Kłomino powstało w latach trzydziestych XX wieku. Wcześniej teren ten wchodził w obręb wsi Nadarzyce (niem. Rederitz). Niemiecka nazwa Kłomina wywodzi się od nazwy pobliskiego niewielkiego folwarku Westfalenhof. Stacjonowały tu niemieckie oddziały Służby Pracy (DAF), a później zorganizowano obóz jeniecki. W listopadzie 1939 roku w stalagu znajdowało się 6 tysięcy polskich jeńców wojennych oraz 2300 cywilów aresztowanych na terenach Polski. W 1940 roku miejsce to zajął Oflag II D Gross-Born. Do polskich jeńców dołączyli Francuzi i Rosjanie. W 1945 roku hitlerowcy ewakuowali jeńców. Po odejściu wojsk niemieckich, tereny przejęły wojska radzieckie, które więziły żołnierzy niemieckich. Po przejęciu przez Rosjan, wybudowano tu bloki, szpital, garaże, sklepy i kino. Kłomino opustoszało dopiero w 1992 roku, kiedy wyjechali stąd ostatni żołnierze rosyjscy. W okresie powojennym rozebrano 50 budynków poniemieckich, by odzyskać cegłę do budowy Pałacu Kultury w Warszawie. Rosjanie zakończyli budowę kompleksu dla swoich potrzeb w 1972 roku. Obiekt ogrodzony był potrójnym drutem kolczastym pod napięciem. Wewnątrz mieszkało i pracowało 5 tysięcy mieszkańców - żołnierzy, oficerów i ich rodzin. Ostatni żołnierze opuścili obiekt w 1992 roku. Od tego czasu obiekt niszczeje. Cały obiekt posiada nie do końca zbadaną sieć podziemi oraz połączeń telekomunikacyjnych z Bornym Sulinowem.(b/h/)
więcej  |
proszę czekać...
|
