Na terenie kopalni w 1852 r. wykonano pierwsze otwory wiertnicze, na podstawie których podjęto decyzję o budowie kopalni. Na głębokości 104 m wywiercono szew 79 cm. Koncesję na wydobywanie kopalni nabyto w 1854 r., a w tym roku została również utworzona kopalnia. Własność kopalni została podzielona na Franciszek Handwerk (25%) i hrabia Zierotin (75%). Kopalnia została nazwana po hrabinie Gabrieli Zierotin. 16 stycznia 1856 r. doszło do eksplozji gazu, zabijając 17 osób. W 1859 r. wybuchł pożar, który zniszczył drewniany sprzęt w kopalni i na powierzchni. Ponieważ obecni właściciele nie mieli środków do naprawy, kopalnia została opuszczona, a w 1862 r. sprzedana arcyksięciu Albrechtowi. Po sprzedaży kopalni arcyksięciu Albrechtowi wznowiono wydobycia a w 1865 roku wydobycie węgla przekroczyło 10 000 ton. W latach 1870 - 1871 było wykonanie wgłębień nr 1 i 2 w 1872 została zbudowana bocznica kolejowa łącząca kopalnie z Koleją Koszycko-Bogumińską. W latach dziewięćdziesiątych zbudowano nowy zakład, a w 1899 roku zastosowano pierwszą maszynę elektryczną - wentylator Ratea. W 1902 r. doszło do wypadku górniczego, w którym zginęło 7 górników. W 1906 r. kopalnia została sprzedana Przedsiębiorstwu Górniczo-Hutniczemu. Właścicielem tej firmy było przeprowadzono wiele inwestycji modernizacyjnych, zarówno na powierzchni kopalni, jak i systemu wydobywczego, na przykład zostały zmodyfikowane wieże, które osiągnęły wysokość 35 metrów. W czasie I wojny światowej popyt na węgiel się zwiększył, także wydobycie węgla w kopalni Gabriela wyraźnie wzrosło. W 1917 roku odnotowano rekordowy roczny zbiór 717 400 ton węgla. Jednak ze względu na warunki życia w tym czasie miały miejsce także strajki i protesty górników. 2 marca 1947 r. kopalnia została przemianowana na UNRRA. W tym samym roku miała problemy spełnić plan pierwszego roku planu dwuletniego, zrealizowanego jedynie w 90,38%, w 1948 roku plan zrealizowany był w 96,26%. W 1950 roku nazwa kopalni została zmieniona na kopalnię Mír. 1 kwietnia 1958 kopalnia Mír połączyła się z kopalnią 1. Máj (która powstała z połączenia kopalni Hohenegger i kopalni Barbara). Obecna kopalnia Darkov (od nazwy miejscowości Darków) stoi na miejscu dawnego szybu wentylacyjnego Mír 4, który został wykorzystany do wentylacji tzw. „Stonawskiego pola” kopalni Mír. Ten był wydobyty już w 1949 roku, kiedy to podjęto decyzję o posunięciu obszaru górniczego kopalni Mír (Gabriela), pod lokalną część Karwina - Solca, włącznie pod teren parku z zamkiem rodziny Larischów. W 1972 roku rozpoczęła się inwestycyjna budowa nowego zakładu Darkov (Darków). Od 1 stycznia 1993 roku doszło do połączenia Darkova i Míru. Po 1989 r. miała miejsce restrukturyzacja w całym przemyśle wydobywczym. W związku z tym została zamknięta kopalnia Barbara a w 2004 roku również kopalnia Gabriela. Wydobycie z tej kopalni zostało przeniesione do kopalni Darkov. Źródło