Dzięki złożom miedzi, pierwsza wzmianka o Miedziance pochodzi z XV w. Za czasów Króla Zygmunta III Wazy rozpoczęto wydobycie na szeroką skalę. Z tego okresu pochodzi pierwszy polski kodeks górniczy opracowany przez żupnika chęcińskiego Jana Płaza. W XVIII w., w Miedziance drążyli również górnicy z Węgier i Niemiec. W następnym wieku próbowano jeszcze ocenić złoża, ale wszelkie działania przerwała kampania napoleońska.

Po trzecim rozbiorze Polski, w 1806 r., Austriacy prowadzili w obrębie góry Miedzianki kilkanaście miesięcy trwające penetracje górnicze. Przedłużyli staropolską sztolnię "Zofia", położoną w środku góry, gdzie występował czerwony łupek marglisty z zielonymi przemazami malachitu, czyli rudy miedzi. Złoża tam nie znaleziono.

Również próby wznowienia eksploatacji w 1817 roku, zainicjowane przez Stanisława Staszica spełzły na niczym.

Na bogate złoża wysokoprocentowej rudy miedzi trafili w roku 1902 bracia Stanisław i Bolesław Łaszczyńscy. Stanisław zastosował po raz pierwszy opracowaną przez siebie elektrolityczną metodę otrzymywania miedzi. Po wybuchu I wojny eksploatację przejęli Austriacy, którzy intensywnymi działaniami przyczynili się do prawie całkowitego wyczerpania złoża. Po I wojnie światowej prowadzono jeszcze próby wznowienia działalności kopalni, ale ilość rudy nie wystarczała na pokrycie kosztów eksploatacji. Gdy nastąpił rozkład cesarstwa austrowęgierskiego, 11 listopada 1918 r. dwaj komendanci wojenni obecni wtedy w Miedziance wraz z zawiadowcą kopalni zwrócili zakład z wyposażeniem byłym właścicielom Łaszczyńskim, Bezowocne poszukiwania rudy miedzi prowadzono jeszcze w latach 1949–1954, po czym kopalnia została zamknięta.