W końcu XIX w. powstała w Grochowie garbarnia braci Wilhelma i Adolfa Jerominów, którzy nabyli we wsi Grochów fabrykę mydła w stanie upadłości od Augusta Hocha. Po dokonanych przeróbkach budowlanych przystosowali do potrzeb garbarni zabudowania, które „składały się z dwóch tynkowanych jednokondygnacyjnych hal zaopatrzonych w półkoliście zamknięte okna. Przy jednej z nich wzniesiono komin o kwadratowym przekroju dostawiony do piętrowego budynku o sześcioosiowej fasadzie…….. Przyuliczna hala miała dwie kondygnacje i wydłużoną trzynastoosiową fasadę ………..Na tyłach budynków stały dwa strzeliste kominy ceglane”. Dzięki szybkiemu rozwojowi przemysłu skórzano-obuwniczego garbarnia braci Jerominów osiągnęła w 1905 roku obroty wielkości 480 000 rb. przy zatrudnieniu 120 robotników i zastosowaniu silnika parowegoo mocy 20 KM. Wytwarzano w niej wyroby kaletnicze, a przede wszystkim torby podróżne i szewskie skóry do wyrobu butów. W czasie pierwszych dni wojny na Grochowie,we wrześniu 1939 roku podczas nalotów zabudowania garbarni zostały częściowo zburzone. W 1941 roku zamieszkał w nich poznański volksdeutsch i na sąsiednich polach po żydowskiej fermie uprawiał ziemniaki, a w zabudowaniach garbarni prowadził ich suszarnię. Przed wprowadzeniem w życie dekretu nieruchomość stanowiła własność Janiny – wdowy po Mieczysławie Jerominie. W tym czasie na nieruchomości znajdowały się naniesienia w postaci zniszczonych budynków fabrycznych i magazynowych oraz piętrowa oficyna wraz z zachowaną parterową murowaną przybudówką mieszkalną. W wyniku oględzin dokonanych przez przedstawicieli Biura Odbudowy Stolicy zabudowania garbarni uznano za nadające się do odbudowy. Nie podejmowano jednak prób remontu zniszczonych budynków i w latach 50. XX w. zostały rozebrane. Teren posesji połączono z okolicznymi ogródkami działkowymi, a 1973 roku ówczesne władze stolicy przekazały teren pod budowę domów mieszkalnych.
http://www.wiadomoscisasiedzkie.pl - Anna Oleksiak na podst: Jarosław Zieliński, „Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy”, t.4
Jan Berger, „Dzieje Grochowa do 1916 r.”, Rocznik Warszawski VI
Andrzej Barański, „Grochów – Odchodzące klimaty”
