Czas założenia nekropolii może sięgać nawet drugiej połowy XII wieku, a więc okresu, gdy na terenie Przedmieścia Oławskiego zostali osadzeni przybysze z Walonii. Cmentarz zamknięto w 1862 roku. Zimą i wiosną 1945 roku na terenie nekropolii grzebano ofiary walk toczących się w oblężonym Wrocławiu.
W źródłach pisanych cmentarz przykościelny św. Maurycego został po raz pierwszy wymieniony w piętnastowiecznej kronice Wrocławia, której autorem byt Peter Eschenloer (około 1420-1481). Zgodnie z jego przekazem, na terenie nekropolii św. Maurycego pochowano liczne ofiary oblężenia Wrocławia, podjętego w 1474 roku przez króla czeskiego Władysława Jagiellończyka.
Autorzy planu Wrocławia z 1562 roku pokazali kościół pod wezwaniem św. Maurycego otoczony masywnym murem. Mur ten pełnił zapewne dwie funkcje: kultową, związaną z funkcjonowaniem tutaj cmentarza, i obronną, wynikającą z położenia kościoła na przedpolach Wrocławia. Wyraźnie zaznaczono na planie znajdujące się od strony zachodniej wejście na cmentarz, któremu na początku XVIII wieku nadano barokową oprawę. Na osi barokowej bramy ustawiono w 1727 roku, wykonaną przez Antona Metzkego, piaskowcową rzeźbę Madonny z Dzieciątkiem. Pomnik poświęcił w tym samym roku kanonik Dismas Tychy. W 1729 roku w południowo-zachodnim narożniku muru cmentarnego stanęła statua św. Jana Nepomucena. Od połowy XVIII wieku obok parafian z Przedmieścia Oławskiego na terenie nekropolii przy kościele św. Maurycego byli grzebani wierni związani z dominikańskim kościołem pod wezwaniem św. Wojciecha oraz katoliccy mieszkańcy Przedmieścia Świdnickiego. W latach około 1741-1812 na przykościelnym cmentarzu byli również chowani ewangelicy. W 1812 roku wiernym parafii św. Maurycego służyła powierzchnia pochówkowa około 0,24 hektara (177 pruskich prętów kwadratowych). Wierni od św. Wojciecha wykorzystywali około 670 metrów kwadratowych (50 prętów kwadratowych).
W 1811 roku, w okresie wyburzania wschodnich odcinków dawnych umocnień wrocławskiej twierdzy, władze miasta zdecydowały o zamknięciu cmentarza przy kościele św. Maurycego i przeniesieniu go w inne, wyznaczone przez magistrat miejsce. Podjęte natychmiast starania o unieważnienie decyzji - choć trwały kilka lat - zostały zakończone powodzeniem. Ważną przesłanką zgody magistratu na dalsze funkcjonowanie cmentarza byt z pewnością odczuwalny w tym czasie dotkliwy brak miejsc pochówkowych, który spowodowała likwidacja śródmiejskich cmentarzy i przyspieszony rozwój Wrocławia po wyburzeniu dawnych murów miejskich.
Starania czynione przez parafię o powiększenie nekropolii, rozpoczęte jeszcze w 1815 roku, zakończyły się dopiero w 1830 roku. W tym okresie kupiono prywatne grunty przylegające do kościoła. Przyłączenie parceli należących do właścicieli o nazwiskach von Borrvitz i Groche powiększyły cmentarz od południa, od strony Klosterstrasse (ulica Romualda Traugutta), Od wschodu, od strony Garvestrasse (ulica Kujawska), do terenu cmentarnego została dołączona działka niejakiego Kretschmera. W 1834 roku włączono do cmentarza niewielki fragment ogrodu probostwa.
W 1862 roku, na mocy decyzji wrocławskiego magistratu, nekropolię zamknięto w związku z planowaną w tym czasie realizacją nowej zabudowy mieszkalnej w rejonie Przedmieścia Oławskiego, której osią miała być wytyczona na północ od terenu kościelnego nowa ulica (zwana od 1874 roku Alexanderstrasse - nieistniejąca już ulica Sandomierska). W 1862 roku przewidywano również utworzenie na wschód od kościoła późniejszej Garvestrasse (ulica Kujawska) i od zachodu przyszłej Lessingstrasse (ulica Dobrzyńska).
W czasie przebudowy kościoła w latach 1897-1899 wprowadzono pierwsze istotne zmiany w ogrodzeniu dawnego cmentarza. Wyburzono w tym czasie liczący niemal 18,5 metra fragment dawnego muru cmentarnego, żeby zrealizować nowe wejście na teren przykościelny od strony Klosterstrasse (ulica Romualda Traugutta). Utworzone w ten sposób przejście południowe zaprojektowano w formie bramy wykonanej z bogato kutej kraty. Wyburzony fragment dawnego muru zastąpiło podobne stylistycznie ogrodzenie, złożone z odcinków kutej kraty przedzielonych murowanymi słupkami. Tę formę płotu zastosowano do około 1905 roku na całym odcinku południowym i zachodnim, likwidując tym samym masywny mur. Jego fragmenty pozostały w okolicach głównej bramy cmentarnej (w części zachodniej placu przykościelnego) oraz od strony północnej. Usytuowana w tej części nekropolii drewniana szopa na karawan została zastąpiona w tym czasie budynkiem murowanym.
Zimą i wiosną 1945 roku, w okresie walk o Wrocław, nekropolia pełniła funkcje grzebalne. Od 18 lutego 1945 roku do zakończenia działań wojennych pogrzebano na terenie przykościelnej nekropolii 74 żołnierzy i 67 osób cywilnych. Ekshumację pochowanych przeprowadzono jesienią 1947 roku.
Znane osoby pochowane na tym cmentarzu:
Jakub Fryderyk Psarski (zmarły w 1805 roku), poseł na Sejm Czteroletni, podkomorzy wieluński. Organizator insurekcji kościuszkowskiej na ziemi wieluńskiej, po jej upadku aresztowany i więziony, między innymi w twierdzy kłodzkiej. Zmarł we Wrocławiu.
Milde, rodzina właścicieli przędzalni bawełny (Breslauer Baumwollenspinnerei) przy Klosterstrasse 72/74 (ulica Romualda Traugutta, teren obecnie użytkowany przez Wrocławskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania). Przędzalnia pozostawała w rękach rodziny Milde w latach 1811-1859 (funkcjonowała do 1911 roku). Zakład założył August Milde, początkowo jako drukarnię perkalu. W 1829 roku fabrykę przejął jego syn, Carl August Milde (1805-1861), od 1831 roku radny miejski, od 1847 roku deputowany do pruskiego Landtagu. W 1861 roku Carl August Milde został wyróżniony tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.
Johann Christian Benjamin Muller (1771-1847), wrocławski budowniczy organów. Twórca tych instrumentów dla wrocławskiej katedry (1801-1805), kościoła pod wezwaniem św. Wojciecha (1833-1840), kościoła pod wezwaniem Jedenastu Tysięcy Dziewic (1837 rok) oraz kościoła pod wezwaniem św. Macieja Apostoła (1838 rok).
Ciekawe obiekty na cmentarzu:
Elewacja południowa:
• epitafium Jakuba Psarskiego z 1806 roku. Nad cenotafem obelisk, przed nim wsparta o urnę postać kobieca w żałobie. Po przeciwnej stronie, na urnie, herb rodowy Psarskich. Na przedniej ścianie cenotafu umieszczono tablicę z białego marmuru, z odtworzonym w 1989 roku napisem wykonanym łacińską majuskułą: lllustri et magnifico in mundo domino / Friderico Jacobo a Psary Psarski / stan- te Re Polonorum Publica / Vielunensi Subcamerario /variis publicis officiis functo / cm marito patri optimo / pia coniux Xaveria de Bardzińskie Psarska / et moesta familia posuere / A. D. MDCCCVI,
• epitafium rodziny Milde, odlew żeliwny. Tablica inskrypcyjna flankowana dwiema zdobionymi półkolumnami, wspierającymi zwieńczony krzyżem łacińskim naczółek z liśćmi palmowymi i pochodnią życia. Napis:
Erbbegrabniss der Familie Milde / Carl Anton, [geb.] 23 Jan. 1838, [gest.] 21 Marz 1838. / Carl Theodor, [geb.] 8 Mai 1839, [gest.] 19 Juni 1839 / Gabriele, [geb.] 4 Decbr. 1842, [gest.] 16 Oktbr. 1845. / Marie, [geb.] 16 Febr. 1836, [gest.] 16 Febr. 1856. / Carl August Milde, / [geb.] 14 Sept. 1805, [gest.] 24 Aug. 1861. / Carl Milde, / [geb.] 17 Decbr. 1779, [gest.] 30 April 1865. / Dorothea Milde, geb. Kruger, [geb.] 22 Oktbr. 1781, [gest.] 30 Jan. 1869. / Elisabeth Richter, [geb.] 31 Marz 1871, [gest.] 16 Decbr. 1871. / Lothar Richter, [geb.] 30 Mai 1879, [gest.] 22 Mai 1881. / Gabrielle Schallowetz, geb. Kriner, / [geb.] 24 Marz 1793, [gest.] 26 Oktbr. 1885. / Emilie Milde, geb. Schallowetz, / [geb.] 23 Juli 1814, [gest.] 13 Oktbr. 1891,
• prostokątna tablica inskrypcyjna z białego marmuru, przeniesiona z nagrobka Wojciecha Cybulskiego, z napisem:
Śp. Dr. Wojciech Cybulski / profesor języków / słowiańskich / ur. 10ao Kwietnia 1808 / w Koninie / w W. Ks[ięstwie Poznańskim] / zm. 16S0 lutego 1867 / we Wrocławiu,
• prostokątna tablica z białego marmuru poświęcona Aleksandrowi Fredrze, z napisem:
Pamięci / Aleksandra Fredry,
• prostokątna tablica inskrypcyjna z czarnego marmuru, z napisem:
Gustav / von Paczinsky Tenczin / [geb.] 11. Juli 1820, / [gest.] 2. Januar 1905. / Gott ist die Liebe,
• obelisk ustawiony na prostopadłościennym cokole z płycinami zdobionymi krzyżem łacińskim i naczółkami z symbolem motyla. Na obelisku napisy inskrypcyjne: [strona zachodnia:] Aloyse / v. Garnier / geb. d. 25. Mai 17[9]6. / gest. d. 12 Au- gst. 1812. / Ihrer Bruder / Andreas / v. Garnier / Domherr in Breslau / geb. d. 24. Dec. 1762./gest. d. 19. Feb. 1813,
[strona południowa:] Aloys v. Garnier / Lutmstr. v. d. [...]/ [...] / geb. d. 18. Nov. 1762. / gest. d. 7. Nov. 1810. / in Kitschin aut der Jagd. / Sein Sohn / Otto / Wladislaw v. Garnier/geb. d. 27. Juni 1804. / gest. d. 31. Mai 1885. / ruht in [...]/ bei Metthau [?], [strona wschodnia:] Maria / Theresia / v. Garnier / geb. Biedau / geb. d. 1. August 1761. / gest. d. [8], Mai 1817, [strona północna] [...
Elewacja północna:
• prostokątna tablica inskrypcyjna z napisem:
Hier ruhet im Herm / Florian Bimmingier / Pfarrer bei St. Adalbert / gest, d. 26. Februar 1831 / im Alter von 61 Jahren,
• piaskowcowa tablica inskrypcyjna z napisem:
Hier ruhen in die Ueberreste / meiner [...] [...] Frau /[...] Maria Eleonorę Schafer / geb. Fuchs / geb. d. 14. Juli 1792 / gest. 13 October 1858, / nach einer 41 jahrigen gluckli - / chen Ehe. / Ruht in Frieden,
• neoklasycystyczna stela z owalną tablicą inskrypcyjną. Nagrobkiem tym zostali upamiętnieni małżonkowie Johann [?] i Josepha Fuchs z domu Hirsch [?]. Mężczyzna, urodzony 28 października 1757 roku, zmarł 20 lutego 1826 roku. Jego żona, Josepha, urodziła się 10 marca 1768 roku, zmarła zaś 30 września 1817 roku,
• neoklasycystyczna stela z trójkątnym naczółkiem. Na przedniej ścianie napis: Maria / verehelichte Ober Landes- / Gerichts Assesor / Kristen geb. Hanel / geboren d. 8.September 1806 / gestorben d. 29. April 1846 / Maria Kristen / ge- boren d. 6. Mai 1837 / gestorben d. 21 .December 1838 / Franz Kristen / Kónigl. Pr. Stadt. Geh. Rath / geb. 21. Sept. 1799 gest. 14. Marz 1844,
• neoklasycystyczna Stella z trójkątnym naczółkiem. Na przedniej ścianie inskrypcja:
Carl Kristen / Kónigl. Pr. Hauptmann / Ritter des eiserne Kreuzes / geboren d. 10. Januar 1763 / gestorben d. 21. Februar 1837 / dessen Enkel Hetwig Kristen / geboren d. 5 Februar 1833 / gestorben d. 22 Mai 1834 / Hermann Kristen /geboren 29. December 1833 / gestorben d. 4. December 1836,
• piaskowcowa płyta inskrypcyjna z napisem:
Elizabeth Eufemia/[...]/geb. von Muller/geb. d. 9. Novbr. 179[1]/gest. d. 27 Marz 185[7] / Der Tod ist verschlungen in den Sieg. /1. Corinther C. 15 V. 55,
• fragment kamiennej steli (macewy) Klonimusa, syna Cwiego Sachsa (Zaksa), z 1856 roku. Płyta nagrobna przeniesiona na elewację kościoła najprawdopodobniej w okresie likwidacji cmentarza żydowskiego przy dzisiejszej ulicy Gwarnej w latach pięćdziesiątych XX wieku,
• piaskowcowa stela złożona z trzech elementów. Środkowy fragment zwieńczony płaskorzeźbą przedstawiającą dwie splecione w uścisku dłonie. Napis: Hier ruhet in Gott / [...] mit seiner Galt [...] / August von Gilgenheimb / Kónigl. Pr. Oberst Lieutenant / der Gendarmerie a. D. / geb. d. 8. Novbr. 1785 / gest, d. 7. April 1857 / Louise Marlene von Gilgenheimb [...] /geb. d. 12. Juli 1799 / gest. d. 18 Octbr. 1866,
• piaskowcowa tablica inskrypcyjna z napisem:
Hier ruht sanft / der Rittergutbesitzer / Adolf Chorus / geb. d. 12. Februar 1798 / gest. d. 11. Februar 1858. / Friede seiner Asche.
więcej  |
