Wieża rycerska

Witków pojawił się w dokumentach z 1350 roku jako dziedzina rodu von Neckar. Prawdopodobnie to oni właśnie zbudowali wieżę. Później, do wieku XVI, panował tutaj ród Warnsdorf. Następnie pojawia się znany nam już Fabian von Schoenaich. Wreszcie władają w Witkowie von Dohna i Jadwiga Tschirnheus-Polckenhein. A potem? Potem był już PGR, który postąpił z wieżą, jak z wieloma innymi naszymi perełkami. Zbudowano ją na przełomie XIV i XV wieku z tego, co było pod ręką. Czyli z kamienia narzutowego uzupełnianego cegłami. Składała się z wieży mieszkalnej, dziedzińca, wału i fosy. Całość była otoczona kamiennym murem. Jak się zmieniała Patrząc na ściany można prześledzić jak zmieniała się budowla. Najpierw w przyziemiu były małe prostokątne okienka. W okresie późnogotyckim zmieniano układ okien, na piętrze pierwszym, w miejscu jednego z okien, zrobiono szeroką arkadę. W renesansie wprowadzono inną wysokość kondygnacji oraz układ okien. Pojawiła się renesansowa kamieniarka, która pochodziła prawdopodobnie ze znanego warsztatu w Chojnowie. Podczas prac archeologicznych odkryto tutaj wiele drobiazgów, które świadczą o wysokiej pozycji społecznej właścicieli. Kto mieczem wojuje... Kim byli mieszkańcy wież rycerskich? Sławni byli ci z pobliskich Żarek Wielkich. Sama budowla zwana była Czerwonym domem, ale nie cieszyła się najlepszą sławą. Wszystko za sprawą rodu von Hackenborn, z którego pochodzący mężowie mieli opinię rycerzy-rabusiów, awanturników i ciemiężców. Stąd nieprzypadkowo na swoją siedzibę wybrali Żarki Wielkie, miejsce położone obok bardzo ruchliwego traktu handlowego, tuż obok dogodnej przeprawy przez Nysę. Dlatego też w bardziej współczesnych czasach wieś słynęła z… przemytników. Miejscem tym władali również inne znamienite rody Środkowego Nadodrza - Bibersteinowie i Schoenaichowie. Kto mieczem wojuje… W XV wieku wieża była wielokrotnie oblegana, zdobywana i niszczona. Po tych przejściach znajdowała się w ruinie. I już w wieku XVII stała się źródłem materiału potrzebnego do budowy nowego kościoła. Więcej na www.regiopedia.pl
Fragment z Gazety Lubuskiej z dnia 12.09.2009 r.