Pelczara 11

Pod koniec XIX wieku, wobec złych warunków higieniczno-sanitarnych, a także braku miejsca w dotychczasowym budynku szpitalnym, społeczność żydowska podjęła decyzję o zmianie jego lokalizacji. W roku 1900 Żydzi kupili budynek przy ul. Szaszkiewicza (obecnie Rakoczego). Remont i wyposażanie szpitala zajęło prawie 4 lata. W 1904r. odbyło się uroczyste otwarcie nowego szpitala żydowskiego, a uroczystości te uświetnili m.in. starosta, burmistrz i inni wysocy dostojnicy. W budynku nowego szpitala początkowo umieszczono 30 łóżek dla pacjentów. Szpital dysponował nowoczesnym laboratorium, salą operacyjną, własną kuchnią, pralnią i magazynem lekarstw. Głównym lekarzem szpitala był dr Samuel Kutna i dr Ehrlich. Chirurgią zajmowali się natomiast dr Madejski, dr Tokarski i później dr Ślenk. Po wybuchu I wojny światowej szpitalem zarządzał Austriacki Czerwony Krzyż. Podczas drugiego oblężenia Twierdzy Przemyśl, szpital ten pełnił rolę szpitala przyfrontowego. Nie mógł on jednak pomieścić wszystkich potrzebujących pomocy medycznej żołnierzy, wobec czego zostali oni przetransportowani do budynku byłego gimnazjum przy ul. Słowackiego, zaś sam szpital został pozbawiony swojego wyposażenia. Pod koniec wojny w budynku mieścił się szpital zakaźny dla ludności cywilnej.
W 1923r. budynek został zwrócony społeczności żydowskiej, i niespełna rok później, zupełnie odnowiony i wyposażony został oddany do użytku w styczniu 1924r.Dyrektorem szpitala został dr Aleksander Steinhardt, który pełnił tę funkcję aż do wybuchu II wojny światowej. Szpital utrzymywany był przez wyznaniową gminę żydowską oraz Towarzystwo Przyjaciół Szpitala Żydowskiego, którego prezesem w latach 1924-30 był znany przemyski społecznik Gabriel Teich, później zaś Maurycy Schatzker. Częściowo jego działalność dofinansowywana była również z budżetu miasta. Wysokość opłat szpitalnych ustalała rada gminy żydowskiej, która decydowała również o ewentualnych zwolnieniach z opłat, zniżkach itp. W 1934r. szpital dysponował on 100 miejscami dla chorych i świadczył usługi medyczne również dla nieżydowskich mieszkańców miasta. Personel szpitala składał się z 13 lekarzy i 8 pielęgniarek. W szpitalu funkcjonowały oddziały: chirurgii, pediatrii, chorób wewnętrznych, psychiartii, dermatologii i położniczy. Leczeniem chorych zajmowali się m.in.: dr Henryk Loebel, dr Edmund Mayer; dr Gershon Walter; dr Israel Segal; dr Shlomo Hass; dr Zygmunt Meister; dr Dawid Mayer; dr Czesław Furdes; dr Abraham Walker; dr Arnold Meister; dr Israel Poppers; dr Wilhelm Diur; dr Edmund Lercher; dr Klemens Cohen; dr Zygmunt Ferster; dr Emanuel Kupfer; dr Bruno Hassel. Wielu z nich po II wojnie wyemigrowało do Izraela. W okresie od 1924 do 1939 roku z usług szpitala skorzystało ponad 12 tysięcy pacjentów, z czego ponad połowa nie była w stanie zapłacić za leczenie i pobyt w szpitalu. Szpital miał zostać poddany rozbudowie, jednak wybuch wojny przekreślił te plany.
Źródło:

http://wojnawp.republika.pl/zydzi/zb.html