Pierwsza wzmianka o Bożej Woli pochodzi z 3 marca 1731 r. Wtedy to cześnik lubelski, Michał Brodowski, będący dziedzicem dóbr Studzianki, otrzymał przywilej na lokację miasteczka. Według przekazów, miasteczko miało przywileje i zezwolenie na 12 jarmarków w roku, jednak oryginały dokumentów „zabrali dziedzice, a kopie miały znajdować się w Urzędowie”. Nic z tych archiwaliów nie zachowało się do dziś. Boża Wola została założona na tzw. surowym korzeniu, na gruntach wsi Studzianki. Miasteczko otrzymało obszerny rynek. Z jego naroży odchodziły drogi łączące Bożą Wolę z sąsiednimi miejscowościami. Po północnej stronie rynku rozwinęła się zabudowa i tu lokowano mieszkańców. Po południowej stronie wsi leżały grunty dworskie i plebańskie. Do końca XVIII w. Boża Wola była miasteczkiem z najmniejszą liczbą mieszkańców na tym obszarze – w 1787 r. było to tylko 67 osób. Część ludności trudniła się rolnictwem, działał tu także kołodziej, dwóch krawców, tkacz i szewc. Kościół w Bożej Woli pod wezw. św. Antoniego, wzniesiony z fundacji pierwszego dziedzica w 1737 r., był kościołem filialnym parafii w Batorzu. Dzwonnicę dobudowano ok. 1810 r. W XVIII w. powstała też pierwsza plebania. W 1821 roku Boża Wola utraciła prawa miejskie. Zaprzestano organizacji jarmarków i targów. Osada pozostała w rękach rodziny Brodowskich do początku XIX w., podzielona na dwie części, pomiędzy poszczególnych spadkobierców. W połowie XIX w. w Bożej Woli istniały jedna lub dwie karczmy (dwa rożne źródła podają inaczej). W 1831 r. pożar zniszczył kościół wraz z zabudowaniami plebańskimi. Zapoczątkowało to okres sporów między dziedzicami obydwu części majątku o usytuowanie kościoła. Jedna część dóbr należała do Józefa Mianowskiego od 1828 r, a druga cześć od 1830 r. do Juliana Moreaux. Pierwszy chciał odbudowy świątyni w Bożej Woli, drugi budowy nowego kościoła w Studziankach. Nowy kościół parafialny, także pod wezw. św. Antoniego, został wzniesiony w miejscu poprzedniego, w latach 1840-42 i jest to obecna świątynia. Głównym budowniczym był cieśla Antoni Rochfogel. Również dzwonnica z 1906 r. jest tą zachowaną do dzisiaj. W 1842 powstała też nowa plebania. Część dóbr po Józefie Mianowskim w 1846 r. odziedziczyli liczni spadkobiercy. Część po Moreaux przeszła w ręce rodziny Rajskich, Romańskich, pod koniec XIX w. Noakowskiej, na początku XX w. Kowerskich. W 1909 r. zabudowania plebańskie ponownie zniszczył pożar. Prawdopodobnie wtedy została wzniesiona obecna drewniana plebania. W aktach z 1943 r. po raz pierwszy została wymieniona drewniana organistówka, jako jeden z budynków kościelnych. Źródła nie podają, jakim zniszczeniom uległa wieś w czasie I wojny światowej. W okresie międzywojennym, w spisie z 1921 r. podano że Boża Wola Liczyła 132 mieszkańców i 27 budynków mieszkalnych.
W czasie II wojny światowej (1944 rok) spalona została większa część zabudowy po północnej stronie głównej drogi biegnącej przez wieś. W latach 1948-52 otynkowano wnętrze kościoła. W miejscowości powstał m.in. ośrodek zdrowia, biblioteka, świetlica wiejska. Nową, murowaną plebanię zbudowano w 1979 r. Najstarsza zabudowa mieszkalna i gospodarcza wsi pochodzi z okresu międzywojennego i jest w całości drewniana. Powyższe wiadomości zaczerpnięto ze studium historyczno-ruralistycznego Bożej Woli z 1991 r. opracowanego przez Bożenę Lebiodę (PP PKZ O/Lublin) i zdjęciami jej autorstwa.
więcej  |
proszę czekać...
|
