Plac Wolności

Wieży nigdy nie miał czy też została zburzona przy którejś przebudowie?

do Jarosław Dubowski: Dzwonnicę zburzyły w 1821 r. władze wojskowe Królestwa Polskiego.

Na obrazie J.B. Brudera z 1820 r. II wysoka wieża od prawej na tle kościoła Franciszkanów to jego dzwonnica - monumentalna, kwadratowa ze skromnym 4-spadowym dachem, nieznacznie wyższa od szczytów kościelnych (ok. 44 m) stała przy płd.-zach. narożniku. W końcu XVII w. prawdopodobnie z hełmem, jeszcze wyższa. Za Encyklopedią M. Zamościa Pana A. Kędziory.

Dzwonnica stała przed widoczną na tym zdjęciu budką telefoniczną, gdyby nie została zburzona znajdowałaby się na I planie od prawej.

W latach 1817-1831 Zamość przekształcono w silną twierdzę o dużym znaczeniu strategicznym przy granicy z Austrią. Twierdza ta była jednocześnie głównym więzieniem wojskowym Królestwa. Nastąpiła zamiana wielu budowli publicznych i kościelnych na koszary, więzienia i magazyny wojskowe przez przebudowę w stylu surowego klasycyzmu.

do EwaMariaD: Tak wyglądała dzwonnica i cała elewacja zachodnia na próbie rekonstrukcji obiektu. Muzeum Zamojskie.

Złe datowanie - na zdjęciu świątynia jeszcze przed barbarzyńską przebudową przez Rosjan. Pytanie, w którym roku ona nastąpiła - spotykam się z datami 1887 lub przed 1895.

Ciekawy kościół...

do Jarosław Dubowski: Przed zniszczeniem chyba jedno z najwybitniejszych dzieł polskiego manieryzmu.

to zdjęcie K.Strzeleckiego jest na pewno sprzed 1877 r. bo pochodzi z "Albumu Zamojskie", natomiast Strzyżowskiego jest późniejsze. Przebudowa ze zniszczeniem szczytów wg znanych mi źródeł nastąpiła w 1895 r.

Po lewej stacja benzynacja?

do Danuta B.: :):):) dokładnie tak moje dzieci jak były małe określały stację benzynową - \"benzynacja\" a na elektrownię wodną mówiły \"prądownia-wodownia\" :)

do Wiesław Smyk: Oj, prądownią nazywamy EnergięPRO, czy jak jej tam. Kupuję nazwę wodownia dla MPWiK. Bardzo ładnie:)

Patrząc na to zdjęcie i czytając ten artykuł, którego fragment niżej cytują, można naprawdę odbyć podróż w czasie.
"Do samochodu zbliża się policjant i zwraca się do mnie uprzejmie :
- Pan będzie łaskaw zajechać na plac samochodowy, tutaj postój wzbroniony.
- Co takiego? Plac samochodowy ? - nie wierzę własnym uszom. - Gdzież to jest?
- Tędy na lewo... Przed dworcem autobusowym.
- Przed dworcem autobusowym?
Zdaje mi się, że śnię. - Plac samochodowy... dworzec autobusowy... jezdnia wszędzie równa jak stół...
Rzeczywiście jest i plac, jest i dworzec. Dworzec nie jest co prawda pałacem. Ot taki sobie budynek z drzewa, ale mieści bufet, zakład fryzjerski, poczekalnię i daje schron nieszczęsnym pasażerom w mróz lub słotę. Bodaj jedyny w Polsce - w Zamościu. Plac za to jest obszerny i znów równiutko brukowany klinkierem."

Niestety ale wg mnie na tym zdjęciu budynek Powiatowego Urzędu Pracy jeszcze nie istnieje. Został wybudowany jako "plomba" dla Klinkierni Zamojskiej i chyba przez nich, myślę, że sporo lat po wojnie

do pyszard: Oczywiście masz rację. Budynek od strony ulicy Kościuszki powstał nawet znacznie później bo w latach 60 jako nadbudowa nad budynkiem parterowym, a ta część przy placu Wolności pojawia się na zdjęciach A. Klimka już w latach 50.

do Wiesław Smyk: Co widać po prawej na tej focie

do Danuta B.: Ktoś tej stacji benzynacji musiał dla bezpieczeństwa pilnować całą dobę, bo chyba wtedy nie były one czynne całą dobę jak dziś?

do pyszard: Cieszę się ze wsparcia już drugiego recenzenta, ale wsparcie fotograficzne byłoby również mile widziane :)

do Wiesław Smyk: Cóż, nie każdy może tak prosto i szybko do Zamościa zawitać, Mości Państwo

Zdjęcie wykonane przez Jan Strzyżowskiego.

Brama Lwowska Stara w latach 1930-1937, po zburzeniu części dobudowanej w latach 1926-1927, w celu poszerzenia bardzo wąskiej ulicy Partyzantów przed kościołem Franciszkanów i usprawnienia wjazdu na Starówkę. W trakcie prowadzonych prac w 1937 r. Jan Zachwatowicz zidentyfikował najwyższą kazamatę jako pozostałość starej bramy.

Link do zdjęcia pokazującego otwieranie w 1938 r. przelotu Starej Bramy Lwowskiej. Wybuch II wojny światowej przeszkodził w pracach przywracających świetność bramy wg projektu J. Zachwatowicza.

do EwaMariaD: Datowanie poprawione. Dzięki.

Zofia Serafin-Sochańska w przewodniku z 1938 r. "Zamość" opisuje co zobaczono po odkryciu zamurowanej bramy: "Ale słońce oto zagląda roztańczoną smugą pylin do wnętrza i dwornie nas z mroków wspomnień [o Walerianie Łukasińskim] wyprowadza. Nie cela to już teraz, ani nie brama także o "z rustico toscano" uczynionej facjacie, w której szczytowej wnęce stała niegdyś rzeźba "Salvatora y s. Thomasza" ujęta w wdzięczne esownice, które przydawały lekkości surowej sylwecie budowy. W gruzie walają się utrącone stopy Świętego wparte mocno w kamienny cokół i zgruchotana płyta z resztkami łacińskiego napisu. Półkoliste wgłębienia muru czekają zda się na rozwarcie nieistniejących już podwojów, które skrzypiały niegdyś na zawiasach, gdy życie grodu pulsowało tutaj."

"Z bramy tej w 1648 r. wysunęli się z miasta ci, którym spalenie przedmieścia lwowskiego zlecono, aby przedpole dla działań wojennych odsłonić i nieprzyjacielowi możność schronu i zasłon odebrać. Pod nią, jako też pod mury i wały południowo-wschodnie, w ostatnich tygodniach października tego samego roku, od strony Lwowa zachodzić zaczęły liczne oddziały kozackie i tatarskie poprzedzające samego Chmielnickiego przybycie. Przez nią Jeremi Wiśniowiecki, gdy ze Lwowa ku Warszawie zdążał, wjechał na dni parę do miasta i przez nią pchnął wrogom naprzeciw chorągiew Wejhera i ordynackich w służbie twierdzy stale pozostających żołnierzy. Nią wjeżdżał Jan Kazimierz ze Lwowa na Warszawę ciągnący podczas zapasów ze szwedzkim najeźdźcą. W niej to powstał tumult i wszczęła się strzelanina, gdy gen. rosyjski Bauer, z zamku z wizyty składanej ordynatowej Teresie wracając, pragnął w kolasie swej uprowadzić towarzyszącego mu uprzejmie do murów miasta komendanta twierdzy Taubena. W jej podwoje wtaczały się ze skrzypieniem i jazgotem wielkim całe szeregi wozów ładownych wszelakiego rodzaju dobrem ukrytym w zamczystych sepetach. ... O sklepienie bramy obijał się żałosny werbel bębnów, gdy załoga Zamościa po kilkomiesięcznej obronie, gdy środków na dalszą nie stało, a pomoc czekana nie nadchodziła, opuścić musiała twierdzę. Ciągnąc zwartymi szeregami od rynku mijali bramę i powoli wsiąkali w opalową mgłę bladego południa miesiąca listopada 1813 r...."

A to pod lampą to ptak ?

do ZPKSoft: Tak, agresywne dzisiaj były....

Mam świadomość niedopasowanie zdjęć, ale póki co tak zostawiam. Mam jeden obiektyw kitowy 18-105 i musiałbym wejść na podwójną ciągłą. Za dużo dzisiaj było policji i straży miejskiej.

do Wiesław Smyk: trafił byś pewnie w okolicach 80-100 mm, porównanie do zdjęcia z lat 20-ubiegłego wieku które było robione na dużym formacie, głowa mała , jedyne wyjście to fotka w rękę i nogami dopasować, też się tak czasem zabawiam.

Ten widok być może będzie widokiem historycznym, ponieważ Magistrat w ramach kontynuacji prac rewitalizacyjnych planuje zamknąć dawną twierdzę od strony ulicy Partyzantów (połączyć murem starą i nową bramę lwowską), wyłączyć rondo z ruchu drogowego i zrobić w tym miejscu deptak.

Naturalne "rzeźby" lodowe. :)

Fajne zdjęcie, bardzo ostre

do Petroniusz: Te rzeźby zwą się szadzią (szadź)

do Pako45: Tak, gdyż szadź to taki lodowy "osad" w kształcie (malutkich) ziaren lodu

Co za retusz!!!

a to kolejna fotografia , podług której wykonano ten drzeworyt?

Ciekawostka dla naszych jezykoznawców - zbitka kinoteatr to rusycyzm. Jakoś w zachodniej części kraju tego nigdy nie spotkałam. Co nie znaczy, ze nie było:).

do Danuta B.: Rusycyzm? Bynajmniej, to jawny sowietyzm.

Biblioteka Cyfrowa WBP podaje jako autora Antoniego Jabłońskiego i datuje to zdjęcie na 1925-1930. Według mojej wiedzy jest to zdjęcie wykonane przez Jana Strzyżowskiego Jest to to samo zdjęcie co wrzucił Wojtek tyle, że z polskim opisem, co może oznaczać, że było reedytowane w latach 20/30. Proszę Ewę o konsultację i potwierdzenie :)

do Wiesław Smyk: Zdjęcie wrzucone przez Wojtka było dostępne w internecie wśród pocztówek z kolekcji Stanisława Rudego na stronie Roztocze OnLine. Posiada dodatkowe czerwone napisy - na górze "Były kościół Franciszkanów", na dole "Nakład J. Strzyżowskiego w Zamościu" oraz odręcznie dopisany czarnym kolorem rok "1898 r"

To zdjęcie skrócone o część dolną z podpisem i część górną zostało opublikowane jako zdjęcie Jana Strzyżowskiego w przewodniku z 1938 r. Zofii Serafin-Sochańskiej "Zamość".