Prev
Ostatnie komentarze
|
|
Hajnówka ul. Wierobieja Ignacego, ks. |
|
Krzyś_ (2026-06-17 02:18:35)
Zdjęcie od drugiej strony z podaną lokalizacją:
|
|
da signa (2026-06-17 07:24:19)
Dziękuję :)
|
|
Krzyś_ (2026-06-17 08:25:38)
Przeniosłem tylko znacznik na ten drugi dom.
|
|
da signa (2026-06-17 08:27:23)
Racja, dzięki :)
|
|
TristanT (2026-07-01 13:07:34)
Super foto
|
|
|
Dubicze Cerkiewne Dubicze Cerkiewne |
|
Woj11 (2026-01-15 18:26:42)
Proboszcz Miron Sienkiewicz
|
|
|
Białowieża Cerkiew św. Mikołaja |
|
verbensis (2025-11-24 14:48:34)
Podmiana i korekta datacji (pocztówka trafia się z obiegiem z lutego 1916).
|
|
a%3A3%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A1%3A%228%22%3Bi%3A1%3Bs%3A9%3A%22podlaskie%22%3B%7Ds%3A1%3A%22m%22%3Ba%3A3%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A5%3A%2222418%22%3Bi%3A1%3Bs%3A4%3A%22Soce%22%3Bi%3A2%3Bb%3A1%3B%7D%7D
|
wczytywanie danych...
|
|
|
|
|
Legenda głosi, że pierwsi mieszkańcy po przybyciu w okolice Soc zauważyli niewielkie źródełko Iedwie sączącej się wody. Od niego dali nazwę swej wsi powtarzając ,,soce eta wada iż ziemli, ino soce''. Historycznie udokumentowana informacja o tym miejscu pochodzi z 1560 r.
Współcześnie na uwagę zasługuje rozplanowanie wsi nawiązujące do charakterystycznej dla tego regionu wsi tzw.,,szeregówki'' . Zaskakujące jest to, że mamy tu do czynienia z jej dwoma równoległymi częściami, oddalonymi od siebie o około 300 m. Rozdziela je naturalna granica - przepływająca środkiem rzeczka Rudnia. Obie części wsi mają swoje zwyczajowe nazwy. Fragment położony poniżej rzeki, na bardziej wilgotnym gruncie („mokrym'') mieszkańcy w swojej gwarze nazywają ,,Mokrany''. Natomiast część zlokaIizowana powyżej strumyka to „Suchlany''.
Na uwagę zasługuje również kapliczka prawosławna p.w. św. Proroka Eliasza z pocz. XX w.
Gruntownie przebudowana w Iatach 90. XX w., zachowała we wnętrzu Iokalny, Iudowy charakter. Zobaczyć w niej można ikonostas oraz wysoki krzyż z rzeźbą. We wsi jest wiele drewnianych domów z początku XX w. z wyjątkowo piękną snycerką.
Na każdym wyjeździe ze wsi stoją kamienne krzyże, wszystkie z taką samą datą: 1895 r. Legenda głosi, iż pod koniec XIX w. Soce nawiedziła epidemia. Śmierć zebrała wówczas potężne żniwo. Zmarłych, których nie nadążano grzebać na cmentarzu parafialnym w pobliskich Puchłach, zakopywano w Iesie. Wtedy to jeden z mieszkańców Soc usłyszał we śnie głos nakazujący pozostałym przy życiu mężczyznom sporządzić w ciągu jednej doby kamienne krzyże i postawić na czterech krańcach wsi, kobietom zaś połączyć je uprzędzoną w tym samym czasie nicią. Polecenie wykonano i stał się cud zaraza ustąpiła. Jak głosi Iegenda, jeden z krzyży nie został ukończony, gdyż mężczyznom zabrakło czasu. W takim stanie ów krzyż przetrwał do dnia dzisiejszego.
Na rzeźbionych krzyżach zachowały się ręcznie wykute intencje do świętych: św. Proroka Eliasza, św. Antoniego Pieczerskiego i Matki Bożej.
Święta parafialne obchodzone są: w trzeci dzień Wielkanocy, 14 listopada - św. Eliasza i 2 sierpnia
- św.św.Kosmy i Damiana.
Źródło: tablica informacyjna przy kapliczce.
więcej  |
proszę czekać...
|
