Granica polsko-litewska

Granica państwowa polsko-litewska obowiązuje od dnia 6 września 1991 r., kiedy to Litwa stała się państwem niepodległym, i jej przebieg pokrywa się z wcześniej istniejącą granicą polsko-radziecką na odcinku przynależnym do Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.

Na zakończonej w dniu 1 listopada 1943 r. konferencji tzw. Wielkiej trójki w Teheranie Stalin wysunął propozycję wytyczenia przyszłej granicy polsko-radzieckiej w oparciu o tzw. linię Curzona. Na odcinku litewskim linia ta przedstawiona przez uczestników konferencji w Spa w lipcu 1920 r. jako propozycja  linii demarkacyjnej po sugerowanym zawarciu rozejmu w trwającej wówczas wojnie polsko-bolszewickiej pokrywała się z wyznaczoną jeszcze w lipcu 1919 r. polsko-litewską linią demarkacyjną (tzw. linią Focha), która później pełniła funkcję granicy polsko-litewskiej. 27 lipca 1944 r. Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego uznał w porozumieniu z rządem ZSRR linię Curzona jako tymczasową granicę polsko radziecką. Ostateczna umowa o granicy pomiędzy rządami Polski i ZSRR została podpisana 16 sierpnia 1945 r. i obowiązywała od 6 lutego 1946 r. Granica na tym odcinku mimo, że wyznaczana w nawiązaniu do przedwojennej granicy, w znacznej mierze wytyczona została od nowa w celu jej uproszczenia. Największa zmiana dotyczyła przekazania ZSRR przysiółka Mysiszki (obecnie nie istnieje) należącego do wsi Burniszki w zamian za południowy fragment wsi Graużyny w sąsiedztwie wsi Sudawskie.