Wieś odsunięta od ważnych szlaków, ale położona blisko miasta, rozsiadła się nad podmokłymi łąkami rzeki Troja. Nazwa jej zaliczana jest do nazw dzierżawczych.
Pierwotnie brzmiała Sopów (od nazwiska Sopa). Obecnie forma nosi ślady wpływu fonetyki niemieckiej. Ewolucja nazwy: Soppo (1377). Soffo(1434), Soppow (1461), Zoppou (1462). Hofrichter natomiast wyprowadził nazwę wsi od wyrazu \"rauschen\", co znaczy szumieć, szeleścić. Pod rokiem 1377 wymieniony jest jako właściciel wsi Jessek von Zoppow.W roku 1434 pojawia się pani Zopowska jako właścicielka.
W roku 1521 dobra nabył Ernest Falkenhayn, którego nagrobek znajduje się w jednym z kościołów Krnova. Kolejni właściciele to Friedrich Tschammer, Von Czettritz, Georg Friedrich v Lichnowski. W XVI I wieku właścicielem był baron Cezary v. Nayhauss, potem Michael v. Saalhausen, Adam Esslingen von der Lohe, Julia Konstancja Wengierska ( z domu v. Herberstein). W XVII w. wieś nabyli krzyżacy. Jednakże w roku 1810 państwo pruskie dokonuje konfiskaty majątków klasztornych i wtedy Zopowy, Gołuszowice i Gadzowice przechodzą na skarb państwa. Użytkownikami gruntów stają się arcyksiążęta von Österreich - Este. Od roku 1863 dobra są dzierżawione innym rodom. Podmokłe łąki przecina rzeczka Troja, która niegdyś zasilała 4 stawy rybne i napędzała koło młyńskie. Jednak młyn ten mógł pracować tylko wiosną, potem brakowało wody. Mieszkańcy wybudowali 3 wiatraki. Królewskie dominium Zopowy obejmowało 301.36 ha ziemi. Liczba mieszkańców nigdy nie przekraczała 800 osób. Spis ludności z 1910r. Wykazał, że na 754 mieszkańców 32 przyznawało się do słowiańskiego pochodzenia. Przed wielu laty funkcjonowały tu: browar, cegielnia, mała plantacja chmielu, 2 restauracje. W odległości 2.7 km. od centrum wsi w latach 1907-190 znajdował się przystanek kolei żelaznej: Zopowy - Równe. Powstał on w miejscu, gdzie niegdyś była maleńka osada Karlsfeld z dobrego prosperującą karczmą.
Już w 1900r. wieś otrzymała telefon. Pieczęć gminna miała herb w kształcie krzyża. Warto jeszcze wspomnieć o przytułku dla ludzi starych i opuszczonych, który ufundował w połowie zeszłego stulecia bogaty rzemieślnik z Wrocławia. W dawnych czasach wieś należała do parafii Włodzienin. Pierwszą świątynię wzniesiono tu jeszcze w średniowieczu. Był to mały budynek bez wieży. Kościół został rozbudowany przez ziemian Tschammera, którego herb zdobi prezbiterium. W roku 1784 kościół otrzymał wieżę, w roku 1945 spłonął, potem go odbudowano. W roku 1810 podczas procesji spadło serce z dzwonu i zabiło człowieka.
Na początku XX wieku brakło miejsca na pochówek obok kościoła. Wtedy urządzono cmentarz na powierzchni 1 ha. Po stronie wschodniej wsi.
\"Katalog zabytków sztuki w Polsce\" wymienia tylko 2 obiekty zabytkowej w tej wsi. Są to kościół pod wezwaniem św. Mikołaja (obecnie pod wezwaniem św. Michała Archanioła), oraz dwór z 1760 roku, spalony w 1945, odbudowany ze szkodą dla cech stylowych w elewacjach zewnętrznych. Za
więcej  |
proszę czekać...
|
