Pierwsze we Wrocławiu tramwaje elektryczne pojawiły się w 1893 roku. Były to wagony wyprodukowane przez firmę „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią, noszące w ESB numerację 1-40.
Posiadały one z boku 6 wąskich okien zaokrąglonych u góry, 20 miejsc siedzących na dwóch ławkach wzdłuż drewnianego pudła, 12 stojących na pomostach. Wyposażono je w 2 silniki firmy A.E.G. o mocy 12 KM każdy, hamulec ręczny łańcuchowy i awaryjne elektromagnetyczne hamulce zwarciowe. Wymiary to: długość 7 300 mm, wysokość 3 270 mm, szerokość ok. 2 000 mm, rozstaw osi 1 900 mm. Dostarczono także 10 zamkniętych wagonów doczepnych (nr 41-50). Były one podobne do silnikowych i posiadały 20 miejsc siedzących i 16 stojących.
W 1896 doszło 15 dalszych wagonów silnikowych (nr 101-115) o takim samym wyglądzie, ale ze zmodernizowanym podwoziem i mocniejszymi silnikami, a dwa lata później w 1898 dostarczono 20 wozów silnikowych (nr 116-135) nowego typu. Wzmocniono nadwozie posiadające teraz 4 szerokie okna, wysokie świetliki dachowe oraz powiększone platformy. Po roku przybyło jeszcze 10 takich wozów (nr 136-145).
Z czasem wagony sześciookienne były modernizowane na wzmocnione czterookienne.

[v] na podstawie:
Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014
Jan Wojcieszak „100 jat tramwajów elektrycznych we Wrocławiu” 1993.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Po powstaniu w 1877 roku pierwszego tramwaju konnego największym powodzeniem cieszyły się kursy w czasie wolnym w celach rekreacyjnych. Wychodząc naprzeciw tym potrzebom BSEG zamówiło wozy tramwajowe Sommerwagen. Były to uproszczone wagony z poprzecznymi ławkami na 28 osób. Nie miały bocznych burt, były nisko zawieszone (55 cm) co ułatwiało wsiadanie. Do roku 1894 firma dysponowała 40 pojazdami o nr taborowych 101-140.

Na obecną ul. Różyckiego składają się dwie dawne drogi, powstałe w różnych latach. Starszy odcinek od obecnej al. Kochanowskiego do ul. Chopina powstał pod koniec XVIII wieku. Był to końcowy odcinek Fürsten Strasse, czyli obecnej ul. Grunwaldzkiej. Nowszy odcinek noszący nazwę Morgenzeile, wytyczono na początku XX wieku podczas zakładania osiedla Zalesie. Początkowo biegł on aż do ul. Wieniawskiego obejmując północny odcinek dzisiejszej al. Paderewskiego. Dopiero w połowie lat 30. XX wieku skrócono go do obecnej długości.

Po wojnie ulice otrzymały nowych patronów. Dawną Fürstenstr. nazwano imieniem Bolesława Limanowskiego (1835-1935), polskiego historyka, socjologa, działacza ruchu socjalistycznego. Morgenzeile stała się al. Szopena (używano takiej formy nazwiska). Fryderyk Chopin (1810-1849, uważany za najwybitniejszego polskiego kompozytora i pianistę, czołowy przedstawiciel muzyki okresu romantyzmu na świecie.
W 1951 roku zdecydowano się połączyć obie ulice pod nową nazwą - al. Młodej Gwardii. Pod taką nazwą ulica istniała do 1992 roku. Wtedy patronem ulicy został Ludomir Różycki (1884-1953), polski kompozytor, przedstawiciel Młodej Polski w muzyce.