Droga Przyjaźni Polsko-Czeskiej Cesta česko-polského přátelství

Droga Przyjaźni Polsko-Czeskiej - szlak turystyczny o długości ok. 30 km, oznakowany kolorem czerwonym, prowadzący głównym grzbietem Karkonoszy, jest częścią głównego szlaku sudeckiego – na przemian po polskiej i czeskiej (dawniej czechosłowackiej) stronie granicy. Szlak został otwarty 16 czerwca 1961 roku na mocy polsko-czechosłowackiej konwencji turystycznej jako Droga Przyjaźni Polsko-Czechosłowackiej. Dzięki jego otwarciu turystom polskim udostępniono czeskie Karkonosze, a turystom czeskim – polskie oraz zachodnią część ziemi kłodzkiej i Jezioro Otmuchowskie. Wycieczki do Czech obwarowane były jednak licznymi ograniczeniami.
W latach 70. i 80. XX wieku, w rejonie Drogi Przyjaźni odbywały się nielegalne spotkania opozycji polskiej z czechosłowacką (m.in. pierwsze spotkanie Jacka Kuronia z Vaclavem Havlem w 1978 roku). Od 13 grudnia 1981 roku – w związku z wprowadzeniem stanu wojennego – Droga Przyjaźni została zamknięta. Ruch na jej całej długości przywrócono w 1984 roku.
Od 1993, po rozpadzie Czechosłowacji i proklamowaniu Republiki Czeskiej, szlak zaczęto nazywać Drogą Przyjaźni Polsko-Czeskiej. Nazwa ta wystąpiła również w oficjalnej umowie między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską o współpracy w sprawach granicznych, która została sporządzona w Pradze 25 maja 1999 roku.
Droga Przyjaźni rozpoczyna się na Szrenicy, następnie przebiega nad Śnieżnymi Kotłami, przez Czarną Przełęcz, Śląskie Kamienie, Przełęcz Karkonoską, Słonecznik, schronisko PTTK "Śląski Dom", Śnieżkę, Czarną Kopę, Przełęcz Sowią do Przełęczy Okraj. Na odcinku: Szrenica – schronisko PTTK "Śląski Dom" pokrywa się z Głównym Szlakiem Sudeckim.