Kościół św. Marcelina

Kościół świętego Marcelina został wybudowany w latach 1817-1820, jest kopią rzymskiej świątyni Mison Carrèe z Nimes we Francji, pochodzącej z końca I wieku przed Chrystusem. Świątynię wystawiono na polecenie hrabiego Edwarda Raczyńskiego, ziemianina wielkopolskiego. Fronton budowli zdobią kolumny, a elewacje boczne półkolumny w porządku korynckim. Żeliwne elementy świątyni - bazy i kapitele kolumn, fryz, posągi lwów i antaby na drzwiach zostały odlane przez hr. Raczyńskiego. Kościół podzielony jest na dwie kondygnacje: górną, klasycystyczną, pełniła funkcję kaplicy pałacowej - obecnie kościół parafialny św. Marcelina, w dolnej kondygnacji znajduje się mauzoleum rodziny Raczyńskich. Ołtarz główny w górnej części świątyni został wykonany i ufundowany w 1832 roku. Mozajkowe antependium to dzieło Franciszka Laciego. Fryz, który otacza wnętrze świątyni przedstawia orły zwrócone parami ku sobie z rozpiętą girlandą. Motyw ten ma na celu podkreślić bohaterskiego ducha Marcelego Lubomirskiego. Po lewej stronie drzwi głównych, na ścianie znajduje się płaskorzeźba z białego marmuru z 1880 roku ukazująca Marię z Krasińskich Raczyńską, pierwszą żonę Edwarda Aleksandra, z dwojgiem dzieci. W dolnej części kościoła, w mauzoleum znajdują się trzy sarkofagi, w których pochowani są: prezydent hr. Edward Raczyński, Konstancja i Roger Raczyńscy. W 1993 roku został tu też pochowany ostatni męski potomek rogalińskiego rodu - Edward Bernard Maria Raczyński.