Prev
Ostatnie komentarze
|
|
Mroczków Gościnny Powiatowe Centrum Kształcenia Zawodowego I Ustawicznego |
|
da signa (2026-06-21 09:42:30)
Proszę o pomoc w odszukaniu lokaliazacji.
|
|
Woj11 (2026-06-21 10:42:03)
To obecnie Powiatowe Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego
|
|
da signa (2026-06-21 10:46:31)
Dziekuję.
|
|
Jarosław Dubowski (2026-06-21 10:51:11)
Mroczków Gościnny 8
|
|
da signa (2026-06-21 11:05:26)
Geoportal nie podaje numeru.
|
|
|
Petrykozy Kościół św. Doroty |
|
da signa (2026-06-18 06:17:19)
Dopisałam autorkę.
|
|
|
Zachorzów Wnętrze kościoła |
|
Krzysztof Dębowski (2026-05-23 23:08:23)
Witam. Jestem z Zachorzowa, przez wiele lat byłem ministrantem i nigdy nie widziałem tego obrazu. Skąd wiadomo, że to obraz z Zachorzowa?
Prosiłbym o informacje!
|
|
Woj11 (2026-05-23 23:25:17)
Być może stąd te informacje |
|
a%3A3%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A1%3A%226%22%3Bi%3A1%3Bs%3A9%3A%22%C5%82%C3%B3dzkie%22%3B%7Ds%3A1%3A%22m%22%3Ba%3A3%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A4%3A%227293%22%3Bi%3A1%3Bs%3A8%3A%22W%C4%85glany%22%3Bi%3A2%3Bb%3A1%3B%7D%7D
|
wczytywanie danych...
|
|
|
|
|
Wąglany są oddalone o 7 km od Opoczna i 4 km od Białaczowa. Jak podają źródła historyczne, powstały najprawdopodobniej za czasów Kazimierza Wielkiego. Dawniej były własnością Odrowążów i Straszów z Białaczowa, których w swych kronikach wymienił sam Jan Długosz
Jak podaje ów kronikarz, w XV wieku w tej miejscowości było sześć łanów kmiecych oraz folwark rycerski, należący do Strasza herbu Odrowąż. W 1655 roku w wielkiej bitwie ze Szwedami pod Wąglanami i Straszową Wolą poległo wielu obrońców, którzy najprawdopodobniej spoczywają w zbiorowej mogile za drugim starym mostem na Wąglance, na skraju lasu i drogi do Miedznej Drewnianej. W tym miejscu stoi żelazny krzyż, który z czasem zastąpił pierwotny, drewniany.
W XVIII wieku Wąglany należały do Stanisława Małachowskiego, marszałka Sejmu Czteroletniego, natomiast w XIX do Ludwika Platera. We wsi funkcjonował wówczas browar, gorzelnia i rektyfikacja parowa, produkujące paliwo, spirytus, wódkę oraz alembik. Wykazy podatkowe z 1789 roku wymieniają młyn, fabrykę i dwadzieścia jeden chałup chłopskich.
W 1827 roku Wąglany obejmowały dwadzieścia osiem domów i dwustu trzydziestu czterech mieszkańców, a w 1881 roku trzydzieści dziewięć zabudowań mieszkalnych i trzysta sześćdziesiąt dziewięć osób w nich mieszkających. Rozkwit Wąglan jako wsi przemysłowej skończył się z wybuchem I wojny światowej, kiedy to do pobliskiej Wąglanki upuszczono ostatni spirytus, a do dziś po przemyśle pozostały tylko ruiny gorzelni i nieczynny młyn wodny.
Obecnie w Wąglanach znajduje się wiele starych budynków drewnianych. Wieś posiada także ciekawe rozplanowanie przestrzenne. Dzisiejsze Wąglany liczą prawie czterystu mieszkańców i blisko sto czterdzieści domostw. Nie ma szkoły, po której pozostał tylko pusty drewniany budynek, przekształcony w świetlicę wiejską. Jest za to działająca prężnie Ochotnicza Straż Pożarna oraz Stowarzyszenie Gospodyń Wiejskich, znane w świecie Towarzystwo Przyjaciół Wąglan a także istniejący od 2 maja 1948 roku Ludowy Zespół Sportowy, najprawdopodobniej jeden z najstarszych w powiecie opoczyńskim.
Wąglany dawniej zwane były Wąblanami, a później Węglanami. Pierwsza wzmianka na temat nazwy miejscowości pojawiła się w 1508 roku ? wówczas brzmiała ona Wamblany. Kilka lat później ewoluowała do Wablani, w 1520 do Waglany, a w 1577 roku zwano ją Węgliani. Podobieństwo tej pluralnej nazwy do takich toponimów jak Brzeżany, Chrobożany, Dębiany, itp. czyni hipotezę, że i w przypadku Wąglan spotykamy się z taką samą strukturą słowotwórczą. Wyraz ten z sufiksem ?an, według językoznawców miał dawniej na celu określenie ludzi bądź osadników jako pochodzących z miejsca nazwanego przez podstawę derywacji lub jako w tym miejscu zamieszkałych.
Etymologia nazwy tej wioski jest niejasna. Na ostateczny jej kształt, według językoznawców, miał wpływ tzw. etymologii ludowej, popularny w rozwoju nazw miejscowych z terenu danego województwa sandomierskiego. Na tym obszarze bardzo często dochodziło do krzyżowania się zmian fonetycznych z oddziaływaniem etymologii ludowej. Niekiedy, tak jak w tym konkretnym przypadku, nie można rozstrzygnąć, co zadecydowało o zmianie nazwy. Być może był to wzgląd fonetyczny lub wtórne skojarzenie z podobnym zewnętrznie wyrazem pospolitym.
więcej  |
proszę czekać...
|
