Województwo śląskie

 Stary Groń -  szczyt położony w Beskidzie Śląskim na wysokości 792 m n.p.m. na terenie Brennej . Nazwą tą określa się także cały grzbiet górski, na którym on się znajduje

Dodał: ireneusz1966, 2026-06-22 11:59:09

Dawna oczyszczalnia ścieków i spalarnia śmieci

Dodał: MephiR, 2026-06-20 16:44:30

W dniu 19 listopada 2024, Bytomskie Przedsiębiorstwo Komunalne zawarło umowę z Wykonawcą na przebudowę, remont i docieplenie nieużytkowanego budynku biurowego przy ul. Zabrzańskiej 1 znającego się na terenie zaplecza technicznego Spółki.

[...]

Zakończenie inwestycji planowane jest na grudzień 2025 r.

Źródło: 

/p>

Dodał: elot360, 2026-06-20 16:43:57

W miejscu, gdzie wybudowano kościół istniał zakład opakowań drzewnych firmy Wieczerzak (1930).



Kościół pod wezwaniem Jezusa Chrystusa Odkupiciela, został wybudowany w miejscu powstałego w 1929 r. zakładu stolarskiego państwa Rozalii i Józefa Wieczerzak, na działce odzyskanej od państwa w 1982 r. (od 1952 stolarnia została odebrana prawowitym właścicielom i upaństwowiona) i podarowanej przez syna właściciela stolarni, ks. Józefa Wieczerzaka wraz z siostrami Anną i Joanną, Kościołowi Katolickiemu, na ręce Biskupa Ordynariusza Katowickiego ks. Herberta Bednorza (wówczas Czechowice-Dziedzice należały terytorialnie do diecezji katowickiej), pismem z dnia 8 września 1982 r.



Kościół według projektu architekta Stanisława Niemczyka, uznawanego za polskiego Gaudiego, autora licznych innych nowoczesnych i nietypowych w swej formie kościołów Śląska i nie tylko, m. in. kościoła Ducha Świętego w Tychach

kościół Jana Pawła II w Pszczynie kościół Miłosierdzia Bożego w Krakowie. Pierwotny projekt kościoła przedstawiony Komisji do spraw Budownictwa i Sztuki Sakralnej przy Kurii Diecezjalnej w Bielsku-Białej, został odrzucony, jednakże ponownie złożony projekt biskupowi diecezji ks. bp Tadeuszowi Rakoczemu, został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję, i w dniu 28 czerwca 1995 r, skierowany do realizacji. Już 27 lipca 1995 r, został w Urzędzie Miejskim w Czechowicach-Dziedzicach złożony wniosek o pozwolenie na budowę, który już kilka dni później, 1 sierpnia 1995 r. został pozytywnie zweryfikowany i zatwierdzony.

Trochę statystyki budowy:

Projekt architektoniczny: arch. Stanisław Niemczyk

współpraca: architekci Anna Niemczyk-Wojtecka i Robert Wojtecki

Projekt wnętrz: arch. Stanisław Niemczyk

Witraże i polichromia: Agnieszka Niemczyk-Janik

Obliczenia statyczne i nadzór: Jerzy Maniura

Kierownik budowy: Jerzy Grygierczyk (krótko także: Zygmunt Tomiczek i Alfons Mynarski)

Powierzchnia zabudowy: 405 m2

Powierzchnia całkowita: 675 m2

Powierzchnia użytkowa: 530 m2

Kubatura: 4850 m3

Projekt: 1995 r.

Realizacja: 1995-1998

Budowa kościoła została zrealizowana na niewielkiej prostokątnej działce zlokalizowanej na gęsto zabudowanym osiedlu domków jednorodzinnych, pomiędzy drogą a linią kolejową. Na działce istniały już zabudowania dawnego zakładu stolarskiego, zaadaptowanego na potrzeby kaplicy tymczasowej. Tymczasowa kaplica została poświęcona przez ks. biskupa Herberta Bednorza w dniu 11 czerwca 1983 r. Tak powstała pierwotna świątynia, która została następnie przebudowana i rozbudowana (o tym w drugiej części opisu). W trakcie realizacji budowy tymczasowa kaplica została wchłonięta przez powstający kościół, i była sukcesywnie rozbierana. Ze względu na niewielki i wąski kształt działki w celu uzyskania jak najdłuższej odległości wejścia głównego od ołtarza, kościół zorientowano ukośnie do przebiegającej nieomal po jednej ze ścian kościoła ulicy, a sama nawa główna kościoła zyskała kształt zbliżony do trójkąta. Oparta na planie trójkąta niezbyt wysoka nawa główna zamknięta została trzema strzelistymi wieżami, co pozwala kościołowi z jednej strony "wtopić się" w otoczenie złożone głównie z niskich zabudowań, a jednocześnie dzięki wieżom zaznaczone zostały granice przestrzeni sakralnej.

Parafia została erygowana i otrzymała za patrona Jezusa Chrystusa Odkupiciela w dniu 23 października 1983 r. Powstała poprzez wyłączenie szeregu ulic z terenu parafii św. Katarzyny w Czechowicach-Dziedzicach. Poza samym kościołem wybudowano w 1985 r. na pozyskanej sąsiedniej działce, przy ulicy Pocztowej 32 probostwo, a także od 1988 r. salki katechetyczne.

W 1994 r. w związku z tym, iż kościół okazał się zbyt mały, by pomieścić wszystkich parafian, zapadła decyzja o remoncie i rozbudowie, która bardzo szybko przemieniła się w plan budowy nowej świątyni. Po uzyskaniu w dniu 1 sierpnia 1995 r. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę, prace w terenie rozpoczęto już 8 sierpnia. Pierwsza msza św. została odprawiona w rozbudowywanej świątyni 15 września 1996 r. Poświęcenie symbolicznego kamienia węgielnego i placu budowy nastąpiło w dniu 5 listopada 1995 r. przez biskupa katowickiego Janusza Zimniaka. Zakończenie prac murarskich zostało wykonane do dnia 18 września 1996 r.

Cztery dzwony dla kościoła poświęcił biskup bielsko-żywiecki Tadeusz Rakoczy w dniu 7 marca 1999 r.

Konsekracja nowego kościoła została dokonana przez biskupa Tadeusza Rakoczego w dniu 29 października 1999 r.



Kościół pw. Jezusa Chrystusa Odkupiciela w Czechowicach otrzymał nagrodę "Grand Prix" w konkursie "Architektura roku 1999", przyznawaną przez Wojewodę Śląskiego, Architekta Wojewódzkiego i Stowarzyszenie Architektów Polskich - Oddział w Katowicach. Ponadto przyznana została nagroda honorowa Marszałka Województwa Śląskiego i katowickiego Oddziału Stowarzyszenia Architektów Polskich - za najlepszą przestrzeń publiczną zrealizowaną w 1998 r.

Dodał: JureK, 2026-06-18 18:26:44

Z tablicy informacyjnej:

Hala picia solanki (1862)

Ponad półtora wieku temu, w roku 1856 odkryto na terenie Goczałkowic bogate złoża solanki. Niedługo potem zrodził się pomysł, by jej lecznicze właściwości oraz walory tutejszego łagodnego klimatu spożytkować dla poprawy zdrowia mieszkańców. Niespełna cztery lata później przystąpiono do budowy pierwszych obiektów uzdrowiska. Powstały wówczas niezwykłej urody: łazienki, dom zdrojowy, pijalnia solanki i pensjonat. Do dnia dzisiejszego zachowały się zaledwie nieliczne elementy ówczesnej architektury zdroju.

Perełką wśród nich jest na pewno budynek starej pijalni, wzniesiony w 1862 roku, zwany wcześniej: „Halą Picia Solanki” i „Maria Quelle” – od nazwy leczniczego źródła. Obiekt tworzy drewniana konstrukcja ramowa, charakterystyczna dla XIX-wiecznych budowli pruskich. Elewacje ozdobione są dużymi wielobocznymi oknami, które projektant zmyślnie poprzecinał szprosami na kształt pajęczyny. Natomiast piękny, czterospadowy dach z wygiętymi połaciami, zdobi niewielka półowalna lukarna.

Niegdyś budynek pijalni był cały z drewna. Zdobiły go perłowe inkrustacje, zaś wewnątrz mieścił się osadzony na kamiennych postumentach marmurowy basen, do którego efektownymi przewodami upływała solanka.

Dodał: Maciej Czarnota, 2026-06-17 18:48:34

Jednotorową linię kolejową, łączącą Paczynę z Lublińcem oddano do użytku 30 września 1952 roku. Budowa linii była elementem budowy ciągu wywozowego, mającego za zadanie ułatwić transport towarów ze Śląska na północ. Linia miała odciążyć eksploatowane połączenie przez Tarnowskie Góry i Kalety. Pomimo, iż była ona budowana głównie dla ruchu towarowego, podjęto na niej również ruch pasażerski. W 1964 roku kursowało 5 par pociągów pasażerskich relacji Pyskowice - Lubliniec, podobnie w 1966 roku. Pociągi te zatrzymywały się Toszku Północnym, Czarkowie, Krupskim Młynie i Kokotku. Czas przejazdu najszybszego pociągu osobowego wynosił wówczas 59 minut. Wraz ze wzrastającym ruchem towarowym podjęto prace, mające na celu zwiększenie przepustowości. Bardzo ważnym dla linii był rok 1972 - wówczas oddano do użytku drugi tor na całej długości, a 23 maja zakończono elektryfikację. Rok później, 15 października 1973 roku zawieszono na prawie 40 lat kursowanie pociągów pasażerskich. Po zawieszeniu zlikwidowano perony - dziś nie ma praktycznie możliwości odnalezienia ich w układzie torowym posterunków ruchu. Postępująca degradacja toru nr 1 stworzyła wąskie gardło na tym ciągu wywozowym, będącym częścią korytarza transportowego CE65/3. W 2008 roku średnio torem nr 1 kursowało zaledwie 7 pociągów, natomiast torem nr 2 - 13 pociągów. Sytuacja ta spowodowała poczynienie starań o rewitalizację toru nr 1. Pierwsze prace wykonane zostały w 2010 roku; wymieniono wówczas nawierzchnię na długości 17 kilometrów - od Toszka Północnego za Krupski Młyn (do kilometra 27,900). Wyremontowano również wszystkie rozjazdy na mijance Czarków, posterunku Krupski Młyn oraz naprawiono nawierzchnię na przejazdach kolejowych. Na mijance Czarków zabudowano nowe, przekaźnikowo-komputerowe urządzenia SRK. W roku 2011 planowana jest rewitalizacja od Krupskiego Młyna do Lublińca.



Źródło:

/p>

Dodał: Paweł Witon (pawelw1), 2026-06-17 11:22:55

Spółkowa Kasa oszczędności i pożyczek typu Raiffeisena w Dziedzicach założona została na zebraniu działaczy w dniu 16.10.1904 r. z inicjatywy Ks. A. Macoszka, Władysława Górnikiewicza, J. Machalicy i innych a jej siedziba znajdowała się w szkole.Za przykładem z Dziedzic mieszkańcy Czechowic na przełomie lat 1908-1909 na wniosek Ks. Jana Barabasza oraz nauczyciela Karola Mazurka utworzyli również Kasę typu Raiffeisena z siedzibą w pomieszczeniach dworskich. Kasa w Czechowicach obejmowała swą działalnością częściowo teren Dziedzic, dlatego ówcześni działacze postanowili w latach 30-tych utworzyć jedną wspólną kasę, obsługującą zarówno Czechowice jak i Dziedzice. Podjęto starania o lokal. Obiektem zainteresowania stał się skład piwa żywieckiego prowadzony przez obywatela żydowskiego Zingera.

Brak odpowiednich funduszy przez kasę spowodował, iż budynek nabyła Spółdzielnia "Ziemia", która po krótkim okresie działalności zbankrutowała, a budynek w wyniku licytacji zakupił związek spółek zarobkowych w Cieszynie, od którego po wielu staraniach budynek na kredyt nabyła kasa w Czechowicach-Dziedzicach.

Z dużymi trudnościami budynek odbudowano, a następnie przeniesiono do niego siedzibę kasy. Poza kasą budynek zajmowali lokatorzy do roku 1970. Po odzyskaniu całej powierzchni budynek częściowo wyremontowano, lecz dopiero w 1997 zebranie przedstawicieli podjęło uchwałę o jego rozbudowie poprzez dobudowę sali operacyjnej.(źródło:Historia Banku :

/p>

Dodał: JureK, 2026-06-15 19:05:09

Trasa odwzorowuje historyczny przejazd tramwaju w Cieszynie. Rozpoczyna się na ulicy Wyźsza Brama . Następnie prowadzi w dół ulicami: wyśza Brama, Górny Rynek, Szersznika, Rynek i Głęboką, mija Wzgórze Zamkowe ulicą Zamkową i przekracza granicę państwową na rzece Olzie przez Most Przyjaźni. Po czeskiej stronie szlak biegnie wzdłuż ulicy Głównej (Hlavní třída) i kończy się na ulicy Dworcowej (Nádražní) przy budynku dworca kolejowego w Czeskim Cieszynie.

Wzdłuż trasy zamontowano 11 symbolicznych przystanków tramwajowych w formie tablic. Na tablicach, oprócz dawnej nazwy przystanku, można też znaleźć plan miasta z zaznaczonymi atrakcjami turystycznymi w okolicy. Najbardziej innowacyjnymi elementami trasy są kody QR, które odsyłają do bogatych treści multimedialnych na temat miasta. Aplikacja mobilna związana z projektem wykorzystuje technologię rozszerzonej rzeczywistości (AR) do prezentacji fotoretrospekcji, pozwalając użytkownikom na porównanie archiwalnych zdjęć z aktualnym widokiem danego miejsca. Wzdłuż trasy po polskiej stronie, w deptakach, wbudowana jest symboliczna szyna tramwajowa. Trasa edukacyjna „Szlakiem cieszyńskiego tramwaju” jest łatwa, prowadzi po terenach miejskich i jest idealna zwłaszcza dla rodzin z dziećmi. Długość trasy wynosi 3,5 km.

Dodał: vetinari, 2026-06-15 15:20:16

Jednym z najstarszych Knurowskich obiektów jest drewniany kościół św. Wawrzyńca z 1599 roku (znajdujący się obecnie w Chorzowie). Obok niego powstał cmentarz. Na oryginalny wystrój kościółka składały się między innymi cenne rzeźby św. Anny Samotrzeciej, św. Wawrzyńca oraz Pięknej Madonny z Knurowa. Ta ostatnia, powstała około 1420 roku, jest obok Madonny z Krużlowej jedną z najwspanialszych w Polsce rzeźb przedstawiających średniowieczne Madonny. Obecnie wszystkie knurowskie figury znajdują się w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach.



W 1895 mieszkaniec Knurowa ufundował kamienny krzyż, który od 1938 roku stoi do dziś na miejscu ołtarza po przeniesionym w 1936 roku kościółku do Chorzowa.



Najstarsza nekropolia Knurowa została zamknięta w 1974 roku, a po remoncie w 2007 roku zaznaczono zarys położenia ówczesnego kościoła, a na murze od strony szkoły umieszczono tablice z nazwiskami zmarłych pochowanych na cmentarzu.



Opis z historii tego obiektu wykożystano z

Dodał: piotr brzezina , 2026-06-15 12:06:15