†

Sklep kolonialny

Fuhrstraße - Grodzka, dzisiaj w tym miejscu stoją baraki PLSP

A tak jeszcze dodam, że ściana tylnego skrzydła kamienicy Fuhrstraße 11 sąsiadowała ze ścianą zachowanych do dziś spichlerzy miejskich „Stadtspeicher”. Sąsiadowała, co nie znaczy, że się stykała. Między ścianami był odstęp kilkudziesięciu centymetrów, w którym chyba jeszcze w XIX wieku coś drobnego wodnego płynęło...
Ot, taki bajer :)

Dzięki za info :) Przypisałam, jak umiałam. Jeżli ktoś na lepszy pomysł - zapraszam!

W uzupełnieniu - sklep A. Wegnera był w trzeciej kamienicy od prawej Obecnie jest tak Zeby było bardziej zagadkowo - w szybie witryny odbija się szyld z napisem "Richard Koertge" - gość o tym nazwisku prowadził restaurację naprzeciwko - w kamienicy Fuhrstr. 18. Problem jest taki, ze ostatni zapis dotyczący restauratora R. Koertge pochodzi z AB 1908 (czyli faktycznie w 1907), co znaczy iż w roku 1909 już go tam nie powinno być. Rok 1908 tez odpada, bo z kolei A Wegner pod nrem 11 jeszcze nie urzędował - jego nazwisko pojawia się dopiero w AB 1910. Hmm...

do Kajordzak: Dobre oko :)

do Kajordzak: Eeee, może nie będzie tak trudno z tą współczesną Grodzką?

Od Tkackiej mamy następujący ciąg niemieckich odpowiedników, które objęte są współczesnym przebiegiem Grodzkiej:
Mönchenstraße
Kohlmarkt
Schuhstraße (która dalej sobie biegła w dół do Rynku Siennego - ten odcinek nie istnieje)
Fuhrstraße.
Budynek Fuhrstraße 11 to piąty budynek od Zamku. Hm... dobra mapa [ :))) ] wystarczy w ogarnięciu tematu...

do mirekjot: Uzupełnienie wykorzystane w opisie :)

do mirekjot: Bardziej bym ufał zdjęciu niż AB... Może przez rok 1909 lokal po restauracji stał pusty ze względu na wysoki czynsz :)

do Dana : W porzo, ale znalazlem problem dotyczący datowania tej fotki (jest opisany w moim poprzednim poście).

do mirekjot: Co w takim razie proponujesz? Daj znać, jak coś wymyślisz.

do Jazzek: W Twojej sugestii jest sporo prawdopodobieństwa, że tak było :) W roku 1908 (według AB 1909) pod nrem 18 nie ma wzmianki o lokalu na parterze, musiał więc być nieużywany. A szyld mógł wisieć, póki kolejny najemca nie namalował swojego nazwiska. Poza tym za rokiem 1909 przemawia także i to, że jeśli A. Wegner chciał się pochwalić nowym sklepem to musiał to zrobić zaraz po "wielkim otwarciu" :)