Amfiteatr 1000-lecia

Czy to Rena Rolska ?

Podmiana.

I Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej, na scenie: Hanna Konieczna z piosenką "Jeśli chcesz". Piosenkarce akompaniuje m.in. zespół Czerwono-Czarni

Piotr Skrzynecki?

Któż inny do pary że Skrzyneckim, jeśli nie Ewa Demarczyk?

do ritterswalder: Tak

do ZPKSoft: To może teraz trudniejsza część zagadki, "Who is that girl ?" :)

do Gandalf: This is the girl from Ipanema :)

do Gandalf: Nie wiem.

do ZPKSoft: To może nieśmiało zaproponuję, Katarzyna Loska ?

do Gandalf: ??? Znam tylko Krystynę Loskę ale to nie ona.

do ZPKSoft: Ups ! Miało być oczywiście Krystyna, takie miałem skojarzenie.

do nyskadolniak: To nie jest Ewa Demarczyk, która zawsze ubierała się w kolorze czerni - stąd zwana Czarnym Aniołem.

do nyskadolniak: Z mojej wiedzy wynika, że w 1965 Demarczyk nie śpiewała w Opolu a Skrzynecki "robił" za konferansjera.

do ZPKSoft: Jadwiga Swirtun ze Skrzyneckim robili konferasjerkę

do ZPKSoft: Bez przesady :)

do Woj11: I to jest łuna :)

do Woj11: Jadwiga Swirtun bez wątpliwości.

do nyskadolniak: Tylko na scenie była Czarnym Aniołem :)

Alibabki i chyba Marek Grechuta.

To był pierwszy Festiwal Opolski który jako dziecko świadomie oglądałem i zapamiętałem...jak doszedł do mnie internet w 2008 roku, to było nie lada przeżycie, kiedy mogłem sobie na YouTubie zobaczyć materiał TVP zarejestrowany wtedy w całości.

Datowanie do uściślenia 1974-06-26.

do Dariusz Łukasik: A ja przegladając stare festiwale zwracam uwagę na scenografię. W tamtych latach a także później miała zawsze jakiś przekaz. Jakąś myśl. Ideę. Dzisiaj tylko wielkie ekrany, migające obrazy i muzyka z playbacku. Czyli macdonalizacji życia ciąg dalszy. I inne wspomnienie :) Widoczne tu kolumny Dynacord były własnością amfiteatru i używaliśmy ich jeszcze w połowie lat 80. To był świetny sprzęt. Podobno w roku 1990, w czasie przełomu, cały sprzęt zniknął bez śladu. Nie miał kto przypilnować.

Florian JesioNowski :)

Wow ;-) Też tam pracowałem, ale dopiero od roku 1977 roku. Pozdr. ;-)

A pan Andrzej Hamada 14 lat od roku 1956 ;-)

Można przypisać też do - b13046 - Urząd Wojewódzki - Urząd Marszałkowski - Starostwo Powiatowe - a dokładniej - wnętrza - b184388

Fotograf zapewne musiał stać na tym biurku skoro taka perspektywa ;-)

do Desperado: poprawione

do foxi: A mój brat od 1980 :)

do foxi: załatwione

do Przemysław Nijakowski: Dziękuję ;-)

To członek grupy "No to co".Jerzy Krzemiński.

Kamerzysta ma dwa paski .Jeden chyba służy do podtrzymywania sprzętu.

do Mariusz Brzeziński: tak śpiewał

Jeżeli to w Opolu, to w którym miejscu ?

Mnie się wydaje, że to UW. Mam osobiste zdjęcie na tle takiej ściany z tym czymś zielonym. Tylko tu chodnik aż po ścianę. Hmmm

do foxi: Opis wielce subiektywny : )

Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu via FB: ℍ𝕚𝕤𝕥𝕠𝕣𝕚𝕒 𝕁𝕖𝕕𝕟𝕖𝕘𝕠 ℙ𝕣𝕫𝕖𝕓𝕠𝕛𝕦
Dzisiaj: „Stoję, stoję, czuję się świetnie”, muz. Marek Jackowski, sł. Olga Jackowska, wyk. Maanam
„Moim pierwszym tekstem, chyba najbardziej awangardowym, było «Stoję, stoję»” – wspominała Kora w „Podwójnej linii życia”. „Wtedy kompletnie nikt nie mógł skumać, o co tu chodzi, oprócz ludzi, którym się to po prostu strasznie podobało. «Stoję, stoję» jeszcze przed nagraniem przyciągało ludzi, którzy byli znudzeni tym, co śpiewano u nas dotychczas. Nikt do tej pory nie śpiewał przez pięć minut o tym, że stoi; opowiadano jakieś historie, najczęściej o miłości. A tu nagle wyleciała facetka i zero o uczuciach. Zupełnie nowa forma, tekst ironiczny i autoironiczny, zarówno słowa, jak melodia i interpretacja. Piosenka «Stoję, stoję» przyciągnęła do nas młodych ludzi, ponieważ dosyć już mieli piosenek o motylku, który zapyla. Z drugiej strony był to tekst, który odzwierciedlał również sytuację polityczną. Oczywiście nie chodziło o stanie w kolejce, aczkolwiek Marek mówił zawsze przed tą piosenką «stoję, stoję, a nawet kawałka sera nie ma tera». Chodziło raczej o to permanentne stanie człowieka, który może chętnie by się położył, może by się zrelaksował, a może popływał w basenie lub ułożył się pod palmą. Chciałby może wreszcie trochę luksusu, ale go nie ma, w związku z tym nie narzeka, tylko stwierdza, że samo to stanie, to na co wszyscy narzekają, jest kapitalne. Taki troszkę tekst, żeby nie narzekać, że trzeba iść ostro do przodu. Tekst przemyślany przeze mnie, coś wyrażający, opisujący jakąś sytuację, moją, twoją, sytuację polityczną, społeczną. Stworzyłam także coś, czego nikt przede mną nie robił, czyli te wszystkie repetycje, to że wkoło Macieju mogłam powtarzać jedno słowo. Teksty o miłości były wtedy bardzo banalne, bez krztyny seksu, takie trucie w bucie cały czas. Ludzie mieli wreszcie polski tekst, z którym mogli się identyfikować”.
Na podstawie: Kora, „Podwójna linia życia”, Warszawa 1992.

do foxi: Całe życie w błedzie :) Mnie się zawsze słowa kojarzyły z klimatami imprezowymi.

Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu via FB: ℍ𝕚𝕤𝕥𝕠𝕣𝕚𝕒 𝕁𝕖𝕕𝕟𝕖𝕘𝕠 ℙ𝕣𝕫𝕖𝕓𝕠𝕛𝕦 Dzisiaj: „Poziomki”, muz. Urszula Sipińska, sł. Inka Korniszewska, wyk. Urszula Sipińska. Jak wspominała Urszula Sipińska: „«Poziomki» powstały w piętnaście minut. Po prostu usiadłam i zagrałam. Potem umówiłam się z Inką w knajpce i przyniosła mi… szesnaście zwrotek! Utwór musiałby trwać kilkanaście minut, a Inka nie chciała słyszeć o żadnych skrótach. Jakoś ją przekonałam, no i w miesiąc «Poziomki» nuciła już cała Polska”. „Poziomki” to piosenka z początkowego okresu działalności artystycznej Urszuli Sipińskiej. Kompozycja znalazła się na mini albumie wokalistki z 1970 r. pt. „Urszula Sipińska”. Było to jej pierwsze wydawnictwo płytowe. W tym samym roku wykonała ten utwór w koncercie „Przeboje sezonu” na VIII KFPP w Opolu. Zdobyła wówczas – jako pierwsza w historii festiwalu – nagrodę Miss Obiektywu (przyznawaną przez fotoreporterów akredytowanych przy KFPP; stworzoną specjalnie dla jednej z najpiękniejszych wokalistek danej edycji imprezy). Na podstawie: Opracowania dołączonego do albumu „Urszula Sipińska. Najcichsza pani”, Warner Music Poland 2016.

O jakiej sali koncertowej piszesz bo nie nadążam ?

do Gandalf: Tam stała potem taka sala do narad, wystaw, czasami wydarzeń muzycznych. Nie wiedziałem jak to nazwać.

do Gandalf: Alpe masz rację, to nie najlepiej brzmiało. A sala i tak nie była do końca tarasu.

Czerwiec 1979

do Woj11: Dziękuję ;-)