Ulica Traugutta Romualda

To kościół Św. Trójcy przy klasztorze.

Nowa ulica niewiele się różni od starej

do sobol: To zależy jak na to spojrzeć. Faktycznie, Kościół i Klasztor nie zmieniły się zbytnio. Natomiast, cały układ placu i ulic Traugutta, Pułaskiego, Walońska, Mazowiecka, Kujawska jest zmieniony. Tym bardziej po wybudowaniu bloku na terenie dawnej restauracji Pułaskiego 1-3 (później małego targowiska), zmianie torowisk i przystanków. Dla przykładu. Zniknęła wysepka tramwajowa, która przetrwała wiele dziesięcioleci po wojnie. O przedwojennych kamienicach pomiędzy Krasińskiego i Wybrzeżem Słowackiego nie wspominając. ‘’Na posterunku (przy placu) trwa jedynie szalet’’.

Ulica Traugutta to wspaniałe miejsce we Wrocławiu !

Jakiś czas temu zostałem ‘’naprostowany’’ przez pewną osobę, gdy potwierdziłem pozytywne zdanie wyrażone przez kogoś, na temat tej ulicy. Każdy chciałby mieszkać w spokojnym, cichym i bezpiecznym miejscu. Ulica od dawna była główny traktem transportowym z tramwajami, itd. Przed laty była znacznie spokojniejsza. Jak w każdym miejscu w Polsce. Gdy odwiedzałem Rodziców po powodzi (kamienica przy Prądzyńskiego) byłem zaskoczony. Podczas dnia i w nocy, gdy ciężkie ciężarówki wywoziły gruzy, stropy (drewniane) udawały trzęsienie ziemi. Meble ‘’podskakiwały’’. Nie było to miłe. Może zaznaczę, że dawniej w pobliżu były niemal wyłącznie mieszkania komunalne w poniemieckich czynszowych kamienicach.

do sobol: Dla mnie (tzw.‘’lokalnego patrioty’’) i dla wszystkich rówieśników była to ulica najważniejsza. Nawet Kościuszki, Piłsudskiego (wtedy Świerczewskiego) czy wiele innych, ze swoimi przepysznymi kamienicami, hotelami, kinami itp. nie mogły się z nią równać. Nasza Traugutta miała coś, czego one nie miały. Miała trzy ‘’wyloty na przyrodę’’(w zasadzie cztery - od Mazowieckiej). Zjawiskową Szybką z Drewnianym Mostem, Przystanią Budowlanych, Białym Mostkiem i Oławą. Żabią Ścieżkę z Zatoką Oławy, mostem i Stadionem i dostępem do Przeprawy Promowej - później Kładki nad Odrą - ZOO.. Na Niskich Łąkach z mostem, Kąpieliskiem Oława i ogrodami działkowymi.

do sobol: Mieszkałem przy niej 6 lat i zaskoczeniem było to, że mimo wielu mieszkań komunalnych w okolicy jest tu całkiem spokojnie. Niestety miałem okna od strony ulicy i hałas był słyszalny nawet z zamkniętymi oknami a latem nie dało się w nocy spać z otwartym oknem... Plusem była bliskość terenów zielonych i to, że to jest prawie centrum miasta ale wolałem zamieszkać w cichej okolicy, nieco dalej od centrum

Proszę o uszczegółowienie opisu... ciężko domyślić się gdzie jest ów nr 68. Alternatywnie, proponowałbym dodać znaczniki, zamiast bezpośrednich przypisań do kamienic.

To samo skrzyżowanie, pawilony po lewej nie istnieją

Przypisałam też do obiektu w centrum kadru.

!982+ (Ford Sierra).

Świetny, urokliwy dokument.
"Na prawo:
Szpitalniki w cichym kąciku po za kościółkiem".
Czyżby ci panowie zajmowali właśnie tę ławeczkę kilkadziesiąt lat temu?

do Wacław Grabkowski: Rzeczywiście to chyba ta ławeczka :) A opisy i słownictwo w tym czasopiśmie rzeczywiście są niejednokrotnie urocze ... ale też czasem słowa i składnia są delikatnie mówiąc dziwaczne . Nie mówię już o polskich nazwach miejscowości, które często są ciut poprzekręcane i trzeba trochę się naszukać żeby zidentyfikować miejscowość.

do Ewqa100: :)
Dzięki Tobie zajrzałem do Śląskiej Biblioteki Cyfrowej i ucieszyłem się, że Polacy zamieszkujący nasz Dolny Śląsk za Niemca, nie zapomnieli o swoim języku i wierze katolickiej.
Tam znalazłem taką rzecz: "Na zachętę i życzenie Jego Eminencyi, naszego Najprzewielebniejszego Arcypasterza, wychodzić zacznie od 1. stycznia 1895 pismo tygodniowe «Posłaniec Niedzielny dla Dyecezyi Wrocławskiej»".

Jak się trochę postarają to może i jakieś małe lotnisko da się tu jeszcze upchnąć :(

do Ismena: Lepszy jeden mały czyn, niż tysiąc planów - jak mawiał mój Ojciec z zawodu murarz ;)

do Wacław Grabkowski: Bardzo mądre powiedzenie, przyjmuję do swojego arsenału życiowych bon motów :)

do Wacław Grabkowski: Bardziej chodziło mi o to, że zagęszczenie budynków w tej okolicy to już kompletny absurd. Wciskają się z budową w każdy wolny kawałek.

Aż szkoda tak ładnego wnętrza na mięsny :)

Ceny aż tak bardzo się nie zmieniły.

Sklep mięsny z przedwojennymi kafelkami był na Wita Stwosza. Później dżinsy w nim sprzedawali.

do Ismena: Jak wspomniałem po zdjęciami, w latach wcześniejszych był bardziej ‘’kompletny i urokliwy’’. Jako dzieci z zachwytem oglądaliśmy nieosiągalne u nas wtedy - ‘’kafelki’’. Choć teraz widzimy na zdjęciach, że takich sklepów było przed wojną dużo więcej. Szczególnie mięsnych, rybnych i mleczarni (łatwych do codziennego mycia). Podobno- kiedyś, sklep odwiedził konserwator od zabytków. ‘’Ślad po nim zaginął’’… :)

do Anneob: Te lady chłodnicze, chociaż konieczne, to uroku wnętrzu nie dodają:( Podobny jest też na Pułaskiego. Trochę mniejszy, ale też fikuśnie wykafelkowany po sufit.

do Ismena: Lady chłodnicze były już obecne w sklepach przedwojennych. Przykładowo - link pod zdjęciem.Wydawało mi się, że raczej dobrze znałem wszystkie kamienice przy Pułaskiego. Także te, które wyburzono po powodzi. W jednej z kamienic była apteka. Czy chodzi o nią? :)

do Anneob: Sklep istnieje do dziś, tylko zamiast mięsa na hakach wiszą teraz rowery. Pułaskiego 18 . To już chyba dobrych 20 lat, jak nie więcej. Sklep prowadziła wtedy pewna starsza pani z synem. W kącie sklepu stał jeszcze taki stary, zużyty już kloc masarski i na nim ta malutka, starsza pani wielkim toporem rzeźniczym odrąbywała kotlety ze schabu ;). Taki sklep mięsny to już wówczas był rzadki widok.

do da signa: Tylko niektóre (w hipermarkecie). ;-)
Tak na poważnie, to inflacja do dziś to ok. 75 %, więc ceny też, jedne mniej, drugie więcej.

do da signa: Oj, i to jest nasze wschodnioeuropejskie skrzywienie ;) Dziwi nas, że ceny się prawie nie zmieniają. Na Zachodzie jak ceny podskoczą o 5-10% to już jest głęboki kryzys, zubożenie społeczeństwa i zapaść ekonomiczna ;)

do Ismena: Jakby ‘’rykoszetem’’ można przypomnieć sobie dawne ceny… Bardzo dziękuję za link z kamienicą nr 18. W pobliżu był przystanek tramwajowy, sklep spożywczy (na rogu). Także apteka, sklep zoologiczny, bar, itd. Naprzeciw - komis (wyburzony). Po Pani linku - jak przez mgłę, ‘’majaczy mi się’’ dawny obraz wnętrza. Niestety byłem w nim kilkadziesiąt lat temu. Częściej zaglądaliśmy do komisu, apteki i zoologicznego.

do Anneob: Fotopolska i Fotopolanie świetnie odświeżają pamięć :) Na przykład taki drobiazg jak skrobaczka do butów . Pamiętam, że takie ustrojstwa były kiedyś prawie przy każdym domu, nawet setki razy sama oczyszczałam buty ze śniegu, ale zupełnie uciekło mi z pamięci, że w ogóle coś takiego istniało.

do Ismena: To prawda. Niekiedy udaje się zarejestrować pewne, odchodzące w przeszłość urządzenia, sprzęty i inne detale. Jednak z pewnymi ‘’oporami’’. Strona jest poświęcona głównie budynkom ‘’w całości’’. Kiedy prezentuje się detale na nich, to jest jakby sprzeniewierzeniem się zasadzie. Kiedy wprowadzano nas w ‘’arkana’’ architektury (w szkołach) zwracano uwagę na ‘’wagę’’(także) detali. To, co potrafi znajdować się na fasadach budynków budzi często zachwyt i niedowierzanie. Jak ‘’Im się chciało’’ i w jaki sposób to robili, że to, co znajduje się np. na IV piętrze - niezauważalne przez przechodnia z ulicy, jest z takim pietyzmem wykonane. I przetrwało do dziś…

do Anneob: Moim zdaniem te "opory" nie powinny wynikać z wydumanego dogmatu, że tylko w całości. Chodzi raczej o to, że dokumentowanie detali powinno być uzupełnieniem obrazu całości. Dokumentacja wykonywana według pewnego porządku, czyli całość, potem detale, jest jak najbardziej wskazana. Niewskazane jest wyrywanie z całości tylko detali, bo zaburza to proces poznawczy w odniesieniu do danego obiektu. Oczywiście odnoszę to tylko do współczesnego dokumentowania.

do Anneob: "Jak im się chciało?" Po prostu - im bardziej zdobiona była kamienica, tym wyższy był czynsz ;) Ciekawszy jest natomiast zupełny brak zdobień i zaniedbanie od strony podwórka. Często nie mamy czasu przyjrzeć się detalom i dobrze, jeśli ktoś je utrwali i zwróci na nie naszą uwagę. Czasami to właśnie te detale i wnętrza więcej mówią o codziennym życiu. Nie raz zdarzało się, że spore grono Fotopolan głowiło się nad przeznaczeniem jakiegoś przedmiotu lub elementu architektury. Tak to wszystko jest ulotne. A czy sprzeniewierza się to koncepcji strony? Sądzę, że nie, bo nawet na "Przedmioty" luźno związane z danymi obiektami przewidziano osobną kategorię.

do blaggio.: W pełni zgadzam się z Panem. Tak właśnie, postępuję.

do blaggio.: Zgadzam w odniesieniu do współczesnych zdjęć. Ale nie zapominajmy też, że często to architektoniczne detale czy przypadkowo utrwalony na zdjęciu szczegół okazywały się pomocne przy identyfikacji nieznanych obiektów ;)

do Ismena: Tak, ma Pani rację. Tylne fasady większości poniemieckich budynków są pozbawione elementów zdobniczych. Po wojnie (oprócz zburzonych i wyburzonych) - tyły kamienic były w dobrym stanie. W miarę upływu lat (bez koniecznych remontów) zaczęły straszyć brzydotą. Nawet zagrażać. Z rozmysłem czekano na ich koniec. Nasz ulubiony Profesor B. (Rysunek Techniczny - Projektowanie) -‘’Stary Lwowiak’’ mawiał z sarkazmem i goryczą …’’Arrchitekturra, arrchitekturra - jaka tam arrchitekturrra. Teraz mamy budownictwo mieszkaniowe’’... Ponadto, stawiał nas do pionu, gdy przynosiliśmy projekty na formatach mniejszych niż A2-AO. Proszę mi zabrać tę ‘’smarkatkę’’ sprzed oczu… Urzędował w pracowni, którą sam określał, jako Oazę Czystości’’. Wspaniała, ciepła Postać. To między innymi On, uwrażliwiał nas na generalia i niuanse obiektów architektonicznych. Tych współczesnych i dawnych. Modernistycznych, eklektycznych, starożytnych - klasycznych i wzorowanych na antyku. Co do statusu kamienic. Część z nich budowali prywatni inwestorzy (vide Prądzyńskiego 13 czy ul. Łukasińskiego). Wysokość czynszów to jedna strona. Pozostaje jeszcze tzw. prestiż kamienicy- dzielnicy. Te bardziej zdobne, dla elit (np. Miernicza). Dla innych, no cóż… Jak i dziś. Mamy przecież współcześnie, ‘’zbiorowiska pysznych wigwamów dla wielu wodzów w zamkniętych szczelnie rezerwatach’’. Strzeżonych niczym twierdze, przez ochroniarzy i elektronikę.

Niby nic, a jakie fajne poręcze.

do Ismena: Ilekroć przechodziłem obok tego lokalu w suterenie, przypominałem sobie epizod związany z filmem ‘’Lemoniadowy Joe’’. Do lat 60 funkcjonował tu mały zakład szewski. Mieliśmy nagrać mały filmik (Kwarc 8mm). ’’Pastisz- pastiszu’’ czeskiego filmu na potrzeby biblioteki osiedlowej. Musieliśmy nasze szerokie pasyi kabury w kolorze naturalnym skóry ‘’przemienić na czarne’’. I tu, po raz pierwszy w życiu uświadomiono nam, że istnieje coś takiego jak czernidło i brązowidło. Sympatyczny Pan Szewc zrobił to za nas.

Myśle źe warto dopisać i do podobiektu

Spółdzielnia wytwarzała (w zasadzie, ‘’montowała’’w całość) głównie lalki. Ubrane w stroje ludowe z różnych regionów Polski. Zatrudniała pracownice w tzw. systemie chałupniczym. Wyroby wysyłała do kilku krajów na zamówienie tamtejszej Polonii (jednak z dużej…). W tamtym czasie było to trochę zadziwiające. Na podobnych zasadach działały w latach 90 firmy tzw. polonijne…

Nie chodziło o to, co wytwarzano- produkowano, tylko o to, kto mógł to robić i miał ‘’przyzwolenie wodzów na handel z tymi, paskudnymi rewanżystami’’. Choćby wspomniana Plecionka, Otis, Polmark, itd.

do vetinari: Dziękuję - dodam:) Tak poważne uszkodzenia i resztki budynków widziałem (także) z okna mieszkania (Prądzyńskiego 11) przez całe dzieciństwo. Tutaj jednak, to sytuacja wyjątkowa. Budynek przez dziesiątki lat był ’’nie ruszony’’. Mimo poważnego naruszenia stabilności konstrukcji i był zasiedlony. W tym rejonie podczas wojennej Wielkanocy odbywało się masowe bombardowanie. Pisze o tym Proboszcz Kościoła św. Maurycego i świadkowie obozu pracy przymusowej skoszarowanych przy Hauke-Bosaka. Na terenie dawnej szkoły działy się rzeczy niewyobrażalne.

do Anneob: Bardzo długo "nie ruszony" stał też ten budynek - a ten pewnie niedługo zostanie odnowiony a w takim stanie może być od 1945 roku.

do HMarek: Takich ruin była bez liku. Nieopodal wskazanej kamienicy przy Włodkowica w latach 50-60 istniała Spółdzielnia Pracy Plecionka (kamienica nr 21) dla amerykańskiej Polonii. Natomiast, przy Krakowskiej to budynek przemysłowy. Straszyły zwłaszcza budynki okazałe, niegdyś piękne - takie jak np. pałacyk Websky czy giełdy. Zerwane dachy i stropy, ’’ślepe okna i odkryte’’, zalane piwnice. Ponadto smród i szczury… Wysokie hałdy gruzowisk po kamienicach z samosiejkami na szczycie nikogo nie dziwiły.

do Anneob: W jakim sensie spółdzielnia dla amerykańskiej polonii?

do Jarosław Dubowski: "Plecionka" swoje wyroby eksportowała do USA gdzie nabywcami najczęściej byli ludzie mający korzenie w Polsce.

do Anneob: Firmy polonijne działały nieco na odwrót, pomysł zwykle polegał na sprowadzaniu jakiegoś istotnego komponentu z tzw. II obszaru, produkcji wyrobu z użyciem tego komponentu i sprzedaży na rynku krajowym.