†

Dworzec kolejowy

Budynek dworca powstał na podstawie projektu polskiego architekta niemieckiego pochodzenia – Adolfa Schimmelpfenniga. W niedługim czasie dworzec okazał się zbyt ciasny dla administracji kolejowej, dlatego zdecydowano się na dobudowanie do niego nowej części od strony północno-zachodniej. W czasie II wojny światowej większość elementów architektonicznych z elewacji zewnętrznej dworca została zniszczona przez Niemców, a sam budynek – otynkowany. W latach sześćdziesiątych miał miejsce remont wnętrz, podczas którego wymieniono wszystkie okna, drzwi, posadzki a także zlikwidowano rzeźbione schody i wyłożono poczekalnię drewnianymi płytami. W latach osiemdziesiątych został zlikwidowany bufet mieszczący się wewnątrz budynku. Z kolei w latach dziewięćdziesiątych zlikwidowane zostały mieszkania na piętrze budynku, kasy biletowe oraz biura przewoźników. Wtedy też przeprowadzono drugi remont w trakcie którego wymieniono wszystkie okna na plastikowe, a pomieszczenia po bufecie zaadaptowała orkiestra kolejowa. 25 czerwca 2007 roku około 5.00 rano w pustych pomieszczeniach budynku na poddaszu wybuchł pożar. Zniszczeniu uległo 75% powierzchni dachu. Spalone zostały drewniane stropy drugiej kondygnacji oraz zniszczone zostały stolarki okienna i drzwiowa. Śledztwo prowadzone przez policję umorzono z uwagi na niewykrycie sprawców. Pożar został prawdopodobnie spowodowany przez bezdomnych. Po tym wydarzeniu jeden z najemców – biuro ekspedycji towarowej Sekcji Przewozów Towarowych Jaworzno-Szczakowa, przeniósł się do domu w pobliżu stacji. W tym samym roku z działalności na terenie dworca zrezygnowała przychodnia lekarska. Drugi pożar miał miejsce w 2013 roku. Po tym wydarzeniu z dworca odszedł ostatni najemca, TK „Telkom”.
Pod koniec 2015 roku PKP zamieściło listę obiektów do wyburzenia, wśród których znalazł się również strzemieszycki dworzec. W sierpniu 2015 roku wojewódzki konserwator zabytków informował iż obiekt jest wpisany do gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków, przez co nie może być wyburzony bez zgody odpowiednich organów. Rozbiórka rozpoczęła się 7 stycznia 2016 roku i trwała do 15 stycznia. Decyzję o rozbiórce podjął Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. W toku postępowania ujawnił on że budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków oraz nie został objęty ochroną konserwatorską.