Obecnie Заліщики (Ukraina) - nazwy w innych językach: niem. Salischtschyky, ros. Cалuщики, rum. Zalișciîkî.
"Zaleszczyki (...) – miasto, siedziba władz rejonu na Podolu, położone w głębokim jarze w zakolu Dniestru, administracyjnie znajduje się w obwodzie tarnopolskim Ukrainy.
Od 1376 do 1766 wieś w granicach Królestwa Polskiego, później Rzeczypospolitej (w województwie podolskim), prawa miejskie 1766. Po I rozbiorze Polski (1772) – w granicach Cesarstwa Austrii, a od 1866 Austro-Węgier w składzie kraju koronnego Galicji (z przerwą w latach 1809–1815, kiedy obwód tarnopolski należał do Imperium Rosyjskiego). Do roku 1918 miasto na granicy między Galicją i Bukowiną.
(...)
Od 1 listopada 1918 do maja 1919 pod administracją ZURL (Zachodnioukraińska Republika Ludowa), od lipca 1919 do 14 marca 1923 pod administracją tymczasową Polski, zatwierdzoną przez paryską konferencję pokojową 25 czerwca 1919. Suwerenność Polski na terytorium Galicji Wschodniej Rada Ambasadorów uznała 15 marca 1923. Od 15 marca 1923 w granicach II Rzeczypospolitej, miasto powiatowe w województwie tarnopolskim.
Z uwagi na swój specyficzny, bardzo ciepły klimat w II Rzeczypospolitej znany kurort ze wspaniałymi plażami nad Dniestrem, miejsce jedynego występowania wielu gatunków roślin, „stolica” uprawy winorośli, eksperymentowano także z uprawianiem m.in. pomarańczy i ryżu. Co roku urządzano tu ogólnopolskie święto winobrania. Letnisko zwane było „polskim Meranem”. W 1928 Zaleszczyki zostały uznane za uzdrowisko o charakterze użyteczności publicznej. W okresie międzywojennym w Zaleszczykach mieściła się Szkoła Ogrodnicza, której jednym z dyrektorów był Marian Lityński (do 1933). Mieściła się tu siedziba Inspektoratu oraz komisariatu Straży Celnej. Stacjonowała też w miejscowości placówka Straży Celnej „Zaleszczyki”
Od 1939 pod okupacją ZSRR, 1941–1944 pod okupacją III Rzeszy w dystrykcie Galicja Generalnego Gubernatorstwa, od 16 sierpnia 1945 w granicach ZSRR. Po 1945 zniszczono pensjonaty, wille, plaże i ogrody, wycięto plantacje melonów, barokowy ratusz zburzono, by zrobić miejsce na pomnik Lenina i zdewastowano kościół katolicki, przekształcając świątynię na magazyn nawozów.
W lipcu 1941 roku funkcjonariusze NKWD zatopili w Dniestrze kilka wagonów z więźniami przywiezionymi z więzień w Czortkowie i Kołomyi, mordując w ten sposób nieustaloną liczbę osób."
źródło: Wikipedia
więcej  |
