Mokre - wieś zachowała do dzisiaj zwartą zabudowę szeregową. Charakterystyczna zabudowa wsi podzamojskiej, właśnie w Mokrem była najbardziej czytelna dla etnografa Kazimierza Moszyńskiego. Liczne były we wsi domy z pierwotną ciesiołką w konstrukcji ścian i dachu, z 6-kwaterowymi oknami i 4-spadowym
dachem krytym słomianą strzechą. Od frontu znajdował się trójkątnie zwieńczony ganek, wsparty na 4 słupach. Typowy dom w Mokrem był 2-traktowy, miał 2 izby i sień w przednim trakcie, oraz alkierz, kuchnię i komorę w drugim trakcie. Kuchnia posiadała tradycyjny trzon kuchenny z kapą i piecem chlebowym
ogrzewającym alkierz. System ogniowy był zazwyczaj murowany z kamienia, z przewodem leżakowym czyli tzw. świnką. Chałupy opisywane przez K. Moszyńskiego pochodziły z przełomu XIX i XX w. Niektóre z nich przetrwały do lat 70-tych XX w., co potwierdza dokumentacja etnograficzna wykonana przez Juliusza i Urszulę
Sienkiewiczów. Zachowane są we wsi domy budowane w latach międzywojennych, z proporcjami dachu i ścian, stolarką okienną i układem wnętrza bliskim dawnym chatom. Pomimo zniszczenia w latach II wojny światowej 113 domów, Mokre nadal jest wsią drewnianą. Tradycja słomianych pokryć dachowych i sztuki krycia dachów
strzechą żyje jeszcze w opowieściach Alfreda Kucharskiego. Jest jeszcze we wsi gospodyni, która piecze chleb w piecu chlebowym. Tradycje rzemiosła wiejskiego kultywują miejscowi rzeźbiarze Tadeusz Soboń, Józef Gajecki i Stanisław Łyś. Wieś Mokre wyróżniona została ulokowaniem w niej w roku 1880 siedziby urzędu gminy. Z tej okazji wybudowano we wsi pierwszy budynek murowany. Obecnie mieści się w nim biblioteka. Więcej -
więcej  |
proszę czekać...
|
