Dotyczy obiektów w powojennych granicach Polski.
Granica niemiecko-czechosłowacka obowiązywała od momentu powstania w 1918 r. Republiki Czechosłowackiej i potwierdzona została w 1919 r. traktatem wersalskim i traktatem w Saint-Germain (ostateczne odrzucenie roszczeń Republiki Austrii do przygranicznych terenów planowanych jako prowincja Niemieckie Czechy i Kraj Sudetów, a zamieszkanych w wiekszości przez Niemców). Przebieg granicy pokrywał się z przebiegiem istniejącej wcześniej granicy pomiędzy Cesarstwem Niemieckim i Cesarstwem Austro-Węgier. Na odcinku na wschód od Nysy Łużyckiej była to granica Królestwa Saksonii z Królestwem Czech (do dolnego styku z rzeką Witką, obecnie rejon ujścia Kociego Potoku koło Zawidowa) oraz prowincji śląskiej Królestwa Prus z Królestwem Czech, Margrabstwem Moraw i Śląskiem Austriackim. Status fragmentu tej granicy na wschód od Odry do ujścia rzeki Białej do Wisły w związku z konfliktem polsko-czechosłowackim na Śląsku Cieszyńskim nie był uznany aż do podziału jego terenu w VIII 1920 r.
W 1920 r. na mocy ustaleń na konferencji pokojowej w Wersalu granica została zmieniona na korzyść Czechosłowacji (przyłączenie fragmentu Górnego Śląska, tzw. Kraiku Hulczyńskiego). Po przyłączeniu w 1922 r. części Górnego Śląska do Polski granica na wschód od Odry do styku z ustaloną w 1920 r. granicą podziału Śląska Cieszyńskiego stała się granicą polsko-czechosłowacką.
Po zawarciu w IX 1938 r. układu monachijskiego pomiędzy Wielką Brytanią i Francją a Niemcami i Włochami dotychczasowa granica państwowa niemiecko- czechosłowacka na wschód od Nysy Łużyckiej z małymi wyjątkami (okolice Nachodu) przestała istnieć i stała się wewnętrzną granicą z przyłączonym do Niemiec Krajem Sudetów (poza Krajem Hulczyńskim włączonym na powrót do Górnego Śląska). Jednocześnie pośrednią konsekwencją tego układu było zajęcie Zaolzia przez Polskę, w tym Bogumina, i w rezultacie tego fragment granicy w tym rejonie na południe od ujścia Olzy do Odry stał sie granicą polsko-niemiecką.
Granica zgodna z przebiegiem sprzed 1938 r. została formalnie przywrócona po kapitulacji Niemiec w maju 1945 r., a po przyznaniu Polsce terenów Śląska na podstawie ustaleń konferencji poczdamskiej granica ta na wschód od Nysy Łużyckiej stała się częścią granicy polsko-czechosłowackiej.
