Komora Weimar

Komora Weimar powstała z początkiem XX w. w wyniku zakończenia eksploatacji bryły soli zielonej. W komorze tej zastosowano metodę mechaniczną, w trakcie której dokonywano strzelania prochem, a następnie wybierania pokruszonej soli od góry komory, schodząc coraz niżej. W komorze tej, u jej szczytu widoczny jest wylot chodnika, będącego fragmentem ciągu wentylacyjnego. Dno komory w latach 60-tych XX w. wypełniono solanką, wybudowano także pomost widokowy, galerie drewniane i schody. Tuż nad brzegiem solankowego jeziorka, ustawiono rzeźbę przedstawiającą dobrego ducha kopalni - Skarbnika. Jest to rzeźba wykonana przez górnika-rzeźbiarza Stanisłąwa Anioła, która była symbolem kopalni soli w Wieliczce na światowej wystawie EXPO 2000 w Hanowerze. W pobliżu Skarbnika znajduje się wózek z bryła soli, która w czasie wystawy EXPO 2000, byłą wyrzeźbiona przez zwiedzających polskie stoisko odwiedzających. W komorze tej zwiedzający, mogą usłyszeć i zobaczyć, spektakl w formie światłą i dźwięku, dzięki któremu są oni przenoszeni w czasy eksploatacji tej komory.
Przed wejściem do Komory Weimar, znajduje się pomnik solny Johanna Wolfganga von Goethe, wykonany w 2001 r. przez górnika-rzeźbiarza Józefa Piotra Kowalczyka. Goethe, poza tym, że tworzył literaturę, był także w pewnym okresie swego życia odpowiedzialnym za kopalnie w Księstwie Weimarskim, w związku z tym w roku 1790 wraz z księciem Weimaru, odwiedził kopalnię soli w Wieliczce. W tym czasie pracował on nad pierwszymi fragmentami jednego ze swych największych dzieł - dramatem "Faust".