Granica państwowa pomiędzy Polską i Niemcami (Republiką Federalną Niemiec) istnieje od 3 października 1990, kiedy to doszło do rozwiązania Niemieckiej Repubiki Demokratycznej i zjednoczenia obu państw niemieckich.
W listopadzie 1943 r. na konferencji wielkiej trójki w Teheranie Stalin licząc się z możliwością ostatecznego pokonania hitlerowskich Niemiec i odzyskania terenów wschodniej Polski zagarniętych przez ZSRR w 1939 r. wysunął propozycję przyznania Polsce wschodnich terenów państwa niemieckiego jako rekompensaty za utracone na rzecz ZSRR ziemie. Ustalono wtedy wstępnie, że zachodnia granica Polski zostanie oparta o rzekę Odrę, a szczegółowe określenie jej przebiegu nastąpi później. Przed konferencją w Jałcie w styczniu 1944 r. Stalin przedstawił konkretną propozycję przebiegu granicy wzdłuż Nysy Łużyckiej i Odry (bez lewobrzeżnej części Szczecina). Na konferencji propozycja została wstępnie przyjęta przez aliantów, jednak z zastrzeżeniem co do fragmentu obejmującego Dolny Śląsk (możliwość granicy na Nysie Kłodzkiej). Mimo to od marca 1945 r. w miarę zajmowania terenów niemieckich przez Armię Czerwoną przekazywane były one stopniowo, choć z pewnymi ograniczeniami, polskiej administracji w zakresie terytorialnym objętym tą propozycją. 14 marca rząd polski ustanowił na tych terenach okregi administracyjne (Śląska Opolskiego, Dolnego Śląska, Pomorza Zachodniego i Mazurski) zarządzane przez pełnomocników podległych Ministerstwu Ziem Odzyskanych. A i w Szczecinie polscy przedstawiciele próbowali w dniach 28.04-19.05.1945 r. oraz 09.06-19.06.1945 przejąć władzę nad lewobrzeżną częścią miasta, jednak wobec niejednoznacznego stanowiska radzieckich władz okupacyjnych i na skutek protestów aliantów zmuszeni byli do wycofania się. Dopiero w przededniu konferencji poczdamskiej w dniu 05.07.1045 r. umożliwono im powrót na trwałe. Ostatecznie na wspomnianej konferencji w lipcu 1945 r. ustalono przebieg tymczasowej granicy polsko-niemieckiej wzdłuż Nysy Łużyckiej i Odry ze Szczecinem po stronie polskiej.
Granica ta uznawana była jako tymczasowa, bo określała tylko zasięg terytorialny jurysdykcji państwa polskiego do czasu zwołania konferencji pokojowej, na której zatwierdzone miały być nowe granice Niemiec i ustrój przyszłego państwa po zakończeniu pełnej okupacji. Formalnie była to granica z radziecką strefą okupacyjną i nie miała jeszcze charakteru uznanej dwustronnie granicy państwowej, bo Niemcy nie były wtedy suwerennym państwem. O szczegółowym przebiegu granicy decydowały de facto władze radzieckie. Granica biegła od granicy czechosłowackiej wzdłuż Nysy Łużyckiej i Odry, następnie wzdłuż Kanału Hohezollernów i Odry Zachodniej, a w pobliżu Szczecina odbijała w stronę zachodnią mijając miasto w odległości ok. 9 km i osiagała brzeg Zalewu Szczecińskiego po zachodniej stronie miasta Altwarp, skąd prowadziła dokładnie na północ przez zalew i wyspę Uznam pozostawiając Swinoujście po polskiej stronie. W październiku 1945 r. wprowadzono korekty na odcinku ok. 30 km na zachód od Szczecina przesuwając granicę o ok. 2 km na korzyść Polski, a na dalszym odcinku przesuwając ja na wschód tak, że przecięła Jezioro Nowowarpieńskie. W 1949 r. do drobnej korekty doszło jeszcze w rejonie miejscowości Nowe Linki-Neu Linken.
Kryzys we wspólpracy ZSRR z zachodnimi aliantami w 1948 r. w sprawie zakończenia okupacji Niemiec i powołania do istnienia nowego państwa niemieckiego doprowadził do powstania we wrześniu 1949 r. Republiki Federalnej Niemiec nie obejmującej radzieckiej strefy okupacyjnej, na terenie której w w wyniku tego proklamowano w październiku Niemiecką Republikę Demokratyczną. 6 lipca 1950 r. w Zgorzelcu został podpisany układ pomiędzy Polską i NRD "o wytyczeniu istniejącej i ustalonej granicy posko-niemieckiej". Dla władz polskich był on podstawą do uznania granicy za legalną w świetle prawa międzynarodowego. Jednakże granica ta nie uznawana była za taką przez władze Republiki Federalnej Niemiec traktujące przedwojenną granicę polsko-niemiecką za nadal obowiązującą. Podczas dokonywania w 1951 r. rozgraniczenia przesunięto granicę z Kanału Hohenzollernów na Odrę i dokonanono na wyspie Uznam wymiany terenów umożliwiającej dostęp do ujęcia wody dla Świnoujścia.
7 grudnia 1970 r. doszło do podpisania układu pomiędzy Polską i RFN, w którym strona niemiecka uznała nienaruszalaność polsko-niemieckiej granicy w postaci ustalonej na konferencji poczdamskiej i potwierdzonej układem zgorzeleckim z zastrzeżeniem, że ostatecznie zadecydować powinny o tym władze zjednoczonych i suwerennych Niemiec poprzez zawarcie traktatu granicznego, co nastąpiło dopiero 14 listopada 1990 r.
