto wprowadzono niewielkie korekty granicy wzdłuż Bugu w stosunku do dawnej granicy Królestwa Polskiego, a potem granicy między województwami lubelskim i wołyńskim, i granicy pomiędzy ZSRR i Generalną Gubernią, wynikające ze zmian biegu rzeki. Wtedy też formalnie przestała obowiązywać przedwojenna granica polsko-radziecka.
W 1948 r. na skutek niewielkich korekt granicy na korzyść Polski przyłączono następujące miejscowości (idąc od południa): Solina, Wola Maćkowa, Kwaszenina (część), Paportno (część), Hujsko (część), Sierakośce, Malhowice, Rożubowice, Jaksmanice, Siedliska, Medyka, Starzawa (część), Dubina i Macyki na północ od Przemyśla. Z kolei 15 grudnia 1951 r. podpisano umowę o wymianie terytoriów o powierzchni ok. 480 km2 każde, w wyniku czego Polska oddała rejon Sokala i Bełza, a objęła rejon Ustrzyk Dln. i Lutowisk.
