Szkoła podstawowa

Pomysł budowy nowej Szkoły Podstawowej w Raszczycach zrodził się w 1901r. Liczba uczniów wynosiła wtedy 178. Jednak ogromny koszt budowy przesunął termin realizacji zadania na późniejsze lata. Nową szkołę oddano do użytku w 1912r., koszt jej budowy wyniósł 44.247 marek. Z założeń projektu wynikało, że budynek miał pełnić dwie funkcje: placówki opiekuńczo – wychowawczej oraz mieszkań dla nauczycieli. Do 1922r. była to szkoła niemiecka. W latach 1910 – 1922 szkołą kierował Franciszek Faltin. Po przydzieleniu Raszczyc do województwa śląskiego powstała polska szkoła. Kierownictwo objął Piotr Gabriel, który wraz z nauczycielami, Leonem Derkowskim i Marią Łoszanką, prowadził edukację w szkole i oddziale przedszkolnym do wybuchu II wojny światowej. Według kroniki szkolnej w lutym 1946 roku budynek szkoły znajdował się w fatalnym stanie: brak dachu nad klasami, pełno gruzów, śniegu i wody. W każdej klasie prócz powywracanych ławek nie było żadnego umeblowania ani pomocy naukowych. W wynajętej "ubikacji" u pana Wirtka odbywała się nauka szkolna. Uczono się na dwie zmiany tylko j. polskiego, matematyki i religii. W maju 1946 roku kierownik szkoły - Leon Korepta, powołał Komitet Odbudowy Szkoły, do którego należeli: Krybus Wilhelm, Kasperek Augustyn, Okręt Józef, Nowak Antoni i Paprotny Teodor oraz sam kierownik. Zadaniem Komitetu było sprawowanie pieczy nad remontem szkoły i podział wydatków.Nowy rok szkolny przyniósł zmiany. Rozpoczęto naukę w nowo odrestaurowanej szkole. Niestety była to wciąż tylko jedna klasa, bowiem pozostałe były w odbudowie.1 października 1946 roku nasza szkoła stała się szkołą zbiorczą. Przyjęto do szkoły dzieci z Żytnej i Adamowic. Zimą frekwencja uczniów strasznie spadała, gdyż w klasach piece wskutek działań wojennych były zepsute, szkoła nie miała również opału. W roku szkolnym 1947/1948 w szkole było siedem klas, które liczyły razem 196 dzieci. Natomiast nauczycieli było dwóch: kierownik szkoły i jedna nauczycielka. Dopiero w listopadzie zatrudniono kolejnego nauczyciela.Mimo kiepskich warunków nauki uczniowie bardzo włączali się w życie szkoły. Obchodzono uroczyście największe święta państwowe: 1 maja, 3 maja, 9 maja - Dzień Zwycięstwa, Kongres PZPR, urodziny J. Stalina, rocznica Rewolucji Październikowej.Obchodzono również uroczyście: Święto Lasu, Święto Szkoły, Dożynki, Święto Oświaty, Święto Górnika.Na każdą uroczystość przygotowywana była bogata akademia: występował chór szkolny, dzieci deklamowały wiersze, pokazywane były krótkie scenki, tańce. Uczniowie za występ były nagradzane.W październiku 1951 roku budynek szkoły wyglądał już nie najgorzej, wewnątrz odmalowany, z lamperiami olejnymi, na zewnątrz naprawiono mury po pociskach i pomalowano 32 okna białym lakierem. Ławki w szkole były czteroosobowe, brakowało jednak pomocy naukowych. W tym roku uaktywniono również organizację szkolną ZHP z liczbą uczestników 51. Zorganizowano również zajęcia świetlicowe dla młodzieży szkolnej, a poprzez rywalizację miedzy klasową utrzymywano frekwencję uczniów na odpowiednim poziomie.Od 1 września 1964 roku funkcję kierownika szkoły sprawował pan Zygmunt Cieślik. Za jego czasów dokonano modernizacji szkoły: przebudowano część mieszkalną szkoły na klasy lekcyjne, dzięki czemu uzyskano sześć pełnowymiarowych sal lekcyjnych, jedną salę o zmniejszonych wymiarach, kuchnię, pokój nauczycielski i kancelarię. Modernizację przeprowadzono w czynie społecznym.Od 1 września 1974 roku dyrektorem została mgr Julia Rzytki, która swą funkcję pełniła przez rok. Od 1 września 1975 roku funkcję dyrektora szkoły objęła Dorota Warmuła. W okresie wakacji letnich 1975 roku urządzono w sali nr 8 pomieszczenie dla ogniska przedszkolnego. W roku szkolnym 1977/1978 założono w szkole centralne ogrzewanie. Za http://spraszczyce.szkolnastrona.pl/p,2,historia