W 1890 r. w Ligotce Kameralnej żyło 982 ewangelików i 131 katolików. Nie mniej do miejscowości tej przyjeżdżali kuracjusze z Wiednia czy Krakowa, którzy na ogół byli katolikami. Głównym pomysłodawcą budowy kościoła był ks. proboszcz Alojzy Oreł z parafii gnojnickiej. Projekt architektoniczny przygotował Max Schweda z Wiednia - syn Josefa Schwedy - budowniczego z Cieszyna , który zmarł w 1886 r. w wieku zaledwie 37 lat. Prace budowlane prowadził najpierw Anton Jonkisch z Cieszyna, którego później zastąpił Ferdinand Heinrich z Frydka. Za budulec posłużył miejscowy piaskowiec godulski wydobywany z kamieniołomu góry Goduli. Portal wejściowy został wykonany z kamienia sprowadzonego z miejscowości Wędrynia, dlatego wyróżnia się jasnożółtym kolorem. Kościół stanął w miejscu, gdzie dawniej znajdowała się arcyksiążęca gospoda. Relacja z poświęcenia kościoła zamieszczona w Gwiazdce Cieszyńskiej:
Nadzwyczajna uroczystość odbyła się w niedzielę 1 sierpnia 1886 r. w Ligotce: poświęcenie nowo postawionego katolickiego kościółka „Serca Pana Jezusa". Już wieczorkiem w sobotę oznajmiały wystrzały moździerzy tę uroczystość. W niedzielę już wcześnie z rana przybyła wielka procesja z parafii Gnojnickiej i Przew. sufragan biskup ks. Franciszek Śniegoń z wielu księżmi do wykonania ważnego aktu konsekracji. Poczęto tedy już o 8 godzinie konsekrowanie, ponieważ kilka godzin potrzeba do wykonania tegoż. Teraz też przychodziła jedna procesja za druga, z sąsiednich parafii, zebrało się mnóstwo ludu z bliska i daleka, aby być świadkiem tej uroczystości. Przybyły także w wysokim urzędzie postawione osoby, między nimi p. starosta z Cieszyna i inni. Podczas konsekracji było najprzód kazanie polskie powiedziane przez ks. proboszcza Dominika Orła, które widocznie wzruszyło tysiące słuchaczy; potem nastąpiło kazanie niemieckie ks. misjonarza P. Eberhard. Po konsekracji odbyła się suma w poświęconym kościele, którą celebrował Przew. ks. prałat Matzke z Krakowa z liczną asystencją. Po zakończeniu tak uroczystego nabożeństwa udano się do Gnojnika na plebanię, w której był przygotowany obiad dla przybyłych gości. Podczas obiadu wznoszono zajmujące toasty, pierwszy od wielce zasłużonego ks. proboszcza Alojzego Orła na cześć Ojca św. Leona XIII, księcia biskupa Roberta i sufragana biskupa Franciszka Śniegonia; drugi na cześć Najj. cesarza Franciszka Józefa itd. Wielkie zasługi zjednał sobie ks. proboszcz Alojzy Oreł o podźwignięciu ducha religijnego w swojej okolicy; niech mu Bóg zapłaci stokrotnie za jego niestrudzone prace.